Witaj dzisiaj, Tu i Teraz!

ględoły z niebiańskiej stodoły i natchnienia od niechcenia,
dziennik do Ciebie - blog 2003 - Kreuzberg Berlin

Wis - Wiesław Sadurski

Kto to z talentów literackich zaczyna pisać Kronikę Wojny Bez Granic?
Jeśli talent młody - księga będzie gruba. Dożywocie pisania!

2.03.2003
Dudi pisze:
Wiechu, bylem u Jana w szpitalu! To jest, ma się rozumieć,wstrząs ale jednocześnie przeżycie z gatunku science fiction. Z umęczonego ciala wychodzą różne rurki i kable a samo ciało z trudem wydaje głos, choć
intensywność tego glosu niezmiennie janowa, poirytowana i gorączkowa. Będzie mnie to, kurwa, straszyć po nocach, ale najważniejsze że żyje i ma się (choć mozolnie) ku lepszemu. Opowiadałem mu o naszym spotkaniu i obiecałem przyniesc Twoje obrazki z nastepną wizytą. Moze byś mu coś wysłał na adres domowy. Marysia uważa że go to podnosi na duchu.
Chcemy się wyrwać na kilka dni w góry, więc jezeli nie bedę się odzywal to dlatego. Ale to dopiero w srodę. Sciskam czule i jeszcze raz dzięki za miłe słowa. Andrzej

5.03.2003

Tak oto wygląda mój spokojny wieczór: poczytałem przed snem "Powieść teatralną" Bułhakowa, wzruszając się na smutno, zgasiłem światło. Szansa, aby się wyspać, staje się lotna. Wstaję o trzeciej nocą, aby Ci się zwierzyć. Z nieutulonej rozpaczy bytu. Mała śmierć przychodzi jak duża, kiedy chce. Albo kiedy musi! Kto wie o karmicznych uwarunkowaniach kosy? Zapowiada nowe narodziny? Przebudzenie do nowej aktywności, porywu natchnienia. Tymczasen stan ciemni. Oślepiło parę razy, pora uwierzyć? widzieć? jedynie być? Prawda nie do wyczerpania przez akt rozumienia.
Cóż zatem robić o czwartej nad ranem? Zdejmuję obrazy ze ścian, odwracam twarzą do ściany. Nie mogę na to patrzeć. Im dalej, tym gorzej. Dobrze, że jest co nieco białych płócien, oczy mogą żyć dalej. Co jeszcze mogę zrobić dla samoocalenia? Myślę o przyjaciołach.
Jan w szpitalu warszawskim z nowym sercem. Kochany, ściskam Cię przez wszystkie pompki i rurki, którymi oddychasz. Nie ufałem Twemu wkurwianiu się na wszystko, gupi! A przecież miałeś zawsze rację. Jaka szkoda, że nie wiele więcej!
Lee. Szalony cudny murzyn z Nowego Yorku, który znalazł przystań w Berlinie, bo gdzieś przecie trzeba umierać. Poznałem go ze 20 lat temu. Szukałem pracy, trafiłem, jako statysta, do filmu. "Czarodziejska góra" wg. Tomasza Manna. Z samego rana fryzjer mnie ostrzygł i zrobił na cudo. Dla chleba, więc pozwoliłem skrócić włosy, jak trzeba. W garderobie murzyn Lee ubrał mnie w garnitur, jakiego jeszcze w życiu nie miałem, pantofle. Bardzo mi się podobała koszula, biała, z rosyjkim prostym kołnierzykiem. Nie zdjąłem jej z siebie po zdjęciach, na które trzeba było czekać pięć godzin. Ukradłem, i ubierałem na szczególne okazje, np. do malowania w szczególnych stanach natchnienia.
Nieco później okazało się, że jest przyjacielem przyjaciela, Pera, o którym już parę razy tu było. Czy odwiedzę Lee w szpitalu, raz ostatni? Z moją bezlitosną kamerą? Co za ciekawe życie. Uciekł z domu i Nowego Yorku do Zachodniego Berlina jako dwudziestolatek. Rysował z dürerowską swobodą, rozpasany erotycznie. Śpiewał i komponował. Grał role aktora przez wiele lat. Przedstawię Ci Lee za parę dni.

05.03.2003

H. pisze:
Dear Wiesław
Light of my life and of others it seems. Do you remember back in 1996 when my friend killed himself and I, not knowing who to talk to, thought of you. You told me that suicide was a egotistical act, not considering the feeling of others, not knowing what chaos you leave behind. It is not necessary. These thoughts are so common. The world is so beautiful and yet the life we have to lead becomes sullied. We become what others dictate. Only, you're different. You've mostly lived by your own rules, broke new ground and pushed the frontiers of knowledge and wisdom. You've still got a lot to give and a lot more to receive. You're exhausted and why not? Think of all that you've done. I should have met you in 1978 but didn't but we met eventually. I'm sorry that I've only just realised who I am, too late for you and me but next time around who knows? I've done so much soul searching in the last few years myself and it's been very painful. The most hurtful things have been said by those close to me because they mean so much to me. I take in all the criticisms in order to try to understand why I have done/do things.
You know you can always come to see me. I'm sure Mike would like to meet you. There are lots of places to go, but you have to be in the right state of mind to appreciate them. What about Sweden? Weren't you happy there?
Feel free to email me any time you like. You know you are special to me and always will be.
Take care of yourself, W.
Love, H.xx

7.03.2003

Chwila refleksji między nocami: przed dwoma laty zacząłem pisać tę stronę. Życzenie nieśmiałe: przeczytać, mieć samorefleksje. Dla ciebie, oczywiście.

10.03.2003

Uwrażliwiony w tym wieku dojrzałym: gdy ktoś zachwyca się w świecie, bezzwłocznie mnie to uczucie dopada. Zachwyt, zadziwienie, oczarowanie - powiedz, czy może być coś bliższe prawdzie?

11.03.2003

A gdzie twe ego, kolego?

Trzeba się oddawać,
nigdy poddawać!

ać! ać! trzeba,
choćby dla chleba!

14.03.2003

Stan natchnienia - bez wytchnienia! Wiesz, co to oznacza? Mogę znowu chodzić po świecie i fotografować. Malować. Dudi mi pisze:
A kuku,
Podniebny Szybowniku,
Snów Szabrowniku,
Specjalisto od Fiku-Miku
dopadam Cię niniejszym bo wpadło mi w ręce
a raczej wypadło (wyfrunęło?) z pudełka ze wspomnieniami
ściskam Cię czule
A

17.03.2003

Przejmujemy się wojną między zajęciami?! Wisi jak ciemna chmura pod naszymi niebami. Jeszcze parę godzin, parę dni. Posypią się gromy z jasnego nieba. Może rozładuje się atmosfera? Jako, że inaczej być nie może?
O dupę potłuc to wszystko!

18.03.2003

Marzę na jawie.
Wyjeżdżam do Indii i spędzam życie nie zważając na spiekotę jako krowa, przeżuwając to Wszystko raz jeszcze.
Albo - na gwałt przestaję być psem niewiernym, nawracam się na islam i biję czołem, póki nie zabiją kijami.

Byle marzenie mnie nie zadawala, gdy czekam nocą na przemówienie prezydenta Busha. Szeroki się robi Atlantyk. Ile to mil na godzinę oddala się Ameryka od Europy?
Krowa ma wielkie oczy, piwne i przejrzyste. Świat, co się w krowich oczach odbija, jest niezwykle czysty... Ludzki się zdaje, bardziej niż w wizjach Putina, Chiraca, Busha. Bardziej realny niż słyszalny z CNN.
Krowa nie interesuje polityków (póki się nie wścieka). Czy krowa wybiera?
Śmiem twierdzić - na czymś znam się przecie! - że krowa ani wybiera, ani nie wybiera, ani nie nie wybiera!

Przyrzekam ci - będę żył w łagodności, aby stworzyć korzystne karmiczne warunki do przyszłej inkarnacji jako krowa, skoro mała szansa, aby się zdążyć wyzwolić z błędnego koła samsary tu i teraz!

Słuchałem o 2-giej nocą przemówienia Busha, ultimatum, komentarzy. I co mi z tego wychodzi? Apoteoza krowy! A ty to czytasz?!

19.03.2003

Ojoj wojna, przeklęta ona! Poszedłem na kawę w Zaświaty (cafe), patrzyłem przez okno, paru świętych prawie Franciszków śpieszyło tędy na południe, ani chybi ocalać przed bombami. I zdążą pewnie, tu czy tam.
Ani się podziać, ani przestać! Jan wybałusza w tę stronę wielkie niebieskie gały jakby się chciał upewnić, że co teraz to i zawsze. Skądinąd wiem, że swoje wie a pyta retorycznie, przewrotnie, żeby jeszcze budzić?
Upiłem chantré jedno i trzecie, bez rozterki, wiesz przecie, dałeś temu tytuł! wróciłem do domu, uspałem parę godzin, ubudziłem na wizytę, Veronique ugotowała dzielną rybną zupę, i zapowiedziała przed snem, że mam się posilić, żeby mieć siły na to w wojnie uczestnictwo.
Od paru dni wolność szaleje,
w sensie, że skończyłem obowiązkowe, i horyzont czysty, do niewiedzy włącznie. Nie odwiedziłem Lee w szpitalu, w nocy wyjął sobie rurki z wątroby czy czegoś równie idiotycznego, i tylko halucynuje, nie partycypuje.
Wczorajszej nocy napisalem apoteozę krowy! Pojąłem, że pracuję, aby zasłużyć na inkarnację jeszcze, jakieś wcielenie czy ocielenie. Czy to Wam Kochani moze dodać otuch?
Usciski serdeczne, od córki miłosne bzdurki i całuski.

Jesteś tym, czym jest twoje głębokie wiodące pragnienie.
Jako jest twe pragnienie, taka twoja wola.
Jako jest twoja wola, taki jest twój czyn.
Jako jest twój czyn, takie jest twoje przeznaczenie.

Brihadaranyaka Upanishad IV.4.5

20.03.2003

Poszedłem spać, zanim zaczęły się bombardowania. Dziwna logika wszechrzeczy - wstałem rano a bombardowania się nie skończyły!

Nieludzkie zajęcie - patrzę w ekran, czarne sylwetki palm podświetlone płomieniami eksplozji, w niebo wstępujące gigantyczne grzyby, dymy. To jeszcze nie grzyby eksplozji atomowych; może mam szansę i tego doczekać? Live, na ekranie, albo w naturze, jak we śnie sprzed paru lat.

Co my tutaj robimy, boskości przebrane w ciała i pomysły na życie?!

1.04.2003

Świruję w giętkie meble.

Najokrutniejszy miesiąc kwiecień, budzi
Z umarłej ziemi bzy, miesza
Pożądanie z pamięcią, wzrusza
Tępe korzenie wiosennym deszczem.
To początek Ziemi Jałowej T. S. Eliota. Chciałbym cały poemat przełożyć na polski, chociaż było tłumaczeń parę... Wydają mi się "literackie", podczas gdy oryginał jest prosty!

Straszna wiosna pod kapeluszem wojny.
Przestało mi życie smakować. Jak pożywienie. Mdli z głodu, zjadam kromkę chleba. Myślałem, przyjdą ciepła, zrobię miesiąc głodówki, medytacji i jogi, słowem - wiosenne porządki. Ale gdzie tam! jestem chudy jak pies, trzeba by zacząć jadać, jeśli jeszcze pożyć. Sypiam tyle, co jadam, godzinki bez odkupienia.
To wszystko z miłości.
Zwierzę się. Raczej wstrzemięźliwy w występkach publicznych, marzę o zrobieniu happeningu. Jestem mianowicie dobry w ogniu. Wyobraź to sobie - dla ciebie się opisem trudzę. Znam nawet plac, gdzie impreza może się odbyć. Z dala od zabudowań, nic się nie zajmie.
Zaczynam budowę od małych obrazów olejnych. Ustawiam je jak domek z kart. Na to idą kartony, rysunki, większe obrazy, grafiki. Stawiane i układane pod odpowiednim kątem, żeby całość była możliwie przewiewna. Obrazów na płótnie chyba z pół tysiąca, papierów - tysiące. Na wszystkich światło. Wiele nigdy jeszcze nie było w słońcu! Duża konstrukcja. Na zewnątrz ustawiam te wielkie 2,5-metrowe obrazy kolosy, pięknie się jarzą w pełnym świetle. Podobna do namiotu budowla ma niewielkie wejście, przez które można wpełznąć do środka. Zbudowałem?
Odpocznę chwilę, poleję obrazy obficie terpentyną i lnianym olejem używanym normalnie do malowania, zużywając resztki zapasów. Wpełznę w centrum, usiądę w lotosie, zapalę sobie ostatniego skręta, podając też ogień obrazom. Co z ognia powstało, niech się w ogniu spełni!
Takie mam oto - awangardowe - podejście do sztuki. Niepraktyczne, jak wszystko, co robię. Po pierwsze - jest niby córka, sporo kolegów, przyjaciół, ale nikt nie pomoże w dźwiganiu. Po drugie - ugaszą ogień, sukinsyny, zanim wypalę jointa do końca. A potem zakują w kajdany za zużywanie publicznego miejsca, poślą na Sybir albo jeszcze gorzej, każą płacić grzywnę, no, może rozłożą na raty... O dupę potłuc!
Ja siebie (bo niby kogo w tej samotności) pytam: - Jak w takich warunkach można być artystą? O dupę potłuc!

3.04.2003

Kochani Magdo i Andrzeju, czwartek ma dzisiaj pecha - zimowy, szarutki.
Dzieki za książkę, Magdo, dotyka mnie dokładnie w serce, rozstanie jako temat przeżyć jest obecne wiosną, kiedy ojcostwo wygląda na zniewolenie... Przez Twe opowieści jakby mogę popatrzeć na sprawy z drugiej strony - ulga, refleksja.
Vero wyjeżdża dziś do Francji, tydzień ciszy na duszy odkupienie. Spaceruję po Kreuzbergu, staram się przywyknąć do wolności, żadnych zajęć obowiązkowych jak oko w przyszłość sięga. Słonko się w te strony wybiera, oświeci gupka, może coś stworzy potworzy.
A wiedz Andrzeju, że hebanowe puzderko tęskni do czereśniowego - więc go pocieszam i odkładam przysmak jeden i nawet już drugi, gdyby kiedy jakby co.
Serdeczności, łagodności
w.

4.04.2003

Dzień Dobry.
Aż dech zapiera, gdy ogladam Pana obrazy
Wyrazić jedną falą sens życia, miłości i śmierci? Też bym tak chciała.
Barbara

5.04.2003

Łagodne południe soboty. Córka dzwoniła wieczorem z Francji. Ściągnąłem w pracowni obrazy ze ścian, rozwiesiłem białe płótna. Zabieram się do malowania. Tej wiosny dla samoocalenia.

7.04.2003

Piszę do brata: Bracie kochany z kochaną rodziną!
Nie znalazłem adresu Tesi i Henryka po zapakowaniu leków, paczkę adresuję do Ciebie. Starałem się, żeby było kilo, może jako list. Ale w międzyczasie szósta i wyślę jutro rano, do Bełżyc niedaleko, będziesz miał okazję na odwiedziny.
Veronka we Francji nad Atlantykiem przez tydzień, odpoczywam od strasznych rodzicielskich przejęć. Dobrze, że wszystko doczesne. Wczoraj i dzisiaj raz na godzinę śnieżyca. Prawie malu-malu. Podziwiam ornamenty pałaców saddama.
Spróbuj się przejmować rozsądnie rozwodem (w berlinie kwota sięga 80%). Władek skubany żeni się po raz siódmy, i rozwodzi jak trzeba za każdym razem. Lubi uroczystości towarzyskie. Twierdzi: - Rozwody są dobre na wzwody!
Nie powiesz tego, prawda? Żal mi, jak sobie poradzi potencjalnie tak wierna i dobra żona. Czas leczy.
Wiatr zrzucił z lipy za oknem wielkie gniazdo budowane przez sroki. Spadło precyzyjnie w rozwidlenie konarów w połowie wysokości drzewa, jest prawie całe, okrągłe wejście zwrócone do góry. Wiesz jak to leci - nie mam planów, chyba znowu pośpię. skończyłem wszelkie prace, mogę wreszcie malu-malu, a w tej perspektywie ochoty inne wymierają masowo.
A nie mówiłeś mi, że Kuba coś o sadurski znajdował? nie przez pomyłkę go zapytuję a z ciekawości czystej.
Istotne dla córki; zafascynowana, że prababka z tatarów - zgłębia w sobie dżyngis-hanowe żądze podboju.
Chyba zaraz pójdę i wniosę oleandry z balkonu - 4 w nocy...
Całuję braciszku, uściskaj Ewę i kogo się da!

8.04.2003

Jarosław pisze:
Wiesiu, wróciłem właśnie z radio, nagrywałem 5 odcinków audycji, nazywa się zapiski ze współczesności, mówiłem o poezji (literaturze) tzw. mojego pokolenia, czyli naszego, o Christianie, Tobie, Ryszardzie, a także o Krzysiu.
Pozdrowienia ze środka zimy na wiosnę - J:M:

Jarku, Ty jesteś niezmożony! Jeśli pogawędki radiowe mają coś z połysku opowieści przy herbacie - to może być cudne.
Zadzwoniłem do Krzysia, przyszedł, wydrukowałem mu Twój mail, zabiera się do roboty.
Marzy mi się wiosna i ćwierkania, a tymczasem są (w)zdychania.
Piszę miarowo na stronie, kłopotliwa wszakże staje się obecność online - nic tylko odpisuję na listy.
Jak Ci idzie malu-malu? Źrebiaczek galopuje pięknie?
Vero w Bretanii do jutra, wysypiam się.
Krzyś Karasek był w Klubie Nieudaczników, ale dopadła mnie gorączka, Ryś telefonicznie nachwalił.
W pracowni mnóstwo czeka niecierpliwie w nadziei, że mnie zbudzi do dnia. Pachnie tęczą.
Z wiosennym pozdrowieniem
wieś gdzieś

Cześć pracy! albo my to jacy tacy?!

9.04.2003

Dzień, w którym ulżyło postumentom. Spadł Saddam. Zrobiło się ciasno w kostnicach.
Zadziwiam się, żyję. Może życie nie takie straszne? W powietrzu zapach tęczy.

13.04.2003

Światu należy się zadziwienie.
Libia przewodniczy Komisji Praw Człowieka ONZ, demokratycznie wybrana przez członków jakże demokratycznych!
Nie znaleziono masowych broni w Iraku. Może znajdą się w Syrii? Dam trzy zdechłe obole za właściwą odpowiedź.

Koalicja posiada kod genetyczny Saddama, niezbędny do identyfikacji zwłok. Podejrzany mój kumpel pan Ciekawao (ten biegły w Tao) pyta z nadzieją w głosie, czy może parę zgęstków DNA zachowa się dla przyszłych pokoleń, dla ew. klonowania, jako że geo-polityczno-potyliczna opcja może się zmienić i znowu trzeba będzie prawdziwych mężczyzn i wzruszeń.
Stutysięczne gwardie i armie irackie zasuwają na piechotę do domu. Załogi opuściły czołgi i działa w porę przed bombardowaniem. Rabunki w miastach. Jak zawsze w gwałtownej przemianie - najbardziej cierpią uprzywilejowani, są do odstrzału. Ci, którym jako tako się powodziło za cenę przynależności do aparatu władzy - tracą. Najbiedniejsi, ci, co nie popierali aktywnie reżimu i żyli w nędzy - dla nich każda zmiana jest szansą. Ci zatem, co rabują, opowiadają się za nowym. Szkoda, że do kradzieży niewiele. Wolność okaże się groźna, jest jej zawsze za mało.
Kiedy jest się wolnym od czegoś (terroru), chce się być zaraz wolnym do czegoś (godnego? twórczego?). Wolność jest boleśnie zróżnicowana.

Skróty perspektywiczne. Rakieta wystrzelona na pierwszym planie leci w kadrze do celu w głębi, a wrona ukośnie przekreśla niebo i znika z prawej w momencie eksplozji.

Mam w sobie coś z ptaka. Lotem przekreślam pole bitwy.

14.04.2003

Tęsknię do słońca, które nie rzuca cienia.

15.04.2003

słonko grzeje ptaszek ćwierka
nieśmiała iskierka
jest

16.04.2003

Jacy indywidualni są w podejściu amerykańscy prezydenci! Reagan słał swego osobistego lekarza, by wspomagał Saddama Huseina, gdy ten miał kolkę w krzyżu! A Bush? Bomby co rusz!

24.04.2003

Piszę do Jerzego:
Górko Drogi, jak ci się wiosenni?
Co ci też Kazia nóżka na klawiszach maszyny do pisania wytańczyła?
Jarek tez pono coś w radiu o nim nawijał - czy to jakie jubileusze?
Siedzę południami w słonku i co rusz otwieram książki różne, zamyślam się i wspominam, a że kupiłem skaner, wiec sięgam po negatywy wczesnych lat 60-tych, patrzę i dziwuję się, za widokiem każdym wraca pamięć śmiechy zapachy wiatry. Objawy przedwczesnego starzenia, cyco?
A jako Ci się słoneczni i słoci?
w.

oj, wspominam, była Ździsia,
chętnie obnażała cysia

czy ja chciałem, czy nie chciałem
wszystko od niej dostawałem!

Hi! I am high!

Umierają przyjaciele. Człowiek zapracowany, zajęty, a oni umierają jakby nigdy nic.
Jan w Warszawie, Lee w Berlinie. Ich obecnością staje się pamięć - trwa i mija, nieustraszenie.
Żal. Nie zdążyłem powiedzieć, że ich kocham.
Lee umarł ze 2 tygodnie temu. Czeka w chłodni kostnicy, bowiem Urząd Socjalny rozpatruje podanie o pogrzeb. Spotkamy się gdzieś pod koniec maja, grono wariatów jeszcze obecnych, żeby pożegnać kolegę. Gdy Socjal odpowie pozytywnie. Pójdziemy też do Cafe po pogrzebie, wiadomo, każdy płaci za siebie, w tym towarzystwie, gdzie połowa nie ma czym płacić. Kolega rzeźbiarz odlewa rzeźbę jakąś.
Lee przed 25 laty pomagał mi w garderobie, w przygotowaniu do zdjęć "Czarodziejskiej Góry", gdzie robiłem dla chleba jako statysta. Spotkałem go w miesiąc później w metrze. Lee rysował design, kreacje mody, śpiewał i komponował, pisał teksty do swych piosenek. Parę lat temu pomogłem mu w zakupie i instalacji komputera. Odwiedzałem, naprawiałem, doradzałem. A teraz przywieziono mi komputer z prośbą rodziny o kompletne czyszczenie. Pośród wierszy i piosenek są bowiem zapisane wielkie ilości obrazów, pornografii ostrych; nigdy nic takiego w życiu nie widziałem. Komputer dostaje w spadku siostrzeniec! rodzina się troszczy o brak szkód moralnych.
I co? Włączam, patrzę. Przeglądam, usuwam dobre pięć gigabajtów sztuki. Usuwam muzyki, obrazy, teksty, książki adresowe. Groza? Czyszczę dysk Nortonem, żeby niczego nie można odtworzyć. Basta! Potworna gumka-myszka wyciera życie z istnienia.
Oj dana dana, wzruszam się po kolana!

David Hume filozof (poznaj jeśli nie znasz) zapytany na łożu śmierci, czy sądzi, że jest życie po śmierci, powiedział:
- Jest całkiem możliwe, że jeden z węgli wrzuconych do ogniska nie spłonie.

Raminta śmieje się wybierając tło do fotografii - taka aura wokół głowy!
Ale z bliska zdaje się zasmucona?
O czym tak myśli ona?

O czym oni gadają,
gdy się czasem spotkają,
piramidka i trawka?

29.05.2003

Po pogrzebie Lee jak przed pogrzebem. Moim własnym.

04.06.2003

Sam nie wiem, czy ja się może przejąłem śmierciami przyjaciół? Jan. Lee. A może przyczasiało?
Nie kojarzę dni i nocy, nie mam głowy do pamiętania.
Zdaje się, że to Krzysztof z córką zawieźli mnie do szpitala o poranku.
Pierwszy raz w dorosłym życiu stałem się pacjentem, na stole, wśród fachowców instrumentów przewodów rurek, a wszystko w blasku pracy, która miała utrzymać mnie przy życiu. Śmieszne!

Refleksje miałem raczej później, przez wiele godzin zajęty oddychaniem. Życiowe cele koncentrują się na zaczerpnięciu następnego oddechu, i proszę bez omdlenia, grozi śmiercią.

Uratowali mnie dzielni lekarze. Brawo! A kiedy bóle uspokoiły się, całymi godzinami zachwycałem się szpitalem, niebem słonecznym po drugiej stronie okna. Miejsce przy oknie zwolnił chłopak z Singapuru, opuścił pokój nogami do przodu, a ja wzniośle poprosiłem siostrę o spełnienie życzenia skazańca, co to chce patrzeć w niebo. Moje miejsce (pierwszych godzin) w kącie zajął zaraz ktoś umierający na sraczkę. Powiadam Ci ,tu wszystko śmieszne! Szkoda, że śmiać się nie można, boli.

Opuściłem szpital w sobotę popołudniem. Nie chcieli mnie puścić, więc wypisałem się sam - przez okno i drabinkę pożarową. Wędrowałem godzinami po Kreuzbergu, w upale i szczególnym stanie ducha, jakby liryczno-schiziowym; na tyle gupi, żeby zapomnieć o realności - przecież byłem wypełniony ze szczętem medykamentami.

Fajnie, wróciłem do domu około północy, prysznic, do łóżka. O czwartej rano obudził mnie ból potworny. Serce, lewa połowa piersi, lewa ręka. Walka o oddech, mozolne ubieranie się, kolejny atak bólu. Taksówka, i znowu do szpitala, z pomocą córki i Rainera. Nikt się nie troszczył o tłumienie bólu, lekarze też ludzie, a w tym przypadku ludzie wkurwieni!
Tyle na dzisiaj! Żeby Cię zawiadomić, że żyję. Muszę się przespać, północ, rano do lekarza.

05.06.2003

Po zawale - nieźle wcale!
Najciekawsze, co widziałem na wielkich ekranach w szpitalu - moje serce i co z nim wyprawiano. Lekarz - indonezyjczyk urodzony w Siemianowicach - cały czas mówił, chętnie odpowiadał na pytania, nieco zdziwiony, ale gotów do wykładów. A kathetery (nie znam polskiej nazwy) tańczyły w sercu, pobierały krew z niego, sączyły narkotika (tym lekarze szafują chętnie!).

Pisze mi B.: Doradzam koronarografię i /jak się da/ stent(y).
Ja się dorobiłem (właśnie) dwóch.
I trzymaj się tego co jest, bowiem tam jest nic.
Sprawdziłem to ostatnio parę razy.
Nitro życzę
Pod języcze
k!
I zaraz odpisuję, no nie? ciekawy temat!
Stent is okay, ale 4:RIVP ( dwa razy, 30 i 40 % ) i mniejsze 16:D2 (dwa razy, 40 i 70 %) są za małe, żeby drutować/bypassować. Trzeba lecieć na pigułach. Medykamenty są zajebiste: halucynuję na spacerująco! High, że ajaj!
Od nitro ból głowy, jeszcze w szpitalu doktorom odradziłem.
Że tam jest nic? Nie daj się nabierać przeczuciom! Nie ma żadnego TAM, jest tylko TU. Ale przestronne nie do pojęcia, może do przejęcia (się). I już leje się papierowa woda. Język nie dotyka prawdy. Ale gdaczę.
Jest taki punkt istnienia/świadomości bez mdłości/czułości, gdzie jest tylko to co jest. Wszystko co było, jest i będzie, wszystko czego nie było, nie ma i nie będzie, a także wszystko czego nie nie było, nie nie ma i nie nie będzie.
Z tego tryskają czasy i chcenia, światy i odkupienia, przestrzenie bez końca, sraczka nieustająca.
To jest tak proste, że niewypowiedzialne.
Ale moja prawa ręka zmęczona i sina od kathetera. Tyle na teraz. Idę sobie.

06.06.2003

Wcielenia? dobre dla cieląt!
Doświadczam cudów nowoczesnej medycyny. Do niedawna w science-fiction: inteligentne sondy-narzędzia, buszujące w przestrzeniach serca. Ekrany, na których widzę w powiększeniu, co się dzieje. Znam to, rysowałem serce i układy krwionośne; nauczyłem się wiele nie marząc o bezpośrednich wglądach. Medyczne technologie imponujące. Fascynujące.
Od tygodnia na lekach. Wyrafinowane narkotika, działające głęboko/wybiórczo/docelowo. Mają działania uboczne. Bóle głowy, depresje, pomieszanie zmysłów, lęki, halucynacje, zaniki pamięci, słuchu, kompletne wypadanie włosów, ślepota, impotencja, hepatitis, szkody w nerkach, bóle artretyczne gdzie się da i - top of the pop! - zaprzestanie oddychania. A żeby pacjentowi miło od wrażeń - wśród składników leku są dwa barwniki: E127 i E128. Oto jak się spotykją - cudo technologii i niska kultura.
Okay, idzie o życie, a człowiek ma wolną wolę, może wybierać. Christian twierdził, że życie w cierpieniu i posuwającej się do przodu (od dziesięcioleci) choroby jest poniżej jego poczucia godności osobistej. Wyszedł przez okno. Ja? Nie chciałem się rodzić, ani żyć. Spokojnie, żadnych smuteczków; skoro mi dane było, więc na całego.
Wiesz, bywam skromny niepewny. Ostatnie doświadczenia potwierdzają, nigdy nie bałem się śmierci. Zawsze brzydziłem się tym co zostaje, i faktem, że po człowieku trzeba sprzątać.

12.06.2003

Masz jakieś problemy życiowe, twórcze, finansowe, rodzinne?
Doradzam zawał serca.
W 10 dni później jak w bajce. Wstaję biorę prysznic w słonku. Jeden proszek przed śniadaniem, kromka chleba z serem, pół jabłka, dwa proszki po śniadaniu. Herbata, dziennik BBC z tego strasznego i pięknego świata. Po kwadransie czuję działanie proszków - high nieznany. Jadałem chętnie peyotle i meskaliny - nie wierzyłem w wasze aspiryny. Teraz high codzienny zapewniony przez lekarzy, tripuję legalnie, to nowe!
W dodatku - mam nic nie robić - czasu tyle, że możesz zazdrościć.
Życie po życiu. Zwolnienie lekarskie od obowiązków. Biorę kamerę do torby na brzuchu (w dłoniach nie noszę) idę w Berlin. Po słonecznej stronie ulicy. Marsz całodniowy, miasto moloch. Siadam na minutę czy godzinę, gdy wymaga zmęczenie albo urok chwili, piję wodę mineralną, gdy pragnienie. O zmierzchu proszek daje znowu kopa - w stronę domu. Ledwo dochodzę. Córka podaje obiad, młode kartofle, szparagi w sosie i sałata, nabieram sił na tyle, żeby ponarzekać, zapisuję fotografie z kamery na dysk, ledwie przeglądam. Dolegliwości? Bóle serca słabe, halucynacje ciekawe, zmęczenia chwilowe.

Zawsze brzydziłem się tym co zostaje, i faktem, że po człowieku trzeba sprzątać. Patrzę na swe obrazy, stosy grafik i rysunków, sterty rękopisów. Tyle śmieci! Co z tym począć?

17.06.2003

Veronique stwierdziła, że staje się sekretarką. To fakt! Załatwia sprawy, telefony, korespondencje, zakupy, gotuje i sprząta. Przygotowała serię fotografii Miachaela do druku. Jutro zrobi layout. Mam nadzieję, że przejmuje także zarabianie pieniędzy. Ostatnie tygodnie szkoły, ostatnie w roku klasówki. Wszystko dobrze w rodzinnej kobrze. Przygotowuje odlot na Majorkę.

Moja przyszłość skazańca. Trzy wizyty lekarskie na bieżący tydzień, EKG w obciążeniu i drugie długoczasowe, aby stwierdzić jakie zmiany zachodzą pod wpływem leków. Powolne spacery. Tyle nasion lip.

21.06.2003

Gwałtowne wiatry i deszcze na powitanie lata. Czyste powietrze. Muzyka syren policyjnych, głosy licznych koncertów wśród placów i ulic. A w skrzynce mail:
Witam
Piszę jedynie aby wyrazić zachwyt Pańskimi obrazami i mandalami, właśnie czegoś takiego szukałam.
życzę wielu sukcesów i serdecznie pozdrawiam
Katarzyna P.

i druga, praktyczna:
so back to the work, can we send the check to you directly?
Janie o'l.

Znalazłem miejsce w mieście
spokojne
w oku cyklonu.

Wychodzę z podziemia, czy właśnie wchodzę?

Wieś, przepraszam, że znów nudzę. Wgłębiam się w Twoją stronę i nie mogę się oderwać. A powinnam bo chyba zwariuję. Twoje obrazy - na razie na nie sobie pozwoliłam - przypominają mi tak wiele rzeczy z dzieciństwa. A też są takie żywe. Nie umiem opisać co czuję patrząc i czytając ale pewnie już nie raz słyszałeś takie i klarowniejsze słowa zachwytu. Dziękuję.
Kasia
Kasiu miła, to cudnie, że się odzywasz, że gdzieś tam jesteś i piszczysz z radości! Do cieszenia te obrazki, i z radości pewnej. Cieszę się na nasz kontakt, chociaż nie wiem, kiedy do w-wy.
O synach piszesz w liczbie mnogiej - aż tak obrodziło! Jak to się orze, mój boże! przecież ja Kasię wspominam głównie z fikołków! ach, widziałem Cię raz jako dorosłą - ale pamiętam tylko jak mnie na widok zamurowało.., a przecież trzeba było Cię zaprosić na lody i się studzić!
Moja córa już duża i właśnie robi postępy w akcjach opiekuńczych, zajmuje się domem i tatą, robi nieźle gimnazjum. Ja po zawale wspaniale, tyle że nie mam czasu się wyspać!
Naprawię to zaraz, a potem do Ciebie napiszę.
serdeczności
w.

22.06.2003

Choroba potrzeba spokoju, ale wczoraj dzisiaj dorwały mnie zajęcia obowiązkowe - prace dla przyjaciół od miesiąca trzeba było skończyć oddać. Poszedłem w miasto, nasłuchałem się świergotu ptaków i ludzi. Claudia. Rewolucjoniści z latin ameryki, rozmowy o sensie społeczeństwie kapitale. Ich akcje? widzę następstwa - wzmożenie terroru władających. Żadnych fotografii, jesteśmy wśród potencjalnych skazańców.

mail pociesza mnie nieco:
Dzień dobry,
pisze, aby pogratulowac Panu strony z darmowymi tapetami i dodatkami na strony www.
Uwazam, ze jest to strona z najlepszymi tapetami i dodatkami, ktora znalazlam w polskim Internecie i nie tylko. A przekopalam sie przez setki stron. Powiedzialabym, ze one sa w najlepszym guscie (oczywiscie moim - artystycznym), ale ja tak uwazam.
Napewno bede ja promowac, bowiem tak sie sklada, ze ucze w szkole i podaje uczniom strony z darmowymi tapetami. Na moich stronach tez umieszcze link do Pana strony.
Zycze zdrowia i dalszych artystycznych sukcesow
Barbara

Wiesiu, przeciez (i tum Ci wyznanie winien) ja na Twoje strony nie zagladalem od tych kilku razow po naszym szczesliwym berlinskim spotkaniu (-ach). Jakos nie utkwilo mi wtedy, ze prowadzisz tam dziennik unaczesniany
niemal na biezaco. Ach - coz to jest za kopalnia - skarbnica. Co tam! Wszechnica wiedzy nie tylko o WS ale i o czasie naszym (dzienniki emigrantow to nie sa, bo i tamtych nieszczesnikow latamy wyzej i chyzej). Dosc na tym, ze teraz dopiero widze, ze to co bralem za cala korespondencje bylo tylko zrzutka ze stolu biesiadnego (a mowie Ci to ja, osoba brzydzaca sie porownaniami sztuki z gastronomia - "smakowity kawalek prozy" zawsze przyprawial mnie o mdlosci.) A wiec, dopiero teraz widze, ze moglem miec reke duzo bardziej na pulsie - albo braku tegoz - gdybym, jak po gazete, siegal na Twoje strony. No ale nie siegal i stad to zaklopotanie. Welcome back - jesli odleciales na znaczny dystans. Witaj, bo jescze za duzo mamy nieposortowanych mysli, czekajacych na wymiane i przerzucie. Twoje przemyslenia na temat wlasnego imienia a takze skorupki, gdy ta pozbawiona ducha wiotczec zaczyna...czy ogromu sprzatania, ktore takiemu pozbawieniu nieodwracanie dotrzymuje kroku.
Bede czesciej siegal po Twoje strony, czytal swoje ulotne mejle do Ciebie, przypominajac sobie porady babci: "nawet jak idziesz wyrzucic smiecie, wloz marynarke, bo nigdy nie wiadomo czy kogos nie spotkasz." Mam nadzieje, ze to w prostej drodze nie wiedzie do autocenzury. Niech zyje spontanicznosc!
Caluje i sciskam (z umiarem) dochodz do siebie szybko (rekonwalesuj szparko)
Twoj
Dudi

Żeby zdążyć zanotować Andrzeju, że korespodencja łatwo się mi ześlizguję w wiersz albo jąkanie, a pisanie na stronie jest zabawnie swobodne, osobiste a pozbawione prywatności. Zakłopotanie, że cytuję listy do mnie, ale zwykle ukrywam nazwisko nadawcy, zawsze adres. Teraz kłopoty, robię jako paparazzi. Nie publikuję fotos ludzi podpatrzonych. Szanuję prywatność bliźnich, i męczy mnie to, gdyż własnej nie uznaję. Takie wspaniałe czuby twarze tatuaże życia, a nie zamieszczam, bo nie uchodzi...

Biedacy, co nic nie mają, chętnie się dzielą, czym mogą.

25.06.2003

Pismo powiada: znający ducha przechodzi przez wszystkie smutki.
Wietrzny dzień; otwieram okna, wnętrze wypełnia zapach kwitnących lip. Podpisuję obraz 'Piramida Słońca', decyduję się odesłać bez werniksowania. Słodko, obraz wędruje do Baltimore. Smutno, a jakże; odstraszam klientów wysokimi cenami, a jak maniak kupuje obraz, to widzę, że na czeku mało zer. Cyfra z przodu jest zawsze jakaś, ale ważne jest nic - zero! - ilość zer na końcu.
Wczoraj obraz na półce wśród setki innych, dzisiaj przychodzi poń dwóch panów w białych rękawiczkach, szlachectwo ducha, business. Veronique wraca ze szkoły, gotuje leniwe pierogi, rozmawiamy o nadchodzących wakacjach i jej zamiarach wyjazdu do Stanów w jedenastej klasie;
przychodzi koleżanka Liza, dziewczyny idą kupić bilety na Majorkę, 4 tygodnie, pozazdrościć.
Bez trudu udaje mi się córkę rozśmieszyć.
I wreszcie mogę zrobić jej parę portretów po awanturze wczora z wieczora.
- Nie mogę publikować twych fotos - mówię - jesteś wymalowana hydra szantrapa, ja się wstydzę!
- A ja tak lubię, to jest moje prawo, zamknij dziób, zmień gust - córka nawija (po polsku!) jak kołowrotek w powieści. Dzisiaj wszakże bez makijażu, jesteś świadkiem. Rumiana dziewucha od ucha do ucha!

26.06.2003

Wiadomość w telewizji: 80 % banknotów Euro w Niemczech ma ślady kokainy! Szybka akcja w trakcie audycji: zebrano 20 banknotów na sali i poddano badaniu. 19 miało śladowe ilości kokainy! A mnie się zdawało, że Niemcy piwosze. Błąd.

Pompa tyka równo, Andrzeju, boli mniej niż przez dekady, długimi godzinami czuję się lepiej; słabość znaczna, ale już gimnastykowana; dzisiaj zdumienie - oto się przyzwyczajam do życia i widzę długie i szparkie. Znowu? Jeszcze?
Zrobiłem rentgeny czego trzeba, jutro wizyta u lekarza; nadzieja, pojawi się kalendarz zajęć i wolności.
Twój "impatient pet" jest już na stronie zimy.

pisałem dalszy ciąg z przedwczoraj:
ale co Ci jeszcze dopisać Kasiu, tyle przecież nawijam na stronie Dzisiaj, gdzie piszę ogólnie i osobiście, ale przecież do Ciebie.
jak Marysia żyje bez Janka? pociecha z wnuków zapewne drogi życiu prostuje.
tak się dobrze od tylu godzin czuję, że o wyjazdach fantazjuję.
ale mnie można odwiedzić w środku lata.
uściski
w.
a odsyłając mail odebrałem od niej:
Wieś, jak miło Cię czytać i fajnie, żeś w dobrym humorze. Czy wiesz, że to bardzo ważne abyś się wysypiał? I to kłaść się należy o 21.00 i ani chwili później. Do 23.00 regeneruje się wątroba - tak mówi Chińczyk. To ile ta Twoja Córa ma lat? Moje jeszcze bardzo młode. Kuba ma 3,5 a Tadeusz 11 miesięcy. Trudny to czas ale też momentami bardzo zabawny.
Wgryzam się teraz w Twoją stronę z większą rozwagą i nie rzucam na wszystko na raz (skąd wiesz, że piszczałam?). Cudowne jest Tu i Teraz - znajduję tam zawsze coś dla siebie nawet jeśli nie pojawiło się nic nowego. Stare cieszy na nowo i szczegóły okazują się być zupełnie nowe. Twoje zdjęcie mnie niezwykle ucieszyło - takiego Cię pamiętam, to niesamowite ale, przynajmniej wizualnie, niewiele się zmieniłeś. Chciałabym Cię spotkać.
Teraz ja zasypiam już nad klawiaturą.
Sciskam
Kasia

a już jest pierwsza nocą, jeszcze prysznic, ładowanie tej strony; Vero ma mnie obudzić o ósmej; szaleństwo nieutulone one.

Słodkie zmęczenie, marzę, aby pospać, ale dom pełen ludzi i spraw. Dopiero o pierwszej prysznic i do łóżka.
Sen nie przychodzi. Patrzę w okno.
Kiedy zamykam oczy widzę oko. Człowiek ma prawo do wewnętrznej ciemności? Nie. Nie w moim przypadku. Nie ma ciemności, jest oko. Zamykam oczy a jego dolna powieka opiera się o moje dolne powieki. Jest nieco większe od mej głowy, w górę zajmuje wszystko. Nie patrzy we mnie, nie straszy, jest. Ciemne błękity, ale też światła na tęczówce. Nieporuszone. W dół od powiek jest moje ciało, leży w relaksie, oddycha, boli go serce. W górę i do przodu - oko.
Ani pożytku ani zabawy. Ale wystarczy jedno drgnienie myśli, przestrzeń w głębi spełnia się czystym rysunkiem szczytów górskich, nad nimi niebo gwiezdne kometowe, doliny lasy potoki morza fale, omszałe kamienie na pierwszym planie, płot absurdalnie wyżej, srebrną poświatą drewna, przeskakuje go płomień wiejąc przez tysiąc monitorów. Zupełna łatwość wizualna, wystarcza intencja, a widoki skaczą do - zamkniętych - oczu. Roztaczają się lądy, śpieszą wojny pochody błyskawice. Wewnątrz oka, które jest. To nie jest zabawne. Obrazy umysłu, kosmiczne ścieki. Nie są męczące, ale ulgą byłaby zwykła ludzka ciemność. Jak długo odpoczywać na wznak w twardym łóżku? Wstaję wpół do trzeciej, herbata, przeglądanie fotos dnia, uczestniczenie w świcie.
Nie lubię tego bólu serca, więc jednak - nieco nitroglicerynki dla chłopczynki.

Zwolniony ze szpitala przed miesiącem. Czyli drugi miesiąc na lekach. Bóle serca rzadziej, różne, niekiedy dotkliwe. Prawa ręka, gdzie w aorcie przebiegał do serca kateter jest nadal słaba, boli po wysiłku.

Skończył się rok szkolny, Veronique ma prawo się cieszyć: całkiem niezłe świadectwo (jak na bimbanie). A skoro przy temacie - jak Ci się podoba takie oto hasło:
"Oświecają jedynie szkoły, które płoną."

8.07.2003

Ależ macie ciekawie, rodacy Polacy; włączyła córka z jakiegoś powodu TV Polonia; słyszę rozmowy, dyskusje. Jakby już znane: afery, korupcje, kolesie - aż echo niesie.

15.07.2003

Veronique ma wakacje, już na Majorce - na miesiąc! W Berlinie Love Parade. Porządki w warsztacie malarskim. Fotografowanie obrazów. Nie ma koncentracji do pisania czytania. Ale cała reszta idzie nieźle, jeśli mam chwile ciszy dniem lub nocą. Wczoraj czytałem artykuł o zawałach serca; w Niemczech umiera jeden na trzech, przeważnie zanim pomoc lekarska go dosięgnie. Czyli - miałem nieco szczęścia.

Kasia wróciła z Indii, żeby malować jeszcze barwniejsze obrazy.

24.07.2003

Co chciałbym Ci napisać, opowiedzieć... Ciekawa próba oszustwa internetowego, nie dokonanego na mnie. Któregoś dnia zestawię tę kupę majlów z teczki pt. Mafia, hm, zajmująca literatura. Dokładnie psychologicznie wykrojona na mnie, chociaż przypuszczam, że podobnie nabierają innych.
Oddałem do banku czek na 5000 US $, otrzymany od gangsterów przez fedex, a dzisiaj się wstydzę, czek jest bez pokrycia. Trochę obrzydzenia - czy ja wyglądam na kogoś, kogo można nabrać?

26.07.2003

Czegoś tam szukałem w sieci, aż wpadłem pomiędzy jej oczka, z przyjemnością - zaraz sobie skopiuję na dyskietkę Twoje gawędoły i zabiorę ze sobą, bo wyjeżdżam na kilka dni, do Katowic i w Sudety. a wieczorami będę się zadawać z Twoim tekstem, który już na pierwszy rzut oka wydał mi się wciągający i dynamiczny. A co najważniejsze, pozwoli mi trochę "na niby" pobyć z Tobą, posłuchać, etc. Swoją drogą, podziwiam tę żelazną dyscyplinę niemal codziennego pisania. Ja w tekstach krążę w koło, cofam się, powracam, wyrzucam do kosza, wyjmuję z kosza i tak bez końca. Przysłąbym Ci coś z moich tekstów, może dreogą elektroniczną, bo to zwalnia mnie z chodzenia na pocztę i stania w kolejkach, które przy tych upałach są katorgą. Jakieś dwa (trzy?) miesiące temu wydałem powieść. Może bym Ci posłał dwa rozdziały, a jeśłi uznasz, że nie szkoda czasu na czytanie, to następne? No nic, jeszcze pogrzebie w plikach. Coś wydziobię. A na razie - uściski w oba policzki. Henryk.

Drogi Henryku,
wróciłem przed chwilą z wakacji,
parę tygodni w wodzie i słońcu upojnym upalnym, siły nabrałem żeby jechać wkrótce na wakacje do polski. Pohulam póki lato, nabiorę sił i po warszawie ani chybi polecę gdzie jeszcze albo znowu lato.
A co? skoro nowe oczarowanie zwie sie leniuchowanie!
Moja żelazna dyscyplina częstego pisania zrobiona z brzozowej witki; listek po listku rośnie póki rośnie.
Powieść wydałeś? ciekaw stoję, przyślij mail;
wprawdzie czytelnik ze mnie malutki - oto wczoraj w słońcu czytam wiele stron ciekawej prozy, przewracam którąś stronę i nie wiem nagle nie tylko co na poprzedniej, ale również, co to jest to, co w dłoniach trzymam, na co patrzę.
Bardzo ciekawie jest na szkolnej ławie.
Miło by było - ugwarzyć zacną chwilkę gdzie w trawach wiślanej skarpy w środku lata i przyszłego tygodnia!
co? wieś
gdzieś

13.08.2003

Wiesławie ...czy istniejesz naprawdę? czy tez śnię ....
wiem - teraz śnię bez względu na to czy istniejesz...
jestem wstrząśnięta , zszokowana ,
jestem znakiem zapytania i wykrzyknikiem w jednym ...;-)

Jak się domyślasz odwiedziłam Twa witrynę i oniemiałam...

Wybacz proszę za ma ignorancje, ale do tej pory nie wiedziałam , że istniejesz..
Doprowadził mnie do tej świadomości przypadek , a może nie przypadek - fraktale, których istotą nagle zostałam zaciekawiona i stara poczciwa wyszukiwarka skierowała mnie na Twa witrynę. ;-)
Zapewne zastanawiasz się , dlaczego aż tak mną wstrząsnęło to wydarzenie??
Hmmm...
Zobaczyłam siebie ... To zawsze tak szokuje , kiedy w relacji z kimś innym nie znajdujemy granicy , mocnej czarnej kreski oddzielającej , którą z (mylnego) założenia spodziewamy się znaleźć ... szokuje to co wszak zawsze było prawdą choć (niewidoczna czasami) , iz granice, oddzielenie to tylko iluzja i ograniczenie naszego obecnego postrzegania.
Tak tez w Twoich obrazach , Twoich słowach , pasjach , marzeniach i doświadczeniach ...znalazłam siebie sama , swoje pasje , rozterki, marzenia ...droge... choć może w wersji bardziej zrealizowanej .
Poczułam się jak bym przebudziła się ze zbyt długiej drzemki i zobaczyła , Iż to co wydawało się być tylko snem mam przed oczyma.....
Bardzo bardzo mnie zainspirowałeś Wiesławie i sprawiłeś , iż cos we mnie ożyło .
Idąc brzegiem rzeki nagle zobaczyłam most , którym mogę przejść na druga stronę by doświadczyć tego co było zaledwie zamglonym marzeniem , niejasna wizja.....
To cudowne ,że istniejesz i możesz zachwycać innych pięknem , które odczytujesz poprzez swoje zmysły , intuicje , emocje i mądrość. To wspaniałe , że inspirujesz ..i starasz się pomagać ... Piękno jest miłością , a miłość łączy i zachwyca , spaja i buduje..
Twoje życie jest tak cenne - dbaj o nie do ostatniej chwili ....
Twoje marzenie Lot w światło - spełni się - niewątpliwie... lecz jeszcze musisz wzbogacić się w pewne teraz niedostrzegalne treści ... warto...
To światło ma niesamowita moc przyciągania , rozumie Cię ....niczego nie da się w tej rzeczywistości porównać do tej
cudownej wolności przepojonej miłością euforią wszechistnienia i nie oddzielności , nie dualności....

To tak jak byś budował statek kosmiczny - musisz mieć wszystkie elementy, które połączą się w czasie i przestrzeni Świata Twojej Bytu i wówczas Doświadczysz Tego co jest teraz Twym celem . Zyczę Ci tego z całego serca i wiem , że wynagrodzi Ci to wszystkie smutne chwile ...
Twoja Córka - Widzę w niej kogoś kto jest wielkim Twoim Przyjacielem , kto dodaje Ci mocy ..wiele by mówić...-Cudowna Istota. Jest Twym prawdziwym Skarbem , ale Ty wiesz to..

Pozdrawiam najserdeczniej ......
Beata W.

18.08.2003

Trzy tygodnie wakacji, zapowiadanych 17 lipca, skończyło się przed godziną.
Tak śmiesznie - wyjechałem z warsztatem malarskim: dwie sztalugi, farby i pędzle, 30 płócien. Laptop iBook, fotografie obrazów do opracowania. Kamera...
Dlaczego śmiesznie? Zabrudziłem 3 płótna kolorami, pokazałem pędzlom pełnię lata - i spakowałem majdan. Komputer włączyłem pewnego południa, żeby stwierdzić to nudne, i basta.
Kamerę używałem pierwszego i ostatniego dnia pobytu. Woda i słońce, nieco czytania, dużo snu. Odpoczynek.
Wróciłem przed godziną. Odebrałem 130 emails. Ach, Skarbie Światła, zaraz Ci będę odpisywał!

19.08.2003

ULUBIENIEC MAFII. Nie wiem z jakich powodów! Skąd te względy? Dzień w dzień przychodzą mails z propozycjami interesów. Któregoś dnia wczorajszego ułańska krew zabrzmiała: zrobiłem stronę "UWAGA MAFIA". Trzy kwadranse pracy. Pauza na herbatę i refleksję - jakże to?! trzy kwadranse życia poświęcam jakimś łajdakom i ich sprawom, i przede mną przyszłe godziny czy dnie pracy po nic, bo jakieś czarnuchy nigeria-holland connection...
Pauza.
Zapisuję pytanie: - Czy jest doradzane aktywne wystąpienie przeciw mafii?
I Ching odpowiada "- Przedsięwzięcia przynoszą nieszczęście. Nic, co byłoby korzystne!"
Jaka ulga! Usuwam z dysku stronę, usuwam 80 mails w teczce "mafia", zbieranych od maja.
Zaatakowany zostałem jeden raz osobiście. Łatwo sporządzić mój portret psychologiczny - wszystko jest online, żadnej prywatności, przedstawię Ci 25 mails w sprawie kupna/sprzedaży obrazu. Czek na 5000 US $, który okazał się bez pokrycia. Ciekawe story - bez komentarza!

Nie ulegać pokusom współistnienia. Nie angażować się w społeczne majaki. W każdej godzinie czynić światu dobro. Nikt tego za ciebie nie zrobi! Nie ufasz przecie politykom skurczybykom posiadaczom kwaczom!

21.08.2003

Pewnie, że nie zamieszczam tutaj mail, jeśli o to proszony. Ale nawet zupełnie prywatnie, Beato, będzie mi trudno odpowiedzieć. Twoje słowa są jak pieszczota. Ach pieść mnie jeszcze, pieść!

Śniadanie: kromka chleba z Tahini i płatek sushi ingwer, pastylki. Zaczyna się kolejny dzień tripu. High porównywalny do początku prawdziwego tripu. Wspomagam wyborną trawką.
Dzisiaj przeglądam obrazy w magazynie, 30 wieszam na ścianach. Galernik, gdy mu mówiłem o obecnych pracach, westchnął: - Ach, te twoje gwiaździste obrazy! - Proszę bardzo, czemu nie gwiaździste!
Zrobiłem w domu wystawę. W trakcie wizyta - pomocna w dźwiganiu! - Api, a także Petry i Pera. Gawędy, herbaty, powrót Vero ze szkoły; nagotowała mi kaszy greczanej, sobie ziemniaki i potrawę z ogórków w śmietanie. Pyszny obiad, dalszy ciąg prac wystawienniczych, lampka czerwonego wina, wykalkulowana, że przecie poranne leki są już we krwi, a wieczorne przyjdą, gdy wino już we krwi. Te parę kropli wina sprawia, że pląsam pijany. Świetny humor. Nie lubię tych obrazów gwiezdnych niedobitków. Kameralna muzyka przeczuć nie realizacji. Dobrze, nie mój kłopot, tymczasem 9-ta wieczorem i nie chce mi się iść do galerii. ZeitZone, Kreuzberg. Łatwo Ci będzie trafić - w grudniu.
Cały dzień grzmi rock: Patty Smith, Bob Dylan.
Moje serce boli miarowo, gdy przyśpieszam obroty. Trzeciego biegu zupełnie nie lubi. Czuje się komfortowo, gdy odpoczywam. Ale jak długo można odpoczywać w świecie szybkich świateł nieobliczalnych impulsów kolorów niepoczytalnych ze szczęścia gdy spocznie na nich widzące oko? Krzątam się zatem, tyle do zrobienia!

23.08.2003

Goście, córka. Nie miałem czasu na listy. Dużo muzyki, Berlioz, Symphonie Fantastique, trzy razy. Patti Smith 'Boy Cried Wolf'. Przebudowa ulicy, potworny hałas w pracowni przy otwartych oknach, wielość maszyn ze stron świata. W jadalni szemrze telewizor - trzeba przecież wzruszać się dziejami rzeźniami, i bić w piersi soczystym mea culpa, póki dech.
Malowałbym, gdybym mógł. Andrzej skłonił mnie do zrobienia listy tego, co pilnie zrobić mam przed wyjazdem. Tydzień zajęć, jeśli w skupieniu! Wyrwać ząbek to pierwsze zadanie. Następne pięć równie zasadnicze.
Gdzie mi do malowania! wisarts do przebudowy z nowymi fotografiami obrazów. Katalog malarstwa do opracowania i wydania. Po podróży do Polski!?

O poranku pada deszcz. Popołudniem przeciągam się do ostatnich promieni słońca.

22.08.2003

Słoneczny wietrzny poranek. Trzeźwość umysłu przedłużam do południa, zanim zjadam leki na śniadanie. Drze się Iggy Popp, tańczę, szukamy przecież nowych wartości!

Zaraz do Ciebie napiszę mail, będzie o szczególnej radości życia, które na krawędzi.

24.08.2003

Natura jest tak zrobiona, że może być zrozumiana.
Werner Heisenberg

Brat w warszawskim szpitalu wtorek o ósmej operacja serca. Zastawka wstawiona przed rokiem ma trzy bakteryjne szczepy, do wymiany.

Dziś nie odpowiadam na telefony i dzwonki do drzwi. Pracuję, marząc o pójściu w słońce. Za godzinę wróci Vero ze szkoły. Śmiejemy się w ostatnich dniach do łez, z moich żartów. Upiekła wczoraj kruche ciastka z wisienką.
O 5-tej spotkam Remi w cafe Boca. Konsultacje medyczno-artystyczne.

28.08.2003

Pracuję z rana/południa przy komputerze. Vero wraca ze szkoły, idę na wędrówkę. Patrzę na świat i ludzi ze słonecznej przyzby, dziwuję się słusznie niesamowitej różności ludzi. Nie jest wesoło, po długiej przerwie ostro boli serce. Także dlatego, że brat śpi wciąż jeszcze po operacji serca we wtorek rano. Bracie, trzymaj się oddechu, nie mam siły jechać na pogrzeb!
Wracam o zmierzchu, rozmawiam z córką, przyjaźnie, jako że posprzątała przed burzą. Wpada Michael na herbatę, będę odpisywał mails, przygotowywał fotos. A już północ.

1.09.2003

Gwałtowne deszcze naprzemian ze słońcem. Zmarł brat mój Andrzej, odleciał z wiatrem dzisiaj o piętnastej. Niezauważalnie, we śnie. Wstawiono Mu przed dwoma laty zastawkę serca razem z bakteriami. Wymieniono raz jeszcze przed tygodniem, ale bakterie już były wyżej.
Piękny człowiek! Pracował dla bliźnich. A Światło Go przyjmuje w nieskończony pobyt.

4.09.2003

Smutno. Chowają brata do ziemi w jutrzejsze południe.
Co ja tu robię? Miałem szansę się z nim zabrać, we dwójkę raźniej. Tymczasem nadal w życiu, tu, w Berlinie. I na pogrzeb do Lublina nie jadę, chociaż to szansa zobaczenia bliskich wszystkich. Boli mnie od tygodnia serce. Gorzej niż przed zawałem. Pomaga strzał z nitrogliceryny, ale od niego boli głowa. Jutro wizyta u lekarza, będą nowe piguły. Dzisiaj nie widzę żadnego powodu do używania leków i sztucznego przedłużania pobytu.
Spotykam Carmelitę, mówi: - Jeśli przestaniesz brać leki, to powiozą cię znowu do szpitala. Będzie też bolało.
- Trzeba koniecznie mieć rewolwer - odpowiadam - żeby się bronić.

5.09.2003

Nie mogłem spać nocą. Znam kościół, gdzie była trumna ze zwłokami Andrzeja. Jakoś dotrzymywałem mu towarzystwa, w pokoju ducha i trzeźwości umysłu. Zasnąłem o brzasku, już o ósmej rano prysznic, i do lekarza. EKG, badania, mój stan oceniony jako stabilny. Potrojona dawka leków - od jutra! - jako odpowiedź na moje wczorajsze gadanie? Na dwa tygodnie, żeby stwierdzić, czy dam radę.
Tyle dobrego.

1.12.2003

Ciepły dzień pachnie przyrodą czyli starymi liśćmi świeżym psim gównem papierosami i piwem. Dopiero trzecia słonko świeci a już mi się udało nie dotrzymać słowa, spóźnić na spotkanie, wycofać się z prac obiecanych. Nim zapadnie wątła miejska ciemność zdołam jeszcze nie odpisać na siedem ważnych listów, nie odesłać kontraktu, nie wysłać paczki i zaproszeń. Nie zareaguję na dzwonki do drzwi ani telefon. Wczorajsza niedziela sześcioro gości dwanaście godzin. Zrywa się wiatr, stada kosów i mew kołyszą się lotne. Pójdę przyjrzeć się z bliska.

2.12.2003

Trudno skleić dwa trzy dni do kupy; przez życie emocjonalny do rozpuku, a teraz groza w poziomkach od sasa do lasa. Leki fundują mi bogate życie wewnętrzne, trip legalny, wzloty co do joty, zapaści do przetrwania, zapewnia Ania. Emocje! kiedy znów będę stwarzał świat, dam im o wiele mniej miejsca.

Dokonaliśmy z Vero wyboru 20 obrazów na wystawę, tzn. zakwestionowała parę stanowczo, łaskawie zgodziła się na co drugą propozycję, i przed północą zadowolony z wyboru! Córka debiutuje jako komisarz wystawy: - Tatusiu, ja się na tym świetnie znam - twierdzi - przez całe życie mam praktykę.
Jeszcze bardziej cieszy ją klasówka z mate, że się udała na trójkę! to chyba nieźle?

3.12.2003

W strasznym świecie straszne życie.
Dwuskibowy nosorożec, biały nie do poznania,
mówi tak głośno, że budzi dozorcę z jego drzemki w dzieciństwie.

Twarzy ile się zdarzy, każda obdarzona ona -
wglądem w katakumby grobowce śmietniki.

A ja naiwny myślałem, że dzisiaj jest jutro.

Z pułapki dwie łapki kielich wstydu po uda.
Dla rudej uśmiech, niezapominajce pstrąg!

4.12 .2003

Nieduża wystawa w przygotowaniu, a pracy huk: haki i druty do podwieszania, obrazy do werniksowania, sporządzanie listy tytułów dat formatów. Jakie to miłe. Zapach żywiczny werniksu, sprężysta miękkość pędzla, van Morrison i Patti Smith, szalony taniec przy otwartych oknach.

7.12 .2003

Nagroda za twoje trudy - ten wyż atmosferyczny, słońce, wiatr czysty, który niesie mroźne zapowiedzi zimy.

A teraz dziwnie w sobotnie popołudnie. Opracowuję fotos przypominam wieczór,
w którym jeszcze miałem 3-godzinny masaż do ostatniej kostki i struny mięśni. Nie brałem nocą leków ze względu na znaczną obecność wina, teraz podniosły ból serca. Na moim łóżku nowy futon, spałem wygodnie że hej. Roztargniony robię skręta, zapalam, żeby stwierdzić acha! włożyłem filter z obu stron, dlatego śmierdzi. Przy myciu zdaje mi się, mam na ustach plamy po czerwonym winie. Nie, jestem pogryziony do krwi! Do filiżanki herbaty pół łyżeczki miodu... ach, użyłem kremu tahin...