|
| Wtorek południe wspomagam Christiana
w przekładzie Michaela na polski; zdumienie, proste i mocne, chociaż ciemne
wiersze. Wieczór z Gudrun ogniście; potem nieporozumienie, duszności, milczenia i zapaść ogólna; omal nie powiedziałem, aby poszła. Noc miłosna, lecz niespokojna; ona po paru nieprzespanych nocach, dzisiaj nie mogła zasnąć. Wstałem rano i zrobiłem śniadanie; poszła do pracy, zasnąłem i spałem do trzeciej.  Gdy byłem na górze, karmiłem koty i namawiałem Rozynę na porzucenie tchórzostwa, zadzwonił telefon, to Waldi w błahej sprawie; przyjeżdża na kawę, pogawędka, wizyta w galerii Kwarz, gdzie Polak Mariusz wystawia grafiki , krzyżówka wizji i realności warszawskiej Pragi, dosyć tradycyjna wibracja. Obiad w hinduskim barze Ashoka obok galerii, po czym jedziemy do mojej galerii; uwagi Mariusza o wystawie zabarwione niepokojem i fascynacją. Odwozimy go do galerii, w niej ciekawy gadacz Haka, życzliwy człowiek. Późnym wieczorem pada niezwykle obfity śnieg; Waldi odwozi mnie do domu, zapraszam na herbatę, on zaprasza na wino; ma właśnie dobrą flaszkę w swej kolejnej norze, jedziemy, pijemy świetnego burgunda, palimy i rozmawiamy. To ostatnie jak zwykle nie ma większego znaczenia. Jest przyjaźnie i dobrze między nami, ale... Zobacz nas w tej niewielkiej przytulnej kuchni, ze świecą i flaszką na stole, żółtą lampą przy oknie. Wierzysz, żem świadom otoczenia? Waldi opiera łokcie na stole, jego ręce w czasie rozmowy i popijania wina bawią się otwieraniem i zamykaniem wielkiego noża; po drugie stronie stołu siedzę na krześle swobodnie, dłonie wsparte na kolanach, patrzę w oczy, lecz spojrzenie mam nie-widzące. Wiesz, wykształciłem w malowaniu szczególny stan widzenia, kiedy masz oczy otwarte, ale nie koncentrujesz wzroku, widzisz niejako pasywnie, tzn. wszystko przed oczami jest równie widoczne; ciekawe, gdy ten rodzaj widzenia staje się naturalny - wtedy niesie ze sobą uwagę i totalny relaks. Co widzą nie-widzące oczy? Trochę z boku i za mną stoi oparta o framugę drzwi siekiera, pewnie rąbie nią drewna do pieca; jakby co, jest w zasięgu skoku. Mijają nam wartkie tematy, że wspomnę o "ścieżce zdrowia" na Krakowskim w Warszawie, knajpa pełna pijaczków, monety poukładane w odstępach na podłodze między krzesłami i stolikami, które zbiera pełzając babcia klozetowa. Tymczasem nóż i toporek balansują się na spokojnej wadze; narzędzia jak narzędzia, żadnej grozy; w pewnej chwili nareszcie słyszę: - Co ja bawię się nożem jak kto głupi! - mówi, rzuca zabawkę gniewnie w róg pokoju; nie dotykam siekiery. Nerwowy jest pracuś, musi coś obracać lub robić. Dobry człowiek; ale dłonie, psy niewierne, muszą biegać. Przyjemne gadanie także o teatrze i maju; w lot chwyta koncepcję. Parę słów o naszym "braku kontaktu", że to nazwę oględnie, sprzed paru miesięcy. I moja opowieść o pomyśle sprzed dziesięciu lat - że my, grupa artystów, przyjaciół, kochanych - żyjemy na scenie miesiąc, w teatrze otwartym dzień i noc, gdzie wszystko jawne. Słyszę, że jestem jego pierwszym gościem, odkąd tu był Mario; w wietrze czarna nitka trzepoce w czasie, leci nad Berlinem, zaczepia o domy. Chce wreszcie mnie odwieść do domu, ledwo odko  pujemy
auto spod zwałów śniegu. Napalam kotom na górze, teraz to robię u siebie,
parzę mocną herbatę i piszę w poranku środy.
Wciąż pada śnieg, w Berlinie ruch kołowy ustał zupełnie, nad milionami ludzi
zalega wielka biała cisza. Otwieram się na nią i czuję, jak wypełnia mnie
chłodna, bezwietrzna prawie, bez żadnej tęsknoty. Pomedytuję teraz, niech się rozpuszczą ulotnią wrażenia. Niech będzie we mnie przestrzeń jasno. Gdyby jaki bóg przechodził w pobliżu - żeby mógł wstąpić i zagościć w sercu. Wczoraj Mariusza poznałem, dziś odwiedził mnie w domu, wyraźnie wzburzony, być może żartowałem wiele na temat klasyczności konfliktów; kto daje mi prawo na takie bezprawie? Jest szczupły, wysoki, siwostalowe oczy a dusza wrażliwa; czuję, niekiedy kryje się przed światem, aby móc szlochać. Co niepokoi go we mnie? może cisza wczorajsza, serdeczna beztroska? chwila, a będzie agresywny. Dzień pod znakiem rozmyślań, co dalej. Czy podołam trudom tworzenia teatru? znajdę ludzi chętnych do współpracy? Pojechałem o piątej na Teodor-Heuss-Platz, aby zrobić niespodziankę Gudrun; czekałem pod biurem dwadzieścia minut na próżno; wróciłem do metra, a tam po chwili objęła mnie ona radośnie zdziwiona; w torbie łyżwy, w drodze na lód, więc tylko pocałunek i słowo serdeczne; przyjedzie wieczorem; przez ostatni tydzień postarzała się znacznie. Może to przelotne wrażenie? tęsknota już za odmianą? ach, nie pozwalać wykluć się głupim pytaniom, niech zostają w jajach. Doprawdy, myślę. Wibrujący, niespokojny jak struna reaguję na każde dotknięcie, wibrację. To dobre dla Przekazu, myślisz z uśmiechem? Chcę robić teatr między ludźmi. Czy tu? w Berlinie? w parę tygodni nauczę się niemieckiego, jeśli będzie trzeba, ale. Wydaje mi się, czy już wiem, dlaczego wybrałem Berlin na pobyt? miasto sprawia, że przeżywam swą polskość, którą nierzadko pojmowałem jako obcość; a jestem tu ledwie parę miesięcy. Kobieta przyprawia mężowi rogi - on każe przyprawić jej jaja. Zabawne? Wczoraj Waldi powiedział, że jestem jego pierwszym gościem od czasu, gdy odwiedził go Mario. Dziś Christian zaprosił na jutro, snuje się nitka czarna z kłąbka wszechrzeczy, bo przyjdzie doń Mario; odrzekłem, że nie gustuję w szmatławym towarzystwie. Za co się wstydzę, kimże jestem, aby oceniać bliźnich. Fakt! wolę być z Tobą. Wrabiał mnie w trip śmiercionośny, ale nie znam lęku. Zagrożenie czyni mnie silnym wewnętrznie; pojawia się wolność. Tak, gotowy na śmierć w sekundzie - i ta gotowość czyni mnie wolnym. Poznawałem bandytów, oni czują momentalnie, kochają mnie za to; szczęśliwe geny. Ufam - pożyję długo, ponieważ mam wiele do zrobienia; ponieważ człowiek nie umiera, gdy jest gotowy, lecz kiedy życie opuszcza ciało. Stań się światem, nigdy nie umrzesz; nie będzie początku i końca, żadnych podległości. Jestem dziś zagubiony, sprzezroczyściały; może za dużo miłości? może nie ma przyczyn, rosną skutki? Mając co robić trzy tysiące wcieleń, na dzisiejsze nie mam sensu i ochoty. Gudrun dzwoniła i zapraszała, ale śniegi są bujne, cisza wielka, ja samotny. Wiesz, jak mało mam miejsca, zmontowałem w mym pokoju stół; we framugach okna przykręciłem śrubami dwie listwy, blat stołu wsuwa się pod nie ukośnie, trochę pochylony ku mnie, nie potrzebuje nóg. Po obu stronach dwa reflektorki pożyczone od Rotraut. Pięknie to wygląda, już mogę malować, ale nie dopuszczam tego, czuwam i patrzę; postępuję, jakbym nic nie wiedział; możliwe jest, że doświadczana jasność to iskra na końcu nosa, zwidzenie albo projekcja. Cisza we mnie i noc wielka, dopuszczalna. Jak wyrazić, że jestem? Mój list do Ciebie, czułe udawanie. Doświadczam energii, chciałbym stąd jechać w jakiś świat ludzki, skoro wystawa się kończy; i zabrać obrazy, nic nie zostawić hienom. Agresja, autoagresja, nazywaj, jak chcesz. Minęła godzina, stół czeka, wypiłem butelkę wina, zelżało. Nowe gazety do butów pakuję i idę do parku. Szkoda, że Cię tu nie ma. Dobrze byłoby iść razem w śniegi, milcząc, wskazując dłonią lub ruchem oczu cokolwiek, co dziwi. Dzwonił Christian; Rotraut nie zastała mnie w domu, dzwoniła do niego; przyjeżdża jutro z Belgii, przyjdzie po klucze do galerii o szesnastej. Dzwoniła Gudrun, abym przyjechał; odmówiłem, dziki wilk szczerzy kły, w tym stanie lepiej nie widzieć jej karku. Doświadczenie bytu jest niewyrażalne w słowach. Siedemnasty, w południe sobota jest przewiana śniegiem i zesztywniała w mrozie; w galerii ciepło; nie byłem tu od tygodnia, obrazy jarzą się wewnętrznym światłem, nigdy go nie utracą. Prawda, przekonuję się ze zdziwieniem, że dla pewnych ludzi są niepojmowa-ne, za bardzo wychylone w przyszłość? Ci, którzy medytują, mówią o doświadczeniu świata astralu, a inni? - Bardzo mi się podoba, lubię twoje kolory, ale nie wiem, co to znaczy - oto wypowiedź częsta. Znaczenie pojąć niełatwo; a cóż dopiero brak znaczeń? a byt samoistny? Żyją w świecie nierzeczywistym, obrazy zdają się im śnione, z fantazji i wyobrażenia; dla śniącego akt bytu zdaje się marą senną, a rzeczywiste są tylko majaki. Niecierpliwię się, radbym zmienić tryb życia lub zawód; pakować obrazy, spierdalać, gdzie pieprz rośnie. Robić jakąś żywą wystawę, malować i działać z ludźmi; to straszne, co się dzieje z malarzem; chwila za chwilą i rok za rokiem samotnie, naprzeciw płótna, którego biel i niewinność niszczy, zwrócony plecami do świata. Parę osób długo ogląda wystawę. Zapewne szkodzi mi powietrze w galerii; stawiałem na kaloryferach miski z wodą, lecz to niewiele pomaga; czułem się tydzień chyba dobrze, prawie nie pamiętam, a teraz znowu gorączka, ból głowy. Ale czym innym chciałbym się z Tobą dzielić; to w sercu poczucie, że uniwersum, natura, my wszyscy - to jedno. Dlaczego stawiamy się poza i ponad, poniżej i obok? czy to konieczne? chcę sobie pomóc, chcę stać się sobą; jeszcze mnie nigdy nie było, więc skąd mam wiedzieć, jak to się robi? Bhagawan mówi: doświadcz swej identyczności z bytem. Rozumiesz, Przyjacielu, wysoce abstrakcyjny problem? Jeśli jest tylko byt, wtedy - niepotrzebny Przekaz. Tymczasem byt mój cząstkowy, masz jakąś radę? Coś zmienić, wychylić dziób ego z piwnicy na światło dnia; doświadczam, że jesteśmy razem, pracujmy razem. Jak? Nie wiem, nie będę wymyślał, lecz podążał w kierunku, dokąd stopy jedyne chcą iść; więc nastąpi. Była Rotraut godzinę, szczuplutka blada siostra serdeczna, jakby silniejsza w sobie po pobycie w Holandii. Dałem jej klucze od mieszkania i jest miło, za chwilę powitają ją koty oraz ciepło i jasność domu, który podtrzymałem w istnieniu. Szedłem piechotą szybko aż do ZOO, żeby przegonić wariata, i po peronie chodziłem lubiąc sprężystość mych mięśni. Pociągu nie było; obok chodziła szczupła dziewczyna w czarnych skórach; ominąłem dwa razy i odwróciłem się do kwiatów w budce - pachniały do mnie przez szybę. W pociągu dziewczyna usiadła przy mnie, ani chybi na polowaniu, ale tak wibrująca, że odsunąłem się zaraz do rogu, gdy zrobiło się miejsce. Zamknąłem oczy, nie chcę żadnej baby. Podniosłem powieki dwie stacje później - naprzeciw mnie siadała inna dziewczyna, również w czarnych skórach, ale brązowa, świadoma siebie, piękna, żadnych chichów. Wstałem, aby otworzyć okno, bo duszno. W palcach mały kamyk, który noszę jak zeszyt, obracam, aż mi mówi, jestem twardy krzemień. Patrzyła na mnie, siadając spojrzałem w oczy. Ciemne spokojne świetliste mogą opromienić miłością; leciutko skinąłem głowę w pozdrowieniu, odpowiedziała cieniem uśmiechu i zamknęła oczy, pozwalając się dotykać spojrzeniem. Patrzyłem w szybę, w dłoni kamyk ciepły ocali. Wysiadała, zobaczyłem, że spodnie u dołu ma poplamione farbami; piękna malarka! Zapamiętać trzy jasne smugi we włosach, skoro nie staną się trójcą przenajświętszą! W domu wraca napięcie, że omal serce nie pęknie. Wytrzymać i zwrócić w twórczość, boże bądź miłościw grzesznej duszy mojej. Ale oto Michael zaprasza do siebie. Pierwsza nocą, niespodzianie wysoko. Mówiłem do Michaela o projektach majowych, o żywej wystawie pod tytułem: dowiedz się, kim jesteś. Znajdą się inni poeci, muzycy, błazny, malarze; zrobimy coś razem. Michael odniósł się do pomysłów z sympatyczną werwą. Harmonizuje się tej nocy, co było, co będzie. Co było staje się zrozumiałe; co będzie - możliwe. Uniesiony wysoko w szczęśliwe zbiegi okoliczności bez mdłości, w znaki, talenty, prawdy, błazeństwa, zmyślenia, wariactwa, pracowitości, zadumy, wędrówki, poznania i doświadczenia. Życie jako kreacja; tak, Przyjacielu, kreacja nas łączy. |
Poranek poniedziałkowy pokraka,
w domu zimno, natychmiast opalam, bo noc spędziłem u Gudrun. Kochanie się
bez końca, więc o poranku stosowne zmęczenie i brak uwagi dotkliwy w skutkach;
złapała mnie w metrze kontrola i musiałem przy Operze wysiadać, płacić haracz
marek dwadzieścia, i jechać do domu już sam; Gudrun pojechała dalej do pracy
zasmucona. Wczorajszy pożegnalny wieczór autorski w galerii wypadł okazale. Czytał Wolf znacznie lepiej niż pierwszym razem; przeczytałem mu wiersze po polsku, by wiedział już, o co chodzi; także Rotraut i ja, trochę po niemiecku, więcej po polsku, dla rodaków. Na gitarach pięknie grali Christian i Tom. Sporo wina od Katii, ludzi, tańców i swawoli; taniec ekstazy z Gudrun; w jej łóżku kontynuowany parę lat, stąd mandat o poranku? opłata opiata? Co? co ci powiem? cokolwiek! ale o wietrze, płomieniach, tak! o morskich mewach, źrebiętach, natchnieniach, powiem ci, tak! że cię kocham. I powtórzę chętnie razy kilka. Wieczór udany, ale większość nie płaciła za druki, zwłaszcza Polki, przemilczę imiona, niech wstydzą się anonimowo, ich pieska niebieska. Siedzę w Zielonym Palcu, chwila pisania o zmierzchu. Trzeba Ci donieść, że dzisiaj pozostanę czas jakiś w Berlinie; ciekawe, jak zdołam przetrwać, najgorsze chyba za mną, wkrótce idzie wiosna. Wystawa kończy się fiaskiem tylko finansowym, ale to niemało. Umówiłem się tu z dziewczyną, ale nadchodzą znajomi. Przeszkodzili w pisaniu, zakrzyczeli bzdurami bez ładu i sensu, dla pustej zabawy, w której chodzi o to, żeby się napić; nocą jestem w domu. Dzwoniłem do Gudrun; po przyjeździe do pracy była tak zmęczona, że chwilę posiedziała, popatrzyła w okno, pojechała spać do domu. Umawiamy się, że jutro przyjadę do niej z galerii. Odwiedziłem Rotraut; spokojna, słaba ale dzielna; opowiedziałem o pomysłach i wątpliwościach. Jej się to nie podoba; czarna nitka w atmosferze psychiki trzepoce; ona twierdzi, że teatr wyssie ze mnie energię, że te suche trupy, których tylu ożywionych krząta się wokoło, bo tak widzi bliźnich, potraktują mnie jako pokarm, i zeżrą z marzeniami, z mięsem. Że potrzebuję życia w miłości i prawdzie; słowem, radzi mi wracać do Warszawy albo Sztokholmu. Dobra i mądra, ale cóż mogę robić, jeśli wie swoje. Miłość i prawda są ewentualnie w sercu - nie między ludźmi. Pytam się: co za sens zmieniać miasta, jeśli nie można zmienić planety? Wtorek o dzień odwilży; kolosalne ilości śniegu sprzed tygodnia zapewne długo poleżą, brunatniejąc zwolna, nim zanikną. Po nocnych dywagacjach o wyjeździe / powrocie spałem dobrze; wróciłem do Polski niezwłocznie, bo we śnie. Chodziłem w sobieszczańskim podwórku karmiąc gołębie i kury; zmierzchało się łagodnie, nieliczne obłoki różowe sunęły po niebie. Na dachu wozówki przysiadła para obcych gołębi; czerwonobrązowy zerwał się i odleciał do sąsiadów, drugi przeleciał na dach obory; popatrzyłem z nadzieją, że może zostanie, chłopiec łasy na polowanie; sypnąłem ziarnem. Krzątałem się, nabierałem wody ze studni, a była to stara studnia z dzieciństwa, z cembrowiną okrytą mchem, stojąca tuż przed chatynką, w której się rodziłem. Zdziwiłem się na widok gołębia tuż pod stopami; piszczał, niby uciekał, lecz bardziej chciał do mnie. Pewnym ruchem chwyciłem, spojrzałem; pojdka wyskubana i naga, pośrodku piersi rana, niewielki otwór; długi młody, bo jeszcze żółty dziób. Pokazałem ptaka kobiecie stojącej obok; były to dwie kobiety, moja matka i Rotraut, wszakże w jednym kształcie fizycznym; ptak nie zdawał się już być gołębiem. Zaczerpnąłem dłonią wody i obmyłem zranione miejsce; dziób otwierał się i zamykał, podsunąłem garść wody, dziób się natychmiast zanurzył. Zbliżyłem ptaka do wiadra z wodą, zanurzył w niej dziób i łebek cały, raz i drugi, głęboko, widocznie spragniony; obmyłem ranę raz jeszcze, znów zaczerpnął wody - wzniósł główkę do góry i oto ujrzałem, jak od dzioba do góry przez łebek i grzbiet powstaje i wyprostowuje się wspaniały pióropusz z barwnych, zielonkawo, srebrzyście, niebiesko i czarno połyskujących piórek; jakby rozbłysło światło. Uradowałem się pięknym widokiem, otworzyłem dłoń, lecz ptak nie odleciał, siedział na ręku, patrzył na mnie przekrzywiając łebek; parę razy machnął skrzydłami; powiew powietrza poczułem na twarzy tak wyraźnie, że się przebudziłem. Transformacja się dokonuje przy moim współudziale; grzbiet rumaka dinozaura, pióropusz ptaka, grzbiet kotka, na co znaki wskazują? gdzie sens ukryty? czy może ecie-pecie amo się splecie poecie? Nie opowiedziałem Ci jeszcze o rekordowym śnie, w którym budziłem się kilka razy w tej samej rzeczywistości, lecz na coraz to niższym poziomie agonii. Naszkicuję Ci snu warunki i sen. Zimowa pełnia przed rokiem w Warszawie. Dwie czy trzy doby bez snu, malowałem niezwykle intensywnie; w łóżku śpiąca Ania; położyłem się przy niej o drugiej, zasnąłem po jakiej godzinie. Obudziłem się w domu rodziców w Sobieszczanach, powiększonym jakby, przestrzennym; byłem w pokoju sam; za oknem szeroko w środku lata otwartym jaśniała pełnia księżyca. A piszę w galerii przy herbacie po robocie; zdejmowałem wiersze i obrazy ze ścian, wyjmowałem spod szkieł grafiki. W metrze widziałem człowieka, który wyglądał jak koń; możliwe, że to był koń, który wyglądał jak człowiek. Zaraz jadę do Gudrun, ale zwierzę Ci się z dziwności - oto jakbym sobie coś przypomniał, a jeszcze nie wiedział, co! Może ten człowiek-koń w pociągu by wiedział? I znowu przerwa na pierdolec gigant! Jestem u siebie. Po pracy w galerii pojechałem na ZOO i kupiłem róże; przywitała mnie Gudrun mile, lecz jestem dzisiaj rozwibrowany, co chwila inny, no nic. Piliśmy herbatę, poznałem dwie inne tu mieszkające dziewczyny; piliśmy wino, gawędząc; Regina leży w łóżku z grypą i atlasem Berlina, wkuwa adresy, bo wkrótce zdaje egzamin na kierowcę taxi. Gudrun zrobiła zupę; to nam się należało! przerywały pobywanie ze sobą telefony, mnóstwo telefonów; po kolacji idziemy do jej pokoju w rozmowie i pocałunkach. O dziesiątej telefon i jakaś długa rozmowa; rozebrałem się do naga i wszedłem do łóżka, przeglądając album; rozmowa się przedłuża, czuję się niewyraźnie, majaczy myśl pierwsza, aby wyjść. Nie, tego nie zrobiłem, jednak na powrót ubrałem się. Weszła Gudrun i zrzuciła suknię, bla-bla i pocałunki. Zapytałem, czy fotografia na ścianie to Markos, z którym spędziła ostatnie lata, lecz przed paroma miesiącami opuściła wyjeżdżając z Münster. - Tak, to Markos. Tak, kocham go. Tak, długo byliśmy ze sobą i być może będziemy żyć razem w przyszłości. Nie mogłem sobie dać rady z odkorkowaniem butelki, ten głos obojętny, korek krzywy, wreszcie udało się; stuknęliśmy się kielichami, łyk wina, po czym poprosiłem, by otworzyła mi bramę, chcę iść. Krótka przepychanka, pytanie: - Why? - Because of the sky. Rozumiesz nonsens rymu, który wymyśliłem? znaczy: dlaczego? bo niebo. Buzia Gudrun skurczyła się, zbladła; wróciłem do domu. Wrócę do siebie? Była to pełnia księżyca kiedyś, malowałem intensywnie dwie trzy doby bez snu; położyłem się do łóżka o drugiej, miła zbudziła się na chwilę, aby mnie pocałować w wargi, szyję, pierś, brzuch, aby mnie wziąć w usta i zasnąć znowu; jeszcze długo nie spałem, patrząc na księżyc; a potem obudziłem się o czwartej, czyli spałem bardzo krótko - i jakże treściwie! Przygotuj się na chwile horroru, rzecz jest o umieraniu. Sen dział się w paru fazach; akcja doprowadzała do omdlenia z bólu; następował powrót do przytomności czyli w nowy sen, którego akcja doprowadzała do konania. Opiszę snu część ostatnią. Zbudziłem się gdzie straciłem przytomność, w miejscu, gdzie upadłem - na podłodze kuchni rodzinnego domu w Sobieszczanach. - Dobrze, to było omdlenie, nie śmierć - stwierdziłem. Wyszedłem przed dom. Ciepły zmierzch lata, oranżowo-złota pełnia księżyca i spokój rozległy pachnący maciejkami z klombu. Ojciec niósł ze stodoły worek obroku dla koni; stałem długą chwilę ciesząc się spokojem, zapachami, kolorami nieba. Wśród kwiatów grządek po prawej postrzegłem ruch, podszedłem, ach! to czarny mały kotek, którego znalazłem wczoraj po drodze i przyniosłem do domu, sprawiając radość siostrzeńcom - teraz ciągnął wielokrotnie od siebie większą połówkę indyka! Wiem, będzie bankiet, dom pełen śpiących gości. Ze śmiechem schylam się, chwytam kotka za skórę na grzbiecie i podnoszę do góry z myślą, że pokażę tacie, co to się dzieje, obaj się uśmiejemy z jego bezczelności. Ale widok jest nie do śmiechu, sam oceń: łebek jego to żywa trupia czaszka obciągnięta małpią skórą, szczerząca w świetle księżyca ostre kły, usiłująca mnie ugryźć. A łapki - nie kotka przecież a montrualnego stworu, co zwija się, szarpie i usiłuje uwolnić - zakończone są szablastymi pazurami! Jego grzbiet jest pokryty zębatymi ostrymi kośćmi, jak piła tną moje ciało, leje się z dłoni krew. Przerzucam potworka w powietrzu do drugiej dłoni i biegnę do wozówki, gdzie ojciec wszedł przed chwilą. - Zobacz! - krzyczę - zobacz, co się dzieje! - ale ojciec milczy, nie widzi grozy sytuacji? Raz i drugi pazury rozorują mi ciało, gdy sięgam po siekierę, kładę potworka na pniaku do rąbania drewna, przyciskam ostrzem silnie, napieram ciężarem ciała, aż przecinam na dwie połowy, które padają na boki w drgawkach; drży wielka cisza. A cóż się dzieje dalej w grozie bezistnienia? Przednia połowa potworka we krwi i drgawkach unosi się do góry na dwóch łapkach i biegnie dookoła pniaka! dosiada tylnej połowy - i monstrualny stwór, już na czterech nogach, biegnie, by skryć się w ciemności - kopulując! To właśnie groza - ta kopulacja! pojmuję, że będą następne potwory. Krzyczę do ojca: - Patrz, patrz! to zupełnie jak w moim śnie! - bo śniłem to wszystko niedawno jako ostrzeżenie; dzieje się strasznie, bo sen zapomniałem, moja wina. Uderzam obuchem siekiery w tę straszliwą parę; obłoczek kurzu i nic! żadnego śladu! Ojca tu nie ma; idę ku domowi, aby budzić ludzi, opowiedzieć, ostrzegać, bo nie wiem, czy stwora zgładziłem, a jeśli nie - wszystkim grozi koszmarne niebezpieczeństwo. Ale iść prawie nie mogę, drętwieją nogi i ręce; rozumiem, że pazury i grzbiet kościsty wsączyły we mnie truciznę. Z najwyższym trudem otwieram drzwi, wiem, że umieram, nie mogę dobyć głosu. Ostatni wysiłek świadomy, żeby padając zawadzić ramieniem o regał z naczyniami, rozebrzmi alarm; słyszę blaszany szczęk garnków, wszystkich obudzą, kiedy padam na twarz. Wracam do jawy w łóżku wsparty o wysokie poduszki, wokoło parę zaniepokojonych bliskich; głos siostry wyjaśnia: - Już dobrze, Wieś, już dobrze. To wszystko przez tę Tereskę Wężarkiewicz, która sypiała z ojcem swego męża. Wyjaśnienie ma moc uspakajającą, zasypiam w błogości. Budzę się naprawdę; nie umrę we śnie raz jeszcze, ale niepewny, co jest naprawdę. Kojarzę teraz dla Ciebie zębaty grzbiet kotka, grzbiet jak piła szablasta rumaka gwiezdnego - i pióropusz ptaka. Czy przynależą do Twojego świata? Za oknem świeci słońce w środę, lecz nie jest mi jasno; dlaczego sprawiłem ból? Nie dzieje się dobrze, jestem maleńki jak literki, którymi piszę. Za oknem nagląco kląska ptaszek. Gudrun powiedziała, to ona jest ptakiem z mojego snu; jest ranna, ale to ukrywa. Dlatego trzasnęły ją wilcze kły? poczuły krew? coś głupio; tak opuściłem nagle Magrę, śliczną kochaną indiankę. Dzień się dopiero zaczął, nie będzie krótki. Co było powodem? Mówiłem coś o wyjeździe do Polski, ona o powrocie do Münster; o innych sprawach, które rozdzielić nas mogę; że związek nasz jest śmiertelny. - To, co śmiertelne, niech umiera teraz, nie poświęcajmy mu czasu - myślałem, dając sobie dzikie prawo, by cokolwiek orzekać. Jak mogę żyć; doprawdy, gubię się; nie odnajduję się w prawdzie, nie żyję w niej dzisiaj. Dotkliwie przeżywam dzisiaj to, co przed laty - że moje zachowania miny gesty barwa głosu - to gra. Jakbym sam siebie przedrzeźniał. Jakby moje ciało, myślenie i pamięć - chiały mnie zagrać. Czy ja jestem grą? i o co, na miłych bogów? kto dyktuje stawki? Jej wiotkość i bladość zwalają mnie z nóg. W rozterce zająłem się czymś prawdziwym jak drewno, skończyłem robić stół wygodny i duży; dwie listwy na parapecie okna tworzą mu ramę podtrzymującą w poziomie, nie ma nóg ani podpórki; po pracy mogę go wyjąć, nie zajmuje miejsca. Dokładnie sprzątnąłem pracownię. Widziałem przelotnie Rotraut; dzisiaj uważa, że jestem obłąkany; prosi o adres mej siostry i rodziny, na wypadek, gdyby coś się stało. Pojadę do galerii pakować obrazy, ale ogolę się przedtem, skoro wszyscy powariowali. Trzecia nocą, zmęczony, ale nie ma przeproś, winienem Ci słów parę o minionym dniu. Pojechałem do galerii, zdjąłem resztę obrazów ze ścian, spakowałem obijając rogi falistą tekturą. Skończyłem o ósmej, wstąpiłem na wystawę Mariusza, poznałem jego przyjaciółkę Suzanne, przyjechał Waldi, piliśmy flaszkę wina, które przyniosłem ze sobą. Rozmowy leniwe, lecz Mariusz cały czas rysował, jakby się chciał bronić; myślałem cierpliwie, czy zadzwonić do Gudrun; siedziałem przy telefonie, więc wypadło na "tak". Jeden sygnał, drugi, postanawiam zaczekać do pięciu, czwarty, piąty, podniesiono słuchawkę, gdy moja dłoń opadała na przycisk, rozmowy nie było. Raz jeszcze Waldi zaprasza do knajpy na sałatę i wino. Wiele o tym, co wydarzyło się przed półroczem; opowiedziałem mu Mario i przepowiednie, echa harmoniczne i skojarzenia, list do Ciebie i cały ten wir, w ruch którego się dostał przez spotkanie ze mną. Trochę go oszołomiło. Fajnie było i miło. Ważne. Teraz po trzeciej; oczy się zamykają, lecz śnię o wolności; nie zamieszkam w Warszawie, będę żył w podróży, pięć lat, czyż nie tak postanowiłem ostatniej wiosny? Zatem pośpię, nie będę planował, sram na przyszłość, nie wiem, co zrobię jutro. Kocham Gudrun sercem i zwątpieniem, tajemnicą i natchnieniem. Dobranoc sarenko, koniczynko, kwoko. Południe dwudziestego lutego, dzień słoneczny i piękny; maluję bez uciech. Ale oto wszystko się zmieniło; czekałem, gdy wychodziła z pracy, pozwoliłem jej przejść, chwilę za nią szedłem, potem delikatnie wziąłem pod rękę. Szła właśnie do mnie; zjedliśmy obiad, pojechała na godzinę do siebie, wróci później, zdecydowana złagodzić mą okrutną stójkę. Przyjedzie też pewnie Katja. Przyjechała z Rainerem, Rotraut przyszła z innym Rainerem; obaj podobni do siebie: cisi, spokojni i smutni; obaj też muzykują. Na przyjście Gudrun Rotraut reaguje trzęsiączką, wkrótce wychodzi pod pretekstem, że. Posiedzenie krzykliwe i alkoholowo-miętowe. Potem długa i piękna noc; o boże boże, ile erotyzm może!  Wstaliśmy wcześnie rano na radosne śniadanie; pojechała do pracy. Ja pociąłem kartony, wsunąłem nowy stół w okienną ramę, wlałem do miski z pół litra czerni, w miseczce utarłem pół tuby błękitu pruskiego i trochę manganowego na półpłynną masę, dodając oszczędnie wody. Na podłodze położyłem koc; parę ruchów i skoków w powietrzu dla rozgrzania ciała; kładę się na kocu, dłonie po bokach otwarte do góry, stopy lekko na boki, a następnie relaks w ciepłej fali oddechu, co wieje przez ciało rytmicznie, spowalniając się; teraz kilka asan jogi powoli i w rytmie oddechu; usiadłem przed ścianą i zamknąłem oczy, zostawiając za sobą pokój i miseczki z farbami, kartony i kwiaty, zapalone świece, ciało moje i resztę. Wstałem już po kwadransie, zmieszałem lekko kolory, natarłem prawą dłoń tłustym kremem, osuszyłem i włożyłem do miski z czernią; zanurza się w farbie, zanika, bąbelki powietrza; unoszę dłoń, polewam palce od wewnątrz błękitem. Przede mną jest czysta możliwość, karton 70 x 100 cm, przede mną nie ma nikogo; ze mnie jest tylko oko patrzące, widzące taneczny ruch palców na nieruchomym papierze. Dobrze jest - zmienił się świat. Przechodziła Rotraut wracając z zakupów, wreszcie wyraźnie na mnie obrażona. Ech, żegnaj, krzyżówko marzeń i braku ochoty! Zaniedbuję Cię, Przyjacielu w mym żółtym zeszycie. Jest niedzielny poranek, leżę jeszcze w pościeli, która przejmująco wprost pachnie miłością; Gudrun pojechała do siebie, zostawiając mnie z zapaloną świecą i herbatą. Wczoraj malowałem, dziś będę malował. |
|
Chyba środa, rano przyjdzie
Gudrun, skoro zaczyna chodzić; czy od niej złapałem wirusa? boli głowa
i serce, oczy obrzękłe, ledwo widzę. Po powrocie do domu usiadłem w jakiejś
kataleptycznej medytacji, potem jednak skłoniłem się ku pracy, i malowałem
do świtu, zanim spostrzegłem, że gorączka wyjadła mnie do połowy. |
| z powrotem |
| Sztuki Piękne -
Malarstwo, Grafika, Rysunek, Sztuki cyfrowe, Poezja, Fotografia -
Wiesław Sadurski, polski artysta z Berlina |
