Witaj Dzisiaj, Tu i Teraz!

Ględoły, Natchnienia, Wiersze, Wspomnienia,

czyli - dziennik do Ciebie - blog 2003, Kreuzberg

Wis - Wiesław Sadurski

Nieludzkie zajęcie - patrzę w ekran, czarne sylwetki palm podświetlone płomieniami eksplozji, w niebo wstępujące gigantyczne grzyby, dymy. To jeszcze nie grzyby eksplozji atomowych; może mam szansę i tego doczekać? Live, na ekranie, albo w naturze, jak we śnie sprzed paru lat.

Co my tutaj robimy, boskości przebrane w ciała i pomysły na życie?!

22.03.2003

Entuzjazm nieutulony. Słoneczne dnie. O pół do dwunastej otwieram szeroko okna w sypialni / magazynie obrazów. Siadam w słońcu. Pachnie z dołu ogrodem. Wiosna w zapachu, przeczucie spiekoty lata wśród kwitnących oleandrów.
Malowanie (a szerzej: tworzenie) - to proces przemiany.
Niewidzialne - przemienia się w widzialne.
Nieprzejawione - przejawia się w świecie materii.
To żadna sztuka! Każda roślina i każde zwierzątko ten proces przemiany wyraża! Przejawia to, co głębiej.
Spróbuj!
Weź karton, ołówek, kredki czy farby. Niewidzialne tęskni do stania się widzialnym! To się nie zdarzy bez twego udziału. Co Ciebie w tym czeka? Coś takiego jak bezstronna radość.

23.03.2003

Ja jestem Tym,
ty jesteś Tym,
wszystko jest Tym,
i to jest wszystko, co jest.
(patrz ew. ciąg dalszy w zapiskach o TAT TWAM ASI z 7.10.2002)

24.03.2003

Nigdy wojna nie zdawała się być tak blisko. Zadziwienia na temat mam od dawna. - Tatusiu, co to za ptaki śpiewają? - To gwiżdżą kule - odpowiadał ojciec. Umiałem odróżniać bombowce od myśliwców, wbiegałem do domu, aby obwieszczać, że lecą junkersy. W wieku lat pięciu strzeliłem z karabinu; odrzut kolby był tak silny, że się nakryłem nogami. Zdaje się, do dziś nie wstałem.
Młodzi chłopcy walczą w imię trupów. Maszynerie potworne - stali, interesów, kłamstw. Zawsze tak było. Wszystko w porządku. Zbyt otępiały, żeby potępiać?

27.03.2003

Grypa, uległem wiosennej słabości, fruwam na leżąco.

Odwiedza Michael i dziwi się: - Po co ty oglądasz bez przerwy wojnę? Przecież to działa na ciebie nie bardziej niż na sroki czy drzewa.
A ja wzruszony cytuję Busha: - We try to make war more peaceful (staramy się uczynić wojnę bardziej pokojową).

28.03.2003

Jarek:
Wiesiu, zadzwonił wczoraj Marek ze smutną wiadomością, że zmarł Janek Grębecki, trzy miesiące temu przeszczepili mu serce jakiegoś szybkiego motocyklisty, serce się przyjęło, ale w czasie operacji wszczepili mu jakieś mikroby.
Wiosenności - JM.

Jan, przez pół życia przyjaciel, cudny, szalony, genialny. Nigdy nie znużony, gdy chodziło o czarne dziury w kosmosie, czy lasery na ziemi. Chowają go w Warszawie do ziemi wiosennej.
Lee jeszcze żyje, ale już o tym nie wie.
Rozmawiam z Ryszardem: - My tacy zajęci, zapracowani, zafrasowani, a oni sobie umierają jakby nigdy nic!

1.04.2003

Świruję w giętkie meble.

Najokrutniejszy miesiąc kwiecień, budzi
Z umarłej ziemi bzy, miesza
Pożądanie z pamięcią, wzrusza
Tępe korzenie wiosennym deszczem.
To początek Ziemi Jałowej T. S. Eliota. Chciałbym cały poemat przełożyć na polski, chociaż było tłumaczeń parę... Wydają mi się "literackie", podczas gdy oryginał jest prosty!

Straszna wiosna pod kapeluszem wojny.
Przestało mi życie smakować. Jak pożywienie. Mdli z głodu, zjadam kromkę chleba. Myślałem, przyjdą ciepła, zrobię miesiąc głodówki, medytacji i jogi, słowem - wiosenne porządki. Ale gdzie tam! jestem chudy jak pies, trzeba by zacząć jadać, jeśli jeszcze pożyć. Sypiam tyle, co jadam, godzinki bez odkupienia.
To wszystko z miłości. Zwierzę się. Raczej wstrzemięźliwy w występkach publicznych, marzę o zrobieniu happeningu. Jestem mianowicie dobry w ogniu. Wyobraź to sobie - dla ciebie się opisem trudzę. Znam nawet plac, gdzie impreza może się odbyć. Z dala od zabudowań, nic się nie zajmie.
Zaczynam budowę od małych obrazów olejnych. Ustawiam je jak domek z kart. Na to idą kartony, rysunki, większe obrazy, grafiki. Stawiane i układane pod odpowiednim kątem, żeby całość była możliwie przewiewna. Obrazów na płótnie chyba z pół tysiąca, papierów - tysiące. Na wszystkich światło. Wiele nigdy jeszcze nie było w słońcu! Duża konstrukcja. Na zewnątrz ustawiam te wielkie 2,5-metrowe obrazy kolosy, pięknie się jarzą w pełnym świetle. Podobna do namiotu budowla ma niewielkie wejście, przez które można wpełznąć do środka. Zbudowałem?
Odpocznę chwilę, poleję obrazy obficie terpentyną i lnianym olejem używanym normalnie do malowania, zużywając resztki zapasów. Wpełznę w centrum, usiądę w lotosie, zapalę sobie ostatniego skręta, podając też ogień obrazom. Co z ognia powstało, niech się w ogniu spełni!
Takie mam oto - awangardowe - podejście do sztuki. Niepraktyczne, jak wszystko, co robię. Po pierwsze - jest niby córka, sporo kolegów, przyjaciół, ale nikt nie pomoże w dźwiganiu. Po drugie - ugaszą ogień, sukinsyny, zanim wypalę jointa do końca. A potem zakują w kajdany za zużywanie publicznego miejsca, poślą na Sybir albo, jeszcze gorzej, każą płacić grzywnę, no, może rozłożą na raty... O dupę potłuc!
Ja siebie (bo niby kogo w tej samotności) pytam: - Jak w takich warunkach można być artystą? O dupę potłuc!

3.04.2003

Kochani Magdo i Andrzeju, czwartek ma dzisiaj pecha - zimowy, szarutki.
Dzieki za książkę, Magdo, dotyka mnie dokładnie w serce, rozstanie jako temat przeżyć jest obecne wiosną, kiedy ojcostwo wygląda na zniewolenie... Przez Twe opowieści jakby mogę popatrzeć na sprawy z drugiej strony - ulga, refleksja.
Vero wyjeżdża dziś do Francji, tydzień ciszy na duszy odkupienie. Spaceruję po Kreuzbergu, staram się przywyknąć do wolności, żadnych zajęć obowiązkowych jak oko w przyszłość sięga. Słonko się w te strony wybiera, oświeci gupka, może coś stworzy potworzy.
A wiedz Andrzeju, że hebanowe puzderko tęskni do czereśniowego - więc go pocieszam i odkładam przysmak jeden i nawet już drugi, gdyby kiedy jakby co.
Serdeczności, łagodności
w.

4.04.2003

Dzień Dobry.
Aż dech zapiera, gdy ogladam Pana obrazy
Wyrazić jedną falą sens życia, miłości i śmierci ?
Też bym tak chciała.
Barbara

5.04.2003

Łagodne południe soboty. Córka dzwoniła wieczorem z Francji. Ściągnąłem w pracowni obrazy ze ścian, rozwiesiłem białe płótna. Zabieram się do malowania. Tej wiosny dla samoocalenia.

7.04.2003

Piszę do brata: Bracie kochany z kochaną rodziną!
Nie znalazłem adresu Tesi i Henryka po zapakowaniu leków, paczkę adresuję do Ciebie. Starałem się, żeby było kilo, może jako list. Ale w międzyczasie szósta i wyślę jutro rano, do Bełżyc niedaleko, będziesz miał okazję na odwiedziny.
Veronka we Francji nad Atlantykiem przez tydzień, odpoczywam od strasznych rodzicielskich przejęć. Dobrze, że wszystko doczesne. Wczoraj i dzisiaj raz na godzinę śnieżyca. Prawie malu-malu. Podziwiam ornamenty pałaców saddama.
Spróbuj się przejmować rozsądnie rozwodem (w berlinie kwota sięga 80%). Władek skubany żeni się po raz siódmy, i rozwodzi jak trzeba za każdym razem. Lubi uroczystości towarzyskie. Twierdzi: - Rozwody są dobre na wzwody!
Nie powiesz tego, prawda? Żal mi, jak sobie poradzi potencjalnie tak wierna i dobra żona. Czas leczy.
Wiatr zrzucił z lipy za oknem wielkie gniazdo budowane przez sroki. Spadło precyzyjnie w rozwidlenie konarów w połowie wysokości drzewa, jest prawie całe, okrągłe wejście zwrócone do góry. Wiesz jak to leci - nie mam planów, chyba znowu pośpię. skończyłem wszelkie prace, mogę wreszcie malu-malu, a w tej perspektywie ochoty inne wymierają masowo.
A nie mówiłeś mi, że Kuba coś o sadurski znajdował? nie przez pomyłkę go zapytuję a z ciekawości czystej.
Istotne dla córki; zafascynowana, że prababka z tatarów - zgłębia w sobie dżyngis-hanowe żądze podboju.
Chyba zaraz pójdę i wniosę oleandry z balkonu - 4 w nocy...
Całuję braciszku, uściskaj Ewę i kogo się da!

8.04.2003

Jarosław pisze:
Wiesiu, wróciłem właśnie z radio, nagrywałem 5 odcinków audycji, nazywa się zapiski ze współczesności, mówiłem o poezji (literaturze) tzw. mojego pokolenia, czyli naszego, o Christianie, Tobie, Ryszardzie, a także o Krzysiu.
Pozdrowienia ze środka zimy na wiosnę - J:M:

Jarku, Ty jesteś niezmożony! Jeśli pogawędki radiowe mają coś z połysku opowieści przy herbacie - to może być cudne.
Zadzwoniłem do Krzysia, przyszedł, wydrukowałem mu Twój mail, zabiera się do roboty.
Marzy mi się wiosna i ćwierkania, a tymczasem jakieś (w)zdychania.
Piszę miarowo na stronie, kłopotliwa wszakże staje się obecność online - nic tylko odpisuję na listy.
Jak Ci idzie malu-malu? Źrebiaczek galopuje pięknie?
Vero w Bretanii do jutra, wysypiam się.
Krzyś Karasek był w Klubie Nieudaczników, ale dopadła mnie gorączka, Ryś telefonicznie nachwalił.
W pracowni mnóstwo czeka niecierpliwie w nadziei, że mnie zbudzi do dnia. Pachnie tęczą.
Z wiosennym pozdrowieniem
wieś gdzieś

Cześć pracy! albo my to jacy tacy?!
Andrzeju, piękny poemat, hej!
wszakże, pod koniec, wymaga korekty. Niekoniecznie rzeczowej, może niedorzecznej, ale bez paru wglądów tak dalej nie idzie. Piszę do Ciebie w pracowni przecie, pięciokątnej, z wieloma aniołkami - w gzymsach, i widokami, że ach!
a co? że co mam na myśli?
zapraszam Cię serdecznie na wgląd osobisty!
parę dni w maju? funduję Ci bilet powrotny (gotów kupić i przesłać, gdy podasz datę), masz do dyspozycji pokoik słoneczny - z utrzymaniem i opierunkiem włącznie! mam nadzieję, że mama puści Cię na chwilę!
tak dalej nie idzie! widzieliśmy się przecie, gdy jeszcze nie byłem malarzem! piszesz o pracowni, no i w ogóle... co jest najważniejsze chyba.
Z wiosennym pozdrowieniem
w.

9.04.2003

Dzień, w którym ulżyło postumentom. Spadł Saddam. Zrobiło się ciasno w kostnicach.
Zadziwiam się, znów żyję. Może życie nie takie straszne? W powietrzu zapach tęczy.

13.04.2003

Światu należy się zadziwienie.
Libia przewodniczy Komisji Praw Człowieka ONZ, demokratycznie wybrana przez członków jakże demokratycznych!
Nie znaleziono masowych broni w Iraku. Może znajdą się w Syrii? Dam trzy zdechłe obole za właściwą odpowiedź.

Koalicja posiada kod genetyczny Saddama, niezbędny do identyfikacji zwłok. Podejrzany mój kumpel pan Ciekawao (ten biegły w Tao) pyta z nadzieją w głosie, czy może parę zgęstków DNA zachowa się dla przyszłych pokoleń, dla ew. klonowania, jako że geo-polityczno-potyliczna opcja może się zmienić i znowu trzeba będzie prawdziwych mężczyzn i wzruszeń.
Stutysięczne gwardie i armie irackie zasuwają na piechotę do domu. Załogi opuściły czołgi i działa przeważnie w porę przed bombardowaniem. Rabunki w miastach. Jak zawsze w gwałtownej przemianie - najbardziej cierpią uprzywilejowani, są do odstrzału. Ci, którym jako tako się powodziło za cenę przynależności do aparatu władzy - tracą. Najbiedniejsi, ci, co nie popierali aktywnie reżimu i żyli w nędzy - dla nich każda zmiana jest szansą. Ci zatem, co rabują, opowiadają się za nowym. Szkoda, że do kradzieży niewiele. Wolność okaże się groźna, jest jej zawsze za mało.
Kiedy jest się wolnym od czegoś (terroru), chce się być zaraz wolnym do czegoś (godnego? twórczego?). Wolność jest boleśnie zróżnicowana.

Skróty perspektywiczne. Rakieta wystrzelona na pierwszym planie leci w kadrze do celu w głębi, a wrona ukośnie przekreśla niebo i znika z prawej w momencie eksplozji.

Mam w sobie coś z ptaka. Lotem przekreślam pole bitwy.

14.04.2003

Tęsknię do słońca, które nie rzuca cienia.

15.04.2003

słonko grzeje ptaszek ćwierka
nieśmiała iskierka
jest

16.04.2003

Jacy indywidualni są w podejściu amerykańscy prezydenci! Reagan słał swego osobistego lekarza, by wspomagał Saddama Huseina, gdy ten miał kolkę w krzyżu! A Bush? Bomby co rusz!

24.04.2003

Piszę do Jerzego:
Górko Drogi, jak ci się wiosenni?
Co ci też Kazia nózka na klawiszach maszyny do pisania wytańczyła?
Jarek tez pono coś w radiu o nim nawijał - czy to jakie jubileusze?
Siedzę pożudniami w słonku i co rusz otwieram książki różne, zamyślam się i wspominam, a że kupiłem skaner, wiec sięgam po negatywy wczesnych lat 60-tych, patrzę i dziwuję się, za widokiem każdym wraca pamięć śmiechy zapachy wiatry. Objawy przedwczesnego starzenia, cy co?
A jako Ci się słoneczni i słoci?
w.

02.05.2003

Czego ja nie widuję z podziwem w TV Polonia, co leczy tęsknoty! Ostatni tydzień: film o Andrzeju Zaniewskim, koledze młodości a słynnym autorze; Stan Borys, ostatni uścisk dłoni przed 30 laty, śpiewał "Jaskółkę" piękniej niż zawsze; i Pan Tadeusz jeszcze, wreszcie.
Jestem przejęty
aż po pięty!

oj, wspominam, była Ździsia,
chętnie obnażała cysia

czy ja chciałem, czy nie chciałem
wszystko od niej dostawałem!

Hi! I am high!

Umierają przyjaciele. Człowiek zapracowany, zajęty, a oni umierają jakby nigdy nic.
Jan w Warszawie, Lee w Berlinie. Ich obecnością staje się pamięć - trwa i mija, nieustraszenie.
Żal. Nie zdążyłem powiedzieć, że ich kocham.
Lee umarł ze 2 tygodnie temu. Czeka w chłodni kostnicy, bowiem Urząd Socjalny rozpatruje podanie o pogrzeb. Spotkamy się gdzieś pod koniec maja, grono wariatów jeszcze obecnych, żeby pożegnać kolegę. Gdy Socjal odpowie pozytywnie. Pójdziemy też do Cafe po pogrzebie, wiadomo, każdy płaci za siebie, w tym towarzystwie, gdzie połowa nie ma czym płacić. Kolega rzeźbiarz odlewa rzeźbę jakąś.
Lee przed 25 laty pomagał mi w garderobie, w przygotowaniu do zdjęć "Czarodziejskiej Góry", gdzie robiłem dla chleba jako statysta. Spotkałem go w miesiąc później w metrze. Lee rysował design, kreacje mody, śpiewał i komponował, pisał teksty do swych piosenek. Parę lat temu pomogłem mu w zakupie i instalacji komputera. Odwiedzałem, naprawiałem, doradzałem. A teraz przywieziono mi komputer z prośbą rodziny o kompletne czyszczenie. Pośród wierszy i piosenek są bowiem zapisane wielkie ilości obrazów, pornografii ostrych; nigdy nic takiego w życiu nie widziałem. Komputer dostaje w spadku siostrzeniec! rodzina się troszczy o brak szkód moralnych.
I co? Włączam, patrzę. Przeglądam, usuwam dobre pięć gigabajtów sztuki. Usuwam muzyki, obrazy, teksty, książki adresowe. Groza? Czyszczę dysk Nortonem, żeby niczego nie można odtworzyć. Basta! Potworna gumka-myszka wyciera życie z istnienia.
Oj dana dana, wzruszam się po kolana!

David Hume filozof (poznaj jeśli nie znasz) zapytany na łożu śmierci, czy sądzi, że jest życie po śmierci, powiedział:
- Jest całkiem możliwe, że jeden z węgli wrzuconych do ogniska nie spłonie.

Słoneczne dnie, burzliwe noce.
Przez wszystkie te lata, ach! dziesięciolecia! - nosiłem ze sobą zeszyt podróżny. Żeby zapisać, gdy jakie natchnienie dopadnie znienacka. Teraz mam ze sobą kamerę. Waży niewiele więcej, ale obciąża tę stronę. Fotografii sto razy więcej niż to, co umieszczam... A co z filmami? Jeszcze chwilę, a problemy technologiczne zupełnie nowe! Film dźwiękowy wymaga przemodelowania wisarts. Wszystko dla DSL, czy jak?
Pocieszam się latem, pracuję jak wół - dla przyjaciół, których trzeba wspomóc, skoro jest już kamera i skaner, drukarka i stół komputerowy. Nie narzekam na prace społeczne, brakuje mi jednak powietrza, gdy siedzę przy stole. Wolę chodzić.

04.06.2003

Sam nie wiem, czy ja się może przejąłem śmierciami przyjaciół ? Jan. Lee. A może przyczasiało ?
Nie kojarzę dni i nocy, nie mam głowy do pamiętania.
Zdaje się, że to Krzysztof z córką zawieźli mnie do szpitala o poranku. Pierwszy raz w dorosłym życiu stałem się pacjentem, na stole, wśród paru fachowców instrumentów przewodów rurek, a wszystko w blasku pracy, która miała utrzymać mnie przy życiu. Śmieszne!
Refleksje miałem raczej później, przez wiele godzin zajęty oddychaniem. Życiowe cele koncentrują się na zaczerpnięciu następnego oddechu, i proszę bez omdlenia, grozi śmiercią.
Uratowali mnie dzielni lekarze. Brawo! A kiedy bóle uspokoiły się, całymi godzinami zachwycałem się szpitalem, niebem słonecznym po drugiej stronie okna. Miejsce przy oknie zwolnił dla mnie chłopak z Singapuru, opuścił pokój nogami do przodu, a ja wzniośle poprosiłem siostrę o spełnienie życzenia skazańca, co to chce patrzeć w niebo. Moje miejsce (pierwszych godzin) w kącie zajął zaraz umierający na sraczkę. Powiadam Ci, wszystko śmieszne! Szkoda, że śmiać się nie można, boli.
Opuściłem szpital w sobotę popołudniem. Nie chcieli mnie puścić, więc wypisałem się sam - przez okno i drabinkę pożarową. Wędrowałem godzin po Kreuzbergu, w upale i szczególnym stanie ducha, jakby liryczno-schiziowym; na tyle gupi, żeby zapomnieć o realności - przecież byłem wypełniony ze szczętem medykamentami.
Fajnie, wróciłem do domu około północy, prysznic, do łóżka. O czwartej rano obudził mnie ból potworny. Serce, lewa połowa piersi, lewa ręka. Walka o oddech, mozolne przygotowanie kąpieli, relaks w wodzie, ubieranie się, i kolejny atak bólu. Taksówka, i znowu do szpitala, z pomocą córki i Rainera. Nikt się nie troszczył o tłumienie bólu, lekarze też ludzie, a w tym przypadku ludzie wkurwieni!
Tyle na dzisiaj! Żeby Cię zawiadomić, że żyję. Muszę się przespać, północ, rano do lekarza.

05.06.2003

Po zawale - nieźle wcale !
Najciekawsze, co widziałem na wielkich ekranach w szpitalu - moje serce i co z nim wyprawiano. Lekarz - indonezyjczyk urodzony w Siemianowicach - cały czas mówił, chętnie odpowiadał na pytania, nieco zdziwiony, ale gotów do wykładów. A kathetery (nie znam polskiej nazwy) tańczyły w sercu, pobierały krew z niego, sączyły narkotika (tym lekarze szafują chętnie!).

Pisze mi B.: Doradzam koronarografię i /jak się da/ stent(y).
Ja się dorobiłem (właśnie) dwóch.
I trzymaj się tego co jest, bowiem tam jest nic.
Sprawdziłem to ostatnio parę razy.
Nitro życzę
Pod języcze
k!
I zaraz odpisuję, no nie? ciekawy temat!
Stent is okay, ale 4:RIVP ( dwa razy, 30 i 40 % ) i mniejsze 16:D2 (dwa razy, 40 i 70 %) są za małe, żeby drutować/bypassować. Trzeba lecieć na pigułach. Medykamenty są zajebiste: halucynuję na spacerująco! High, że ajaj!
Od nitro ból głowy, jeszcze w szpitalu doktorom odradziłem.
Że tam jest nic? Nie daj się nabierać przeczuciom! Nie ma żadnego TAM, jest tylko TU. Ale przestronne nie do pojęcia, może do przejęcia (się). I już leje się papierowa woda. Język nie dotyka prawdy. Ale gdaczę.
Jest taki punkt istnienia/świadomości bez mdłości/czułości, gdzie jest tylko jest. Wszystko co było, jest i będzie, wszystko czego nie było, nie ma i nie będzie, a także wszystko czego nie nie było, nie nie ma i nie nie będzie.
Z tego tryskają czasy i chcenia, światy i odkupienia, przestrzenie bez końca. Sraczka nieustająca.
To jest tak proste, że niewypowiedzialne.
Ale moja prawa ręka zmęczona i sina od kathetera. Tyle na teraz. Idę sobie.

06.06.2003

Wcielenia? dobre dla cieląt!
Doświadczam cudów nowoczesnej medycyny. Do niedawna w science-fiction: inteligentne sondy-narzędzia, buszujące w przestrzeniach serca. Ekrany, na których widzę w powiększeniu, co się dzieje. Znam to, rysowałem serce i układy krwionośne; nauczyłem się wiele nie marząc o bezpośrednich wglądach. Medyczne technologie imponujące. Fascynujące.
Od tygodnia na lekach. Wyrafinowane narkotika, działające głęboko/wybiórczo/docelowo. Mają działania uboczne. Bóle głowy, depresje, pomieszanie zmysłów, lęki, halucynacje, zaniki pamięci, słuchu, kompletne wypadanie włosów, ślepota, impotencja, hepatitis, szkody w nerkach, bóle artretyczne gdzie się da i - top of the pop! - zaprzestanie oddychania. A żeby pacjentowi miło od wrażeń - wśród składników leku są dwa barwniki: E127 i E128. Oto jak się spotykją - cudo technologii i niska kultura.
Okay, idzie o życie, a człowiek ma wolną wolę, może wybierać. Christian twierdził, że życie w cierpieniu i posuwającej się do przodu (od dziesięcioleci) choroby jest poniżej jego poczucia godności osobistej. Wyszedł przez okno. Ja? Nie chciałem się rodzić, ani żyć. Spokojnie, żadnych smuteczków; skoro mi dane było, więc na całego.
Wiesz, bywam skromny niepewny. Ostatnie doświadczenia potwierdzają, nigdy nie bałem się śmierci. Zawsze brzydziłem się tym co zostaje, i faktem, że po człowieku trzeba sprzątać.

12.06.2003

Masz jakieś problemy życiowe, twórcze, finansowe, rodzinne?
Doradzam zawał serca.
W 10 dni później jak w bajce. Wstaję biorę prysznic w słonku. Jeden proszek przed śniadaniem, kromka chleba z serem, pół jabłka, dwa proszki po śniadaniu. Herbata, dziennik BBC z tego strasznego i pięknego świata. Po kwadransie czuję działanie proszków - high nieznany. Jadałem chętnie peyotle i meskaliny - nie wierzyłem w wasze aspiryny. Teraz high codzienny zapewniony przez lekarzy, tripuję legalnie, to nowe!
W dodatku - mam nic nie robić - czasu tyle, że możesz zazdrościć.
Życie po życiu. Zwolnienie lekarskie od obowiązków. Biorę kamerę do torby na brzuchu (w dłoniach nie noszę) idę w Berlin. Po słonecznej stronie ulicy. Marsz całodniowy, miasto moloch. Siadam na minutę czy godzinę, gdy wymaga zmęczenie albo urok chwili, piję wodę mineralną, gdy pragnienie. O zmierzchu proszek daje znowu kopa - w stronę domu. Ledwo dochodzę. Córka podaje obiad, młode kartofle, szparagi w sosie i sałata, nabieram sił na tyle, żeby ponarzekać, zapisuję fotografie z kamery na dysk, ledwie przeglądam. Dolegliwości? Bóle serca słabe, halucynacje ciekawe, zmęczenia chwilowe.

Zawsze brzydziłem się tym co zostaje, i faktem, że po człowieku trzeba sprzątać. Patrzę na swe obrazy, stosy grafik i rysunków, sterty rękopisów. Tyle śmieci! Co z tym począć?

17.06.2003

Veronique stwierdziła, że staje się sekretarką. To fakt! Załatwia sprawy, telefony, korespondencje, zakupy, gotuje i sprząta. Przygotowała serię fotografii Miachaela do druku. Jutro zrobi layout. Mam nadzieję, że przejmuje także zarabianie pieniędzy. Ostatnie tygodnie szkoły, ostatnie w roku klasówki. Wszystko dobrze w rodzinnej kobrze. Przygotowuje odlot na Majorkę.

Moja przyszłość skazańca. Trzy wizyty lekarskie na bieżący tydzień, EKG w obciążeniu i drugie długoczasowe, aby stwierdzić jakie zmiany zachodzą pod wpływem leków. Powolne spacery. Tyle nasion lip.

21.06.2003

Gwałtowne wiatry i deszcze na powitanie lata. Czyste powietrze. Muzyka syren policyjnych, głosy licznych koncertów wśród placów i ulic. A w skrzynce mail:
Witam
Piszę jedynie aby wyrazić zachwyt Pańskimi obrazami i mandalami, właśnie czegoś takiego szukałam.
życzę wielu sukcesów i serdecznie pozdrawiam
Katarzyna P.
i druga, praktyczna:
so back to the work can we send the check to you directly?
Janie o'l.

Wieś, przepraszam, że znów nudzę. Wgłębiam się w Twoją stronę i nie mogę się oderwać. A powinnam bo chyba zwariuję. Twoje obrazy - na razie na nie sobie pozwoliłam -przypominają mi tak wiele rzeczy z dzieciństwa. A też są takie żywe. Nie umiem opisać co czuję patrząc i czytając ale pewnie już nie raz słyszałeś takie i klarowniejsze słowa zachwytu. Dziękuję.
Kasia
Kasiu miła, to cudnie, że się odzywasz, że gdzieś tam jesteś i piszczysz z radości! Do cieszenia te obrazki, i z radości pewnej. Cieszę się na nasz kontakt, chociaż nie wiem, kiedy do w-wy.
O synach piszesz w liczbie mnogiej - aż tak obrodziło! Jak to się orze, mój boże! przecież ja Kasię wspominam głównie z fikołków! ach, widziałem Cię raz jako dorosłą - ale pamiętam tylko jak mnie na widok zamurowało.., a przecież trzeba było Cię zaprosić na lody i się studzić!
Moja córa już duża i właśnie robi postępy w akcjach opiekuńczych, zajmuje się domem i tatą, robi nieźle gimnazjum. Ja po zawale wspaniale, tyle że nie mam czasu się wyspać!
Naprawię to zaraz, a potem do Ciebie napiszę.
serdeczności
w.

22.06.2003

Choroba potrzeba spokoju, ale wczoraj dzisiaj dorwały mnie zajęcia obowiązkowe - prace dla przyjaciół od miesiąca trzeba było skończyć oddać. Poszedłem w miasto, nasłuchałem się świergotu ptaków i ludzi. Claudia. Rewolucjoniści z latin ameryki, rozmowy o sensie społeczeństwie kapitale. Ich akcje? widzę następstwa - wzmożenie terroru władających. Żadnych fotografii, jesteśmy wśród potencjalnych skazańców.

mail pociesza mnie nieco:
Dzień dobry,
pisze, aby pogratulowac Panu strony z darmowymi tapetami i dodatkami na strony www.
Uwazam, ze jest to strona z najlepszymi tapetami i dodatkami, ktora znalazlam w polskim Internecie i nie tylko. A przekopalam sie przez setki stron. Powiedzialabym, ze one sa w najlepszym guscie (oczywiscie moim - artystycznym), ale ja tak uwazam.
Napewno bede ja promowac, bowiem tak sie sklada, ze ucze w szkole i podaje uczniom strony z darmowymi tapetami. Na moich stronach tez umieszcze link do Pana strony.
Zycze zdrowia i dalszych artystycznych sukcesow
Barbara

Wiesiu, przeciez (i tum Ci wyznanie winien) ja na Twoje strony nie zagladalem od tych kilku razow po naszym szczesliwym berlinskim spotkaniu (-ach). Jakos nie utkwilo mi wtedy, ze prowadzisz tam dziennik unaczesniany
niemal na biezaco. Ach - coz to jest za kopalnia - skarbnica. Co tam! Wszechnica wiedzy nie tylko o WS ale i o czasie naszym (dzienniki emigrantow to nie sa, bo i tamtych nieszczesnikow latamy wyzej i chyzej). Dosc na tym, ze teraz dopiero widze, ze to co bralem za cala korespondencje bylo tylko zrzutka ze stolu biesiadnego (a mowie Ci to ja, osoba brzydzaca sie porownaniami sztuki z gastronomia - "smakowity kawalek prozy" zawsze przyprawial mnie o mdlosci.) A wiec, dopiero teraz widze, ze moglem miec reke duzo bardziej na pulsie - albo braku tegoz - gdybym, jak po gazete, siegal na Twoje strony. No ale nie siegal i stad to zaklopotanie. Welcome back - jesli odleciales na znaczny dystans. Witaj, bo jescze za duzo mamy nieposortowanych mysli, czekajacych na wymiane i przerzucie. Twoje przemyslenia na temat wlasnego imienia a takze skorupki, gdy ta pozbawiona ducha wiotczec zaczyna...czy ogromu sprzatania, ktore takiemu pozbawieniu nieodwracanie dotrzymuje kroku.
Bede czesciej siegal po Twoje strony, czytal swoje ulotne mejle do Ciebie, przypominajac sobie porady babci: "nawet jak idziesz wyrzucic smiecie, wloz marynarke, bo nigdy nie wiadomo czy kogos nie spotkasz." Mam nadzieje, ze to w prostej drodze nie wiedzie do autocenzury. Niech zyje spontanicznosc!
Caluje i sciskam (z umiarem) dochodz do siebie szybko (rekonwalesuj szparko)
Twoj
Dudi

Żeby zdążyć zanotować Andrzeju, że korespodencja łatwo się mi ześlizguję w wiersz albo jąkanie, a pisanie na stronie jest zabawnie swobodne, osobiste a pozbawione prywatności. Zakłopotanie, że cytuję listy do mnie, ale zwykle ukrywam nazwisko nadawcy, zawsze adres. Teraz kłopoty, robię jako paparazzi. Nie publikuję fotos ludzi podpatrzonych. Szanuję prywatność bliźnich, i męczy mnie to, gdyż własnej nie uznaję. Takie wspaniałe czuby twarze tatuaże życia, a nie zamieszczam, bo nie uchodzi...

Biedacy, co nic nie mają, chętnie się dzielą, czym mogą.

Wiesiu,
dzisiaj chybko spojrzalem na Twoje strony zeby sprawdzic czy bijesz zgodnie z rytmem EKG (teraz juz wiem, ze jak nie w skrzynce to tam cos o Tobie znajde) a poniewaz znalazlem a takze swoj zalacznik to dosylam drugi.
Póki co
Andrzej

No widzisz Andrzeju, wczoraj wkleiłem też twój mail na stronie a dzisiaj się zawstydziłem i wykleiłem.
Po chwili nawet wiem dlaczego! bo chwalisz mnie tam, gdzie właśnie skromnie.
Burza szalona błogosławiona. Uściski, dzięki
w.

25.06.2003

Pismo powiada: znający ducha przechodzi przez wszystkie smutki.
Wietrzny dzień; otwieram okna, wnętrze wypełnia zapach kwitnących lip. Podpisuję obraz 'Piramida Słońca', decyduję się odesłać bez werniksowania. Słodko, obraz wędruje do Baltimore. Smutno, a jakże; odstraszam klientów wysokimi cenami, a jak maniak kupuje obraz, to widzę, że na czeku mało zer. Cyfra z przodu jest zawsze jakaś, ale ważne jest nic - zero! - ilość zer na końcu.
Wczoraj obraz na półce wśród setki innych, dzisiaj przychodzi poń dwóch panów w białych rękawiczkach, szlachectwo ducha, business. Veronique wraca ze szkoły, gotuje leniwe pierogi, rozmawiamy o nadchodzących wakacjach i jej zamiarach wyjazdu do Stanów w jedenastej klasie;
przychodzi koleżanka Liza, dziewczyny idą kupić bilety na Majorkę, 4 tygodnie, pozazdrościć.
Bez trudu udaje mi się córkę rozśmieszyć.
I wreszcie mogę zrobić jej parę portretów po awanturze wczora z wieczora.
- Nie mogę publikować twych fotos - mówię - jesteś wymalowana hydra szantrapa, ja się wstydzę!
- A ja tak lubię, to jest moje prawo, zamknij dziób, zmień gust - córka nawija (po polsku!) jak kołowrotek w powieści. Dzisiaj wszakże bez makijażu, jesteś świadkiem. Rumiana dziewucha od ucha do ucha!

26.06.2003

Wiadomość w telewizji: 80 % banknotów Euro w Niemczech ma ślady kokainy! Szybka akcja w trakcie audycji: zebrano 20 banknotów na sali i poddano badaniu. 19 miało śladowe ilości kokainy! A mnie się zdawało, że Niemcy piwosze. Błąd.

Pompa tyka równo, Andrzeju, boli mniej niż przez dekady, długimi godzinami czuję się lepiej; słabość znaczna, ale już gimnastykowana; dzisiaj zdumienie - oto się przyzwyczajam do życia i widzę długie i szparkie. Znowu? Jeszcze?
Zrobiłem rentgeny czego trzeba, jutro wizyta u lekarza; nadzieja, pojawi się kalendarz zajęć i wolności.
Twój "impatient pet" jest już na stronie zimy.

pisałem dalszy ciąg z przedwczoraj:
ale co Ci jeszcze dopisać Kasiu, tyle przecież nawijam na stronie Dzisiaj, gdzie piszę ogólnie i osobiście, ale przecież do Ciebie.
jak Marysia żyje bez Janka? pociecha z wnuków zapewne drogi życiu prostuje.
tak się dobrze od tylu godzin czuję, że o wyjazdach fantazjuję.
ale mnie można odwiedzić w środku lata.
uściski
w.
a odsyłając mail odebrałem od niej:
Wieś, jak miło Cię czytać i fajnie, żeś w dobrym humorze. Czy wiesz, że to bardzo ważne abyś się wysypiał? I to kłaść się należy o 21.00 i ani chwili później. Do 23.00 regeneruje się wątroba - tak mówi Chińczyk. To ile ta Twoja Córa ma lat? Moje jeszcze bardzo młode. Kuba ma 3,5 a Tadeusz 11 miesięcy. Trudny to czas ale też momentami bardzo zabawny.
Wgryzam się teraz w Twoją stronę z większą rozwagą i nie rzucam na wszystko na raz (skąd wiesz, że piszczałam?). Cudowne jest Tu i Teraz - znajduję tam zawsze coś dla siebie nawet jeśli nie pojawiło się nic nowego. Stare cieszy na nowo i szczegóły okazują się być zupełnie nowe. Twoje zdjęcie mnie niezwykle ucieszyło - takiego Cię pamiętam, to niesamowite ale, przynajmniej wizualnie, niewiele się zmieniłeś. Chciałabym Cię spotkać.
Teraz ja zasypiam już nad klawiaturą.
Sciskam
Kasia

a już jest pierwsza nocą, jeszcze prysznic, ładowanie tej strony; Vero ma mnie obudzić o ósmej; szaleństwo nieutulone one.

Słodkie zmęczenie, marzę, aby pospać, ale dom pełen ludzi i spraw. Dopiero o pierwszej prysznic i do łóżka.
Sen nie przychodzi. Patrzę w okno.
Kiedy zamykam oczy widzę oko. Człowiek ma prawo do wewnętrznej ciemności? Nie. Nie w moim przypadku. Nie ma ciemności, jest oko. Zamykam oczy a jego dolna powieka opiera się o moje dolne powieki. Jest nieco większe od mej głowy, w górę zajmuje wszystko. Nie patrzy we mnie, nie straszy, jest. Ciemne błękity, ale też światła na tęczówce. Nieporuszone. W dół od powiek jest moje ciało, leży w relaksie, oddycha, boli go serce. W górę i do przodu - oko.
Ani pożytku ani zabawy. Ale wystarczy jedno drgnienie myśli, przestrzeń w głębi spełnia się czystym rysunkiem szczytów górskich, nad nimi niebo gwiezdne kometowe, doliny lasy potoki morza fale, omszałe kamienie na pierwszym planie, płot absurdalnie wyżej, srebrną poświatą drewna, przeskakuje go płomień wiejąc przez tysiąc monitorów. Zupełna łatwość wizualna, wystarcza intencja, a widoki skaczą do - zamkniętych - oczu. Roztaczają się lądy, śpieszą wojny pochody błyskawice. Wewnątrz oka, które jest. To nie jest zabawne. Obrazy umysłu, kosmiczne ścieki. Nie są męczące, ale ulgą byłaby zwykła ludzka ciemność. Jak długo odpoczywać na wznak w twardym łóżku? Wstaję wpół do trzeciej, herbata, przeglądanie fotos dnia, uczestniczenie w świcie.
Nie lubię tego bólu serca, więc jednak - nieco nitroglicerynki dla chłopczynki.

Zwolniony ze szpitala przed miesiącem. Czyli drugi miesiąc na lekach. Bóle serca rzadziej, różne, niekiedy dotkliwe. Prawa ręka, gdzie w aorcie przebiegał do serca kateter jest nadal słaba, boli po wysiłku.

Skończył się rok szkolny, Veronique ma prawo się cieszyć: całkiem niezłe świadectwo (jak na bimbanie). A skoro przy temacie - jak Ci się podoba takie oto hasło:
"Oświecają jedynie szkoły, które płoną."

8.07.2003

Ależ macie ciekawie, rodacy Polacy; włączyła córka z jakiegoś powodu TV Polonia; słyszę rozmowy, dyskusje. Jakby już znane: afery, korupcje, kolesie - aż echo niesie.

15.07.2003

Veronique ma wakacje, już na Majorce - na miesiąc! W Berlinie Love Parade. Porządki w warsztacie malarskim. Fotografowanie obrazów. Nie ma koncentracji do pisania czytania. Ale cała reszta idzie nieźle, jeśli mam chwile ciszy dniem lub nocą. Wczoraj czytałem artykuł o zawałach serca; w Niemczech umiera jeden na trzech, przeważnie zanim pomoc lekarska go dosięgnie. Czyli - miałem nieco szczęścia.

24.07.2003

Co chciałbym Ci napisać, opowiedzieć... Ciekawa próba oszustwa internetowego, nie dokonanego na mnie. Któregoś dnia zestawię tę kupę majlów z teczki pt. Mafia, hm, zajmująca literatura. Dokładnie psychologicznie wykrojona na mnie, chociaż przypuszczam, że podobnie nabierają innych.
Oddałem do banku czek na 5000 US $, otrzymany od gangsterów przez fedex, a dzisiaj się wstydzę, czek jest bez pokrycia. Trochę obrzydzenia - czy ja wyglądam na kogoś, kogo można nabrać?

26.07.2003

Czegoś tam szukałem w sieci, aż wpadłem pomiędzy jej oczka, z przyjemnością - zaraz sobie skopiuję na dyskietkę Twoje gawędoły i zabiorę ze sobą, bo wyjeżdżam na kilka dni, do Katowic i w Sudety. a wieczorami będę się zadawać z Twoim tekstem, który już na pierwszy rzut oka wydał mi się wciągający i dynamiczny. A co najważniejsze, pozwoli mi trochę "na niby" pobyć z Tobą, posłuchać, etc. Swoją drogą, podziwiam tę żelazną dyscyplinę niemal codziennego pisania. Ja w tekstach krążę w koło, cofam się, powracam, wyrzucam do kosza, wyjmuję z kosza i tak bez końca. Przysłąbym Ci coś z moich tekstów, może dreogą elektroniczną, bo to zwalnia mnie z chodzenia na pocztę i stania w kolejkach, które przy tych upałach są katorgą. Jakieś dwa (trzy?) miesiące temu wydałem powieść. Może bym Ci posłał dwa rozdziały, a jeśłi uznasz, że nie szkoda czasu na czytanie, to następne? No nic, jeszcze pogrzebie w plikach. Coś wydziobię. A na razie - uściski w oba policzki. Henryk.

Drogi Henryku,
wróciłem przed chwilą z wakacji,
parę tygodni w wodzie i słońcu upojnym upalnym, siły nabrałem żeby jechać wkrótce na wakacje do polski. Pohulam póki lato, nabiorę sił i po warszawie ani chybi polecę gdzie jeszcze albo znowu lato.
A co? skoro nowe oczarowanie zwie sie leniuchowanie!
Moja żelazna dyscyplina częstego pisania zrobiona z brzozowej witki; listek po listku rośnie póki rośnie.
Powieść wydałeś? ciekaw stoję, przyślij mail;
wprawdzie czytelnik ze mnie malutki - oto wczoraj w słońcu czytam wiele stron ciekawej prozy, przewracam którąś stronę i nie wiem nagle nie tylko co na poprzedniej, ale również, co to jest to, co w dłoniach trzymam, na co patrzę.
Bardzo ciekawie jest na szkolnej ławie.
Miło by było - ugwarzyć zacną chwilkę gdzie w trawach wiślanej skarpy w środku lata i przyszłego tygodnia!
co? wieś
gdzieś

13.08.2003

Wiesławie ...czy istniejesz naprawdę ?
 czy tez śnię ....
wiem - teraz śnię bez względu na to czy istniejesz...
jestem wstrząśnięta , zszokowana ,
jestem znakiem zapytania i wykrzyknikiem w jednym ...;-)
 
Jak się domyślasz odwiedziłam Twa witrynę i oniemiałam...
 
Wybacz proszę za ma ignorancje, ale do tej pory nie wiedziałam , że istniejesz..
Doprowadził mnie do tej świadomości przypadek , a może nie przypadek  -fraktale, których istotą nagle zostałam zaciekawiona i stara poczciwa wyszukiwarka skierowała mnie na Twa witrynę. ;-)
Zapewne zastanawiasz się , dlaczego aż tak mną wstrząsnęło to wydarzenie ??
Hmmm...
Zobaczyłam siebie ... To  zawsze tak szokuje , kiedy w relacji z kimś innym nie znajdujemy granicy , mocnej czarnej kreski oddzielającej , którą z (mylnego) założenia spodziewamy się znaleźć ... szokuje to co wszak zawsze było prawdą choć (niewidoczna czasami) , iz granice, oddzielenie to tylko iluzja i ograniczenie naszego obecnego postrzegania.
Tak tez w Twoich obrazach , Twoich słowach , pasjach , marzeniach i doświadczeniach ...znalazłam siebie sama , swoje pasje , rozterki, marzenia ...droge... choć może w wersji bardziej zrealizowanej .
Poczułam się jak bym przebudziła się ze zbyt długiej drzemki i zobaczyła , Iż to co wydawało się być tylko snem mam przed oczyma.....
Bardzo bardzo mnie zainspirowałeś Wiesławie i sprawiłeś , iż cos we mnie ożyło .
Idąc brzegiem rzeki nagle zobaczyłam most , którym mogę przejść na druga stronę by doświadczyć tego co było zaledwie zamglonym marzeniem , niejasna wizja.....
To cudowne ,że istniejesz i możesz zachwycać innych pięknem , które odczytujesz poprzez swoje zmysły , intuicje , emocje i mądrość. To wspaniałe , że inspirujesz ..i starasz się pomagać ... ,Piękno jest miłością , a miłość łączy i zachwyca , spaja i buduje..
Twoje życie jest tak cenne -dbaj o nie do ostatniej chwili ....
Twoje marzenie Lot w światło - spełni się - niewątpliwie .. ...  lecz jeszcze musisz wzbogacić się w pewne teraz niedostrzegalne treści  ...warto...
To światło ma niesamowita moc przyciągania , rozumie Cię ....niczego nie da się w tej rzeczywistości porównać do tej
cudownej wolności przepojonej miłością euforia wszechistnienia i nie oddzielności , nie dualności....
 
To tak jak byś budował statek kosmiczny - musisz mieć wszystkie elementy, które połączą się w czasie i przestrzeni Świata Twojej Bytu i wówczas Doświadczysz Tego co jest teraz Twym celem . Zyczę Ci tego z całego serca i wiem , że wynagrodzi Ci to wszystkie smutne chwile ...
Twoja Córka - Widzę w niej kogoś kto jest wielkim Twoim Przyjacielem , kto dodaje Ci mocy ..wiele by mówić...-Cudowna Istota. Jest Twym prawdziwym Skarbem , ale Ty wiesz to..
 
Pozdrawiam najserdeczniej ......
Beata W.

naprawdę istnieję, Beato, a Ty tak fajnie na to, że mnie przybywa w trakcie czytania Twego mail.
wróciłem przed chwilą z wakacji,
parę tygodni w wodzie i słońcu upojnym upalnym, siły nabrałem, żeby jechać wkrótce na wakacje do polski.
kim jesteś, że tak natchniona? jakże miło z Twej strony, jestem wprost zaszczycony!
zaciekawiasz mnie, napiszesz o sobie?
śpiewam Ci z dala piosenkę
hej!
Wiesław

18.08.2003

Trzy tygodnie wakacji, zapowiadanych 17 lipca, skończyło się przed godziną.
Tak śmiesznie - wyjechałem z warsztatem malarskim: dwie sztalugi, farby i pędzle, 30 płócien. Laptop iBook, fotografie obrazów do opracowania. Kamera...
Dlaczego śmiesznie? Zabrudziłem 3 płótna kolorami, pokazałem pędzlom pełnię lata - i spakowałem majdan. Komputer włączyłem pewnego południa, żeby stwierdzić to nudne, i basta.
Kamerę używałem pierwszego i ostatniego dnia pobytu. Woda i słońce, nieco czytania, dużo snu. Odpoczynek.
Wróciłem przed godziną. Odebrałem 130 emails. Ach, Skarbie Światła, zaraz Ci będę odpisywał!

19.08.2003

ULUBIENIEC MAFII. Nie wiem z jakich powodów! Skąd te względy? Dzień w dzień przychodzą mails z propozycjami interesów. Któregoś dnia wczorajszego ułańska krew zabrzmiała: zrobiłem stronę "UWAGA MAFIA". Trzy kwadranse pracy. Pauza na herbatę i refleksję - jakże to?! trzy kwadranse życia poświęcam jakimś łajdakom i ich sprawom, i przede mną przyszłe godziny czy dnie pracy po nic, bo jakieś czarnuchy nigeria-holland connection...
Pauza.
Zapisuję pytanie: - Czy jest doradzane aktywne wystąpienie przeciw mafii?
I Ching odpowiada "- Przedsięwzięcia przynoszą nieszczęście. Nic, co byłoby korzystne!"
Jaka ulga ! Usuwam z dysku stronę, usuwam 80 mails w teczce "mafia", zbieranych od połowy maja.
Zaatakowany zostałem jeden raz osobiście. Łatwo sporządzić mój portret psychologiczny - wszystko jest online, żadnej prywatności, przedstawię Ci 25 mails w sprawie kupna/sprzedaży obrazu. Czek na 5000 US $, który okazał się bez pokrycia. Ciekawe story - bez komentarza!

Nie ulegać pokusom współistnienia. Nie angażować się w społeczne majaki. W każdej godzinie czynić światu dobro. Nikt tego za ciebie nie zrobi! Nie ufasz przecie politykom skurczybykom posiadaczom kwaczom!

21.08.2003

Pewnie, że nie zamieszczam tutaj mail, jeśli o to proszony. Ale nawet zupełnie prywatnie, Beato, będzie mi trudno odpowiedzieć. Twoje słowa są jak pieszczota. Ach pieść mnie jeszcze, pieść!

Dzień w Berlinie Henryku inaczej niż na wakacjach (cieszę się, że widujesz me fotos, polskie znaki mamy bezbłędne!)
Śniadanie: kromka chleba z Tahini i płatek sushi ingwer, pastylki. Zaczyna się kolejny dzień tripu. High porównywalny do początku prawdziwego tripu. Wspomagam wyborną trawką.
Dzisiaj przeglądam obrazy w magazynie, 30 wieszam na ścianach. Galernik, gdy mu mówiłem o obecnych pracach, westchnął: - Ach, te twoje gwiaździste obrazy! - Proszę bardzo, czemu nie gwiaździste!
Zrobiłem w domu wystawę. W trakcie wizyta - pomocna w dźwiganiu! - Api, a także Petry i Pera. Gawędy, herbaty, powrót Vero ze szkoły; nagotowała mi kaszy greczanej, sobie ziemniaki i potrawę z ogórków w śmietanie. Pyszny obiad, dalszy ciąg prac wystawienniczych, lampka czerwonego wina, wykalkulowana, że przecie poranne leki są już we krwi, a wieczorne przyjdą, gdy wino już we krwi. Te parę kropli wina sprawia, że pląsam pijany. Świetny humor. Nie lubię tych obrazów gwiezdnych niedobitków. Kameralna muzyka przeczuć nie realizacji. Dobrze, nie mój kłopot, tymczasem 9-ta wieczorem i nie chce mi się iść do galerii. ZeitZone, Kreuzberg. Łatwo Ci będzie trafić - w grudniu.
Cały dzień grzmi rock: Patty Smith, Bob Dylan.
Moje serce boli miarowo, gdy przyśpieszam obroty. Trzeciego biegu zupełnie nie lubi. Czuje się komfortowo, gdy odpoczywam. Ale jak długo można odpoczywać w świecie szybkich świateł nieobliczalnych impulsów kolorów niepoczytalnych ze szczęścia gdy spocznie na nich widzące oko? Krzątam się zatem, tyle do zrobienia!

23.08.2003

Goście, córka. Nie miałem czasu na listy. Dużo muzyki, Berlioz, Symphonie Fantastique, trzy razy. Patti Smith 'Boy Cried Wolf'. Przebudowa ulicy, potworny hałas w pracowni przy otwartych oknach, wielość maszyn ze stron świata. W jadalni szemrze telewizor - trzeba przecież wzruszać się dziejami rzeźniami, i bić w piersi soczystym mea culpa, póki dech.
Malowałbym, gdybym mógł. Andrzej skłonił mnie do zrobienia listy tego, co pilnie zrobić mam przed wyjazdem. Tydzień zajęć, jeśli w skupieniu! Wyrwać ząbek to pierwsze zadanie. Następne pięć równie zasadnicze.
Gdzie mi do malowania! wisarts do przebudowy z nowymi fotografiami obrazów. Katalog malarstwa do opracowania i wydania. Po podróży do Polski!?

O poranku pada deszcz. Popołudniem przeciągam się do ostatnich promieni słońca.

22.08.2003

Słoneczny wietrzny poranek. Trzeźwość umysłu przedłużam do południa, zanim zjadam leki na śniadanie. Drze się Iggy Popp, tańczę, szukamy przecież nowych wartości!

Zaraz do Ciebie napiszę mail, będzie o szczególnej radości życia, które na krawędzi.

24.08.2003

Natura jest tak zrobiona, że może być zrozumiana.
Werner Heisenberg.

Brat w warszawskim szpitalu wtorek o ósmej operacja serca. Zastawka wstawiona przed rokiem ma trzy bakteryjne szczepy, do wymiany.

Dziś nie odpowiadam na telefony i dzwonki do drzwi. Pracuję, marząc o pójściu w słońce. Za godzinę wróci Vero ze szkoły. Śmiejemy się w ostatnich dniach do łez, z moich żartów. Upiekła wczoraj kruche ciastka z wisienką.
O 5-tej spotkam Remi w cafe Boca. Konsultacje medyczno-artystyczne.

28.08.2003

Pracuję z rana/południa przy komputerze. Vero wraca ze szkoły, idę na wędrówkę. Patrzę na świat i ludzi ze słonecznej przyzby, dziwuję się słusznie niesamowitej różności ludzi. Nie jest wesoło, po długiej przerwie ostro boli serce. Także dlatego, że brat śpi wciąż jeszcze po operacji serca we wtorek rano. Bracie, trzymaj się oddechu, nie mam siły jechać na pogrzeb!
Wracam o zmierzchu, rozmawiam z córką, przyjaźnie, jako że posprzątała przed burzą. Wpada Michael na herbatę, będę odpisywał mails, przygotowywał fotos. A już północ.

1.09.2003

Gwałtowne deszcze naprzemian ze słońcem. Zmarł brat mój Andrzej, odleciał z wiatrem dzisiaj o piętnastej. Niezauważalnie, we śnie.
Wstawiono Mu przed dwoma laty zastawkę serca razem z bakteriami. Wymieniono raz jeszcze przed tygodniem, ale bakterie już były wyżej.
Piękny człowiek! Pracował dla bliźnich. A Światło Go przyjmuje w nieskończony pobyt.

4.09.2003

Smutno. Chowają brata do ziemi w jutrzejsze południe.
Co ja tu robię? Miałem szansę się z nim zabrać, we dwójkę raźniej. Tymczasem nadal w życiu, tu, w Berlinie. I na pogrzeb do Lublina nie jadę, chociaż to szansa zobaczenia bliskich wszystkich. Boli mnie od tygodnia serce. Gorzej niż przed zawałem. Pomaga strzał z nitrogliceryny, ale od niego boli głowa. Jutro wizyta u lekarza, będą nowe piguły. Dzisiaj nie widzę żadnego powodu do używania leków i sztucznego przedłużania pobytu.
Spotykam Carmelitę, mówi: - Jeśli przestaniesz brać leki, to powiozą cię znowu do szpitala. Będzie też bolało.
- Trzeba koniecznie mieć rewolwer - odpowiadam - żeby się bronić.

5.09.2003

Nie mogłem spać nocą. Znam kościół, gdzie była trumna ze zwłokami Andrzeja. Jakoś dotrzymywałem mu towarzystwa, w pokoju ducha i trzeźwości umysłu. Zasnąłem o brzasku, już o ósmej rano prysznic, i do lekarza. EKG, badania, mój stan oceniony jako stabilny. Potrojona dawka leków - od jutra! - jako odpowiedź na moje wczorajsze gadanie? Na dwa tygodnie, żeby stwierdzić, czy dam radę.
Tyle dobrego.

8.09.2003

W słoneczne południe idę na pocztę, potem do parku, odpocząć w cieniu. Od wczoraj mam potrójne, czyli maksymalne porcje leków. Czuję przez mgłę. Tzn. wyżej jest słońce, ale świńskie dolinki żywota zalega różowa mgła. Też świńska. W kolorze bólu głowy. Co ani na jotę nie wpływa na determinację, by cieszyć się chwilą.
Na ławce w parku znajduje mnie Andrzej. Po chwili milczenia - bo niby o czym mają mówić tacy dwaj, co to obaj wszystko wiedzą - idziemy na kawę do Zaświatów. Lektura gazety, (fascynujący z dnia na dzień rozwój Dzikiego Zachodu - czyli Irak na wspak), żebraczka (foto niżej w Galerii), zakupy na rogu i powolny marsz w stronę domu. Znów ławka po drodze w Mariannenplatz, kładę się na niej z głową wspartą o plecak. Andrzej na rowerze jedzie po informacje o koncercie Maitra.

Układam się w ławce na boku, taki spokój i wiatr, chyba zasypiam, gdy nagle dostaję klapsa w pupę, i zaraz drugiego, jeszcze silniej! Otwieram oczy, moment później robię foto.
- Nie trzeba spać - prawie krzyczy pani siwa, - trzeba spacerować, cieszyć się życiem! Nie fotografuj mnie, idź tam, na trawę, do tej dziewczyny z rowerem.
- To chłopak! - mówię. I oto idzie dziewczyna do chłopca, klęka przy nim, całują się na powitanie. - Nie całować się publicznie! Kochać się! - krzyczy ku nim staruszka. A do nas: - Ja też chcę mieć dwadzieścia lat! Znowu dwadzieścia lat!

Andrzej zachwyca się dzianiem i wyciąga rękę po kamerę, strzela nam foto serię.
Siwa bierze mą głowę w dłonie, całuje mnie w czoło i mówi: - A wiesz, co bym robiła, gdybym znowu miała dwadzieścia lat?! Przez tydzień bym z ciebie nie schodziła!

9.09.2003

Nie wezmę udziału w 11-ej FORESIGHT KONFERENCJI NANOTECHNOLOGII MOLEKULARNEJ, Październik 9-12, 2003, San Francisco Airport Marriott Hotel. Ale wspomnę Ci niektóre tematy:
* Transport Elektronów w Jedno-Wymiarowych Platynowych Nanoprzewodach
* Urządzenia Produkowane z Półprzewodliwych Nanosfer Emitujące Organiczne Światło
* Samoorganizujące się Modele Formowane Wewnątrz Szyków Nanotub Węgla
* Dwu-Fotonowa Mikro & Nanoprodukcja Struktur 3D
* Molekularne Elektroniczne Czujniki Tworzone Nanostrukturalnie
* Komórkowe i Molekularne Quantum-dot Automaty: Komputowanie Bez Prądu
* Półprzewodzące Nano-Druty: od Nanoelektroniki to Makroelektroniki
* Polymeras RNA jako Molekularny Motor Napędzany Informacją
* Tworzenie Całości i Zespołów w Skali Nano
* Inteligentna Samo-Organizacja Komunikujących się Ruchomych Komponentów
* Organiczne Nanotuby ze Strojonymi Wymiarami i Własnościami
* Przemodelowywanie w Skali Nano
Żałuję, że nas tam nie ma! Nano-rewolucja to najbardziej fascynujące zjawisko człowieczeństwa. Nic równie znaczącego w historii dziejów od czasów, gdy małpoludy zaczęły prostować się, zrzucając z ramion ciężar zwierzęcości.

B. Miła, się wyobcowałem czy osłabiłem w tym koncentracyjnym obozie światła,
wstaję rano, pracuję, w południe idę w słońce, i taki pech, nie ma wiele szansy na ciszę, łomot miasta niebywały, co można jako karmę akceptować, ale łomot ludzki gorszy, gdzie nie przysiądę na ulicy kamieniu ławce zaraz jest ktoś znajomy, wymówiłem gościnę odwiedzaczom domu, ale w cafe, parku, czy na ulicy nie ma jak... I wszyscy mają do zakomunikowania te cudne szlachetne sprawy, że się komuś urodziło/umarło, że ma projekt zarobienia kupienia wyparcia się kłopotu protestu pojechania odwołania; mówi mi się z szybkością kałasznikowa, pełną przyjaźnią i zaufaniem przecie jak do nikogo innego! Święta krowa w kropki bordo! Czego ja się nie dowiaduję! Szczegółów o zamachu wojnie panamskiej i że wdowa ma kota mąż woli kochankę. Nasiąkam wiedzą o plamach na suficie u sąsiada z góry i o ciekawych ludziach co się wprowadzili na dole.
Nawet fotografować mi się nie chce! Dziwnie w przejawionym świecie.
Wracam do domu, wstawiam hibiskusy do jadalni, bo nocami dziesięć stopni; jeśli się teraz nie przeziębią, będą kwitły całą zimę; pracuję do północy; nic piękniejszego nie może się chyba zdarzyć; fajnie mi idzie, ale praca zakrojona na tygodnie, miesiące, horyzontu nie widać.
Vero zapewnia o miłości - w locie! dziś po zajęciach szkolnych śpiewała w chórze, tańczyła salsę, tyle telefonów! a jeszcze nieznośna klasówka z mate jutro! nie ma czasu na nic, i nie umyje polakierowanych szkarłatem pazurów, i nie ma czasu na żadne dyskusje wychowawcze, jedenasta na zegarze, jeszcze trzeba odrobić lekcje!!!
Drugi tydzień na max dozie leków, stosowanych ofensywnie, żeby mnie leczyć. Poprawiają stan serca, są też ostre bóle głowy kwadrans na widok słońca godzinę, mdłości, na które potrzebny łyk lub kęs. Czuję się chyba świetnie, tańczę dla treningu zabawy do głośnej muzyki. Techno nośne i lotne do pierwszego potu.
Odwiedziłem ZeitZone zaprzyjaźnioną galerię, po 10letniej przerwie grudzień wystawa w Kreuzbergu, mierzyłem okiem ściany wieszałem w domyśle obrazy, zrobiłem layout zaproszenia.
Nie odpisuję na maile, stronica porzucona, jednostronny w akcji. Mam w komputerze materiał fotograficzny całego malarstwa, robię od nowa stronice. Zobaczysz, będzie inna jakość. Świetnie mi się do tego pisze, w tekstach pojawia się fajne podejście; praktyka formułowania się na stronie dzisiaj owocuje prostotą.
Takie pyszne późne lato, pójdę do parku gdzie mnie nikt nie zna; w słonecznym wietrze najlepsze warunki do wnikania w naturę elektronów, sekrety chlorofilu, fotosyntezy; posłuchać co na temat wiedzą drzewa, i poczuć się równie pewnie w esencji bycie na ziemi powszedniej.
Szkoda, że nie chodzisz ze mną na jawie a tylko w przeczuciu, ale przecież Ci dobrze B., taki Ci najdłuższy list napisałem!
z całuskiem
w

22.09.2003

Nie pisuję tutaj ostatnio, pracuję intensywnie, wychodzę niemal tylko do lekarza, tak mnie wcięło pracochłonnie. Dlatego cytuję mail do B. z 16.09.2003, jedyny w tygodniach, co i dla Ciebie sprawę prezentuje:

23.09.2003

Oj dana dana! niedola po kolana!
Pyta mnie lekarz, jak się czuje serce. - Jak otwarta rana - odpowiadam. - Jak otwarta rana - powtarza z zamyśleniem. Komplet nowych badań zakończony dzisiaj, rozmowa na temat w przyszły poniedziałek. Nie zaleca Padmy; lekarstwa, które zjadam, mają zadbać o wszystko. - Po terapii będziesz mógł eksperymentować - stwierdza.
Humor mam wisielczy, świetny. Praca niezmierna, świetna. Ponad siły w ostatnich dniach? Ta święta niecierpliwość - zobaczyć architekturę projektu. Stoi dziś pewnie.
Roboty nie przeskoczysz! teraz zelżało, i przez parę tygodni cierpliwie będą stawiane ściana po ścianie w tym domu metafor.

26.09.2003

Słoneczny dzień chłodny, oślepiająco blade słońce głębokie cienie. Jakże daleko na północy te kontrasty!!!
Praca bez pauz; gdy wychodzę na dwie godziny jak dzisiaj - wszystko poraża oczywistością. Jest tak dosadnie w każdym kolorze, człowieku, ruchu na ziemi, a zwłaszcza ponad, tam, wśród pierzastych chmur i smug samolotowych wyziewów.
W jadalni córka i koleżanka Dilan gotowe do śniadania, kiedy wychodzę z domu; Vero wyjeżdża wieczorem do Francji na dwa tygodnie, podekscytowana!

28.09.2003

Niedziela najdłuższy dzień, pogodny jesienny słoneczny. Dlaczego najdłuższy? wczoraj o zmierzchu chciałem odpocząć po kąpieli, żeby wyschły włosy przed spacerem, a obudziłem się wpół do trzeciej. Cóż robić? włączać komputer parzyć herbatę zabierać się do pracy. Otwierając okna na chłód wschodu słońca. Wczoraj zapomniałem o lekach, więc o ósmej śniadanie, i piguły. Praca do pierwszej, już taki długi dzień, kto rano wstaje, obiad dostaje. Nieco oleju na patelnię, dwie marchewki w cienkich płatkach, ćwiartka cebuli, na to ostatnia kasza gryczana nagotowana przez córkę, co buszuje we Francji, nieco tofu z ziołami, hej! Gotów do wyjścia?
Grzeję się kwadrans w słońcu na ławce, potem godzinę przy espresso lekturze gazet przelotnych rozmowach. Nostalgia to tęsknota do nie wiadomo czego. Tęsknota do wszystkiego, jeśli się bliżej przyjrzeć przejrzeć. Nieutulona nie do spełnienia.
Pień topoli ma ze trzy metry średnicy, korzenie układają się w trawie i wzłuż kamiennych płyt, a jeden tworzy rodzaj ławki dla mnie. Siadam w półlotosie, kołyszę się chwilę na strony, aby czuć balans ciała; prosto, cały ten ciężar ciała lekki na dwóch kościach w pupie. Otwarte dłonie wsparte o kolana. Oczy zamknięte, oddaję się słońcu, centruję w miejscu zwanym trzecim okiem: gruczoł endokrynowy, dwa palce powyżej oczu, dwa palce w głowę. Oddechem rozróżniam zapachy z dominantą topoli. Słyszę rozmowy przechodniów grzmot helikoptera szum liści - słyszę tym samym miejscem - gruczoł to trzecie oko/ucho przecie. Moja przytomność ma miejsce tu, gdzie jest.
Po czasie zupełnie spokojny, w iskrze tętniącej, wdech mój powolny kieruję w trzecie oko gdzie jestem, zatrzymuję chwilę w bezdechu. Wydech kieruję w me sterane serce, i chwila wstrzymana w bezdechu. Zegar dzwoni na trzecią. Czwartą. Jestem zdrów, nie ma bólu. Po powrocie do domu, myślę, dam sobie parę godzin pracy; to milsze niż złocista jesień i zasrane zdrowie.
Gdy siedzę w medytacji nikt nie podchodzi nie mówi hello. Kiedy piszę, nikt nie zbliża się; unoszę oczy, spotykam pomachanie dłonią, uśmiech, słowo, życzliwość wszędzie obecna jak wiatr!
Dzisiaj mam oprócz kamery pisak i papier, piszę na kolanie. Osierocenia chłodna mgła, po śmierci brata.
Życzysz mi szczęścia, miła! Fajnie. Rozważam, jakie może być. Jest pięknie, na tym korzeniu topoli, w blasku. Krzyczą dzieci, szczekają psy, ludzie siedzą na trawie ciesząc się niedzielą.
Trochę dalej, na granicy widzialnego, wybuchają bomby, palą się miasta i wsie, ginie więcej nieszczęśników i dzieci niż kiedykolwiek na tej planecie. Teraz. Giną gatunki; towarzyszyły narodzinom naszego rodzaju, nie będą nam towarzyszyć w życiu. Giną tygrysy i korale, wieloryby i motyle. A głód? straszliwy doraźny, bez chleba; potworny głód kultury, co pragnie wciąż więcej!
Jakże tu być szczęśliwym? czy to nie nadużycie? wzruszam się łatwo, piękne boli.
A jeszcze dalej - na granicy widzialnego?
Że wszystko mija, jest jeden jedyny raz, i na zawsze.
Tajemnica olśniewająca ciemnością.

9.10.2003

Rzadko pisuję tutaj, skoncentrowany na pracy. A teraz nie mogę wysyłać mails, mój system/administrator szwankuje. Nie mogę napisać do Beatki, podziękować Andrzejowi za film-poemat, a Kubie za pomoce, odpowiedzieć na piękny list Danucie, i Wojtkowi, co po dekadzie śle wieści z NYC... Nagle jestem oddzielony. Jeszcze parę wieści? Vero wróciła z Francji; fajna jest moja córka, dom pełen życia, chociaż ledwo ją widać, są już przecież jesienne wakacje, koleżanki, disco. Ale dom czysty odkurzony, zakupy zrobione, pranie wisi do suszenia. Wychodząc z domu przyrzekła mnie nudzić jutro słówkami łaciny. Pozdrawiam i wracam do zajęć obowiązkowych. Dobrze, że są pasjonujące, kiedyś będą też skończone.
Dokończyć nieskończone - to program na jesień.

14.10.2003

Moje krzesło stół monitor płomyk świecy muzyka - czy to jest na latarni morskiej?

Wstałem bardzo wcześnie po południu, by zdążyć na 16-tą do lekarza; herbata piguły kromka kręcenie paru jointów na drogę zajęły kwadrans, na rogu Mariannenstrasse wcześnie. Schodkami w górę, do tarasu w krzewach i ławki w pełnym słońcu. Tak jasne w przezroczystości wyżu! Kącikiem lewego i prawego oka spoglądam w nie parokrotnie, adaptując się do jaskrawości po trzech czy czterech dobach przed monitorem. Spoczywam kwadrans, delektując zmęczenie.
Przychodzę punktualnie jak kto głupi, witam się, w poczekalni jedno wolne krzesło, po chwili wahania siadam, kto wie kiedy głośnik oznajmi me imię. Spoglądam od lewej i stwierdzam, że jestem najmłodszy. Spoglądam od prawej widząc, że jestem najzdrowszy. Co ja tu robię?! Ten skręt wypalony na ławce uzdrowił mnie bez reszty!
Nie jest to miejsce kontemplacji a powietrze sztuczne. Pachnie czystą bielizną i kosmetykami staruszków przez 40 minut. - Dobrze, że kocham Boscha i Breugla - myślę w twoją stronę patrząc w bliźnich - nie muszę się bać! Barbarzyńca w przedsionku raju kalek.
Mam też co myśleć!
Myślę o tobie w niepewnym świetle objawień. O pracy którą robię. Penetruję przyszłe tygodnie miesiące meblując je czynami śmiałymi pragnieniami delikatności namiętnością farb.
Melduję lekarzowi zdecydowaną poprawę, pracuję za dwóch z radością trzech, znikł bolesny obrzęk lewej piersi, świetnie się czuję. Mówi w tym samym tonie, że wczorajsza jakość krwi dobra, ekg wzorowe, cholesteryna czy choleryna zanika. Zobaczymy się na komplet badań za 6 tygodni, mam jeść leki regularnie; odmawia recepty na Padmę, twierdzi, że mam pełny serwis.

Piję espresso lampkę wina w cafe. Cieszę się na długie życie bez chorób. Tak mi dopomóż róg!
Vero nagotowała ryżu i umyła sałatę; robię sos, smażę tofu z cebulką, piję szklankę wina; po jedzeniu sprzątam jadalnię i zmywam gary.
Włączam maszynę (bez możliwości słania mails - ale przyjmuję je nadal z wdziękiem!), piszę te słowa, a oto zza okna z prawej kanonada ognie sztuczne świetliste pozdrowienia iskrzące kwadrans. Cieszę się na nieśmiertelność.

Pojąłem, w którą stronę to wszystko mija!

15.10.2003

Cygańska choroba: pyta stoi i jeść się chce!

16.10.2003

Komputer zarywa się po ośmiu godzinach pracy; nowy start, odbiór poczty, pięknego mailu Bebe, wzruszenie i z tej okazji oprzytomnienie, że nieludzko zmęczony, filiżanka herbaty.
Jako chłopiec robiłem głęboką orkę o tej porze roku; dziwiłem się, że pod wieczór koń ciągnie pług coraz prędzej. - To ze zmęczenia - mówił ojciec - gotów chodzić szybciej i szybciej, dopóki nie padnie.
Vero wraca do domu i zapominam, co chciałem pisać. Wczoraj parokrotnie próbowałem uruchomić program mailowy. Mozolnie, po czym administrator stwierdzał, że adres będzie działał za trzy godziny. I nic, powtórka i nużące próby, nic z tego. Zdany jestem na stronę, tu, jako jedyny kontakt, czasowo. Zmienię providera, ale przecie nie w trakcie budowy site.
Demokracja to moja mała siostra, która ciągle pyta "dlaczego?". Mewy lecą nad Sprewą. Lipa w oknie się złoci, czerwieni wino na murze, ale patrzę w nie z okna, jesień musi się obejść beze mnie.

NIgdy o Panu nie słyszałam, nigdy nie interesowałam się sztuką, a jednak szukałam tych obrazów. Dokładnie te kolory i formy widziałam w swojej wyobraźni. Trafiłam na Pana stronę całkiem przypadkowo szukając instrukcji do medytacji tęczowego światła.
Zobaczyłam te obrazy i wiedziała od razu, że jest Pan dokładnie taką osobą jaką Pan chce być, niczego nie musi Pan udawać i udawadniać. Teraz chcę mieć te kolory ciągle przy sobie, uspokajać się nimi, bo dodają mi odwagi.
Jestem ciekawa jak to jest być sobą, umieć przelać na papier dokładnie to o czym się myśli.
Pana twórczość jest dla mnie jak równoległe wcielenie, lustrzane odbicie tego co czuję, czego do końca nie rozumiem, ale widzę jako kolory i kształty. Te obrazy to moje emocje.
Vielen Dank
Danusia
Odbieram pocztę późną nocą, włączam komputer bo nie mogę zasnąć - a od Danusi tyle pociechy! Ale mam dobrze!
Pewnie, nie udaję ani udawadniam! ale czy jestem kim chcę być? pytanie, na które nie dałem sobie czasu, pasjonuje zajmuje mnie robota.
Więc moje tęcze działają uspokajająco! jeśli te obrazy to Twoje emocje - znaczy kochasz!
A ja nie próbuję przelać na papier czy płótno myśli. Raczej pusty bezmyślny zanikający, dając całą przestrzeń temu co podstawowe: energii tworzenia radości życia. Ze mnie tylko obecność i ręka. To dlatego właśnie obrazy są zarazem Twoje, pochodzą z tego co nam wspólne, a większe niż ja czy Ty.
Trudzę się tygodnie/miesiące, wszystkie obrazy mają nowe fotografie, jeszcze miesiąc a wisarts będzie kompletnie nowa, wróć do niej / do mnie raz jeszcze. W grudniu pokażę parę tęczy w galerii na Kreuzbergu.
dzisiaj serdecznie pozdrawiam. w.

18.10.2003

Oh Bebe, nie mam z kim odpoczywać! Człowieczeństwo uwiera mnie w kostkę. Problemy osobiste, zdradza mnie prawda, sekretna kochanka. Puszcza się z byle przecinkiem!
Jestem fundamentalistą sztuki, co to dla towarzystwa cygana gotów powiesić na postronku obroku. Piszę dla nowej wisarts teksty proste prawdy zdarzenia. Do czasu, gdy pojmuję, że szczerość niemożliwa! Może zrobić krzywdę, kto wie, zniszczyć życie, i także mnie skrzywdzić! Panie święty! by po sądach ciągali, a inni i zaciukali!
Pomilczę, oskarżam fakty. Nie idzie o zasady, anarchia ze swobody, ale ten pech! Najciekawsze zdają się rozdziały, które przemilczam, tzn. piszę do wydania pośmiertnego!

Gdyby prawda przecinka nie spotkała, to by się nie kropkowała!

19.10.2003

Oto Recepta co rozpędzi jesienne bóle gardła kaszle anginy bronchity - skuteczna jak cud!

Herbata z korzenia lotosu. U nas w Kreuzbergu w każdym sklepie bio, gotowa z domieszką imbiru. W Polsce do znalezienia zapewne w sklepach azjatyckich.
Czubata łyżeczka od herbaty proszku korzenia lotosu, szczypta proszku imbiru (5%), szklanka zimnej wody. Zamieszaj, gotuj 3 minuty na małym ogniu, mieszając. Dodaj szczyptę soli morskiej (używaj takiej w kuchni, jeśli zdrowie miłe), albo - dla dziecka - łyżeczkę miodu. Pij przed snem, po myciu zębów - małymi łyżeczkami, dmuchając - gorącą herbatę, powoli, bo działa w trakcie. Albo po śniadaniu, czy po każdym posiłku. Nie popijaj, nie pojadaj - osad w gardle niech zostanie dłużej.
To smaczne i działa piorunująco, na początku anginy wystarcza jedna filiżanka, stary bronchit zdrowieje po paru tygodniach.

Moja córka w czwartym roku życia dostała trzeci raz antybiotyk przeciw anginie! Wtedy się zbuntowałem, do lekarza już nie ciągałem, do dziś nie ma angin! Ból gardła to sygnał - warzy się herbata z lotosu - śpiewa się dalej. Budda! budda!

23.10.2003

Zrobię w nowej wisarts stronę Recepty, albo: cuda medycyny naturalnej.

Oto Recepta co rozpędzi zapalenia korzonków nerwowych, zastrzałv, bóle reumatyczne artretyczne - skuteczna jak cud!

Gorące kompresy z imbiru. Trzeba 12,5 (jeśli suchy) do 14 (jeśli świeży) dkg korzeni imbiru. Umyć, obrać, utrzeć na tarce, włożyć do lnianej szmatki, zawiązać. Zagotować 4,5 litra wody. Włożyć zawiniątko na 5 minut gdy woda przestaje się gotować, wykąpać, lekko wyżąć.
Teraz 2-3 grube ręczniki. Wkładasz taki złożony do imbirowej wody, moczysz, lekko wykręcasz, ostudzasz (nie wolno się oparzyć!), i kładziesz na plecach. Dopóki nie ostygnie! a międzyczasie drugi do wody. I tak na zmianę. Pół godziny - dopóki skóra nie nabierze koloru purpury. Wtedy się przykryć i odpocząć. Polecam, to jeden z cudów natury.
Powtórzyć nazajutrz, jeśli trzeba. W stanie strasznym 2 razy dziennie. Nigdy nie robić kompresu na głowę!
Woda w czasie kompresów ostyga. Nie wylewać, użyć do kąpieli, moczenia stóp. Szmatki i ręczniki płukać w zimnej wodzie.

24.10.2003

Punktualnie o siódmej rano dom zaczyna wibrować, to gigantyczne maszyny pracują w ulicy. Po nocnym przymrozku dzień słoneczny.

Kto z domu wychodzi, spotyka przyjaciół. Astrid i Matthew, piękni oboje artyści, mieszkać razem przestaliśmy przed 20 laty, ale kochać się - nigdy!

24.10.2003

Taki mail dostałem od Jana:
Cześć Wiesławie.
To ja. Jeszcze żyję. Oczywiście systematycznie zaglądam na Twoje strony. Nie odzywam się zbyt często. Napisałem do Ciebie chyba ze dwa listy których nie wysłałem. Nie było w nich nic szczególnego.To jakieś nienormalne jest, że nie potrafię napisać o rzeczach ważnych , a wręcz dramatycznych, które się dookoła dzieją - zarówno w moim życiu prywatnym, jak i w życiu publicznym - w Polsce. No cóż, tak jest. Może i dobrze, że tak jest, biorąc pod uwagę Twój status rekonwalescenta. Ostatecznie przecież, każde serce ma swoje problemy.
Ciesz się jednak Wiesławie, że nie mieszkasz obecnie w Polsce. To dzisiaj robaczywy kraj i robaczywi ludzie. Wybacz mi Boże, jeśli grzeszę przeciwko tym których taka konstatacja zaboli. Jest ich zapewne wielu. Wielu jest jednak również tych, którzy podzielają moją opinię. Polski etos legł w gównie. Kto dzisiaj może być dumny z tego, że jest Polakiem ?
Założyłem nowy adres. Przez długi okres czasu nie prowadziłem żadnej korespondencji. Teraz pewnie odezwę się częściej, ale nie obiecuję. Bardzo serdecznie Cię pozdrawiam. Trzymaj się.
J.R.

Janie, dzięki za pamięć! Właściwie żyję w Polsce albo ona we mnie, blisko i daleko, co nie znaczy, bym interesował się inaczej niż uczuciowo. Polska to rodzina przyjaciele język! Nacjonalizmy toleruję we folklorze, którym się zresztą nie interesuję.
Janie, nie trzeba dać się uwieść (na manowce smutku) ! Takie to czasy że, cię cytuję: Kto dzisiaj może być dumny z tego, że jest Polakiem ? No nie? Człowieczeństwo także robi się wstydliwe. Człowiek to brzmi dumnie, to Maksym Gorki tak bredził? Nie trzeba dać się uwieść hasłom negatywnym / pozytywnym.
Sięgnij w historię myślą lotną - to zawsze było parszywe, przerażające, nieludzkie. A zarazem ludzkie, olśniewające, natchnione!
Ja żyję jak w życiu po życiu - nie mam osobistego stosunku - do polityki wojny gospodarki przyszłości klimatu świadomości; w ogóle nie patrzę w czasie; może zanikam, bo nie mam żadnych uczuć dla miliona spraw zagrożeń nadziei schorzeń przyszłości sytości klimatu głodu smrodu.
Bo kto niby jestem, żebym miał - zdania na tematy - uczucia dla przeżucia - stanowiska wobec poglądów - zmyślenia do myślenia? Co dzieje się nieskończone w każdą stronę jest tajemnicze w każdym przejawie, nowe bez przerw i dalszych ciągów. Groza i piękno! Moje emocjonalne rozsądkowe intelektualne jestestwo jest warte tyle co nic, gdy patrzę na liście lipy, samolot znikąd do nikąd, stół! Groza i piękno!

25.10.2003

Taki mail dostałem od Jana:
Cześć Wiesławie. U nas słonecznie i zimno. Poranne przymrozki ścieły ostatnie pożółkłe liście.
Poranny przegląd prasy nie przyniósł nic nowego. Na polskim rynku ukazała się nowa gazeta pod nazwą "FAKT". To taki nowy rodzaj komercyjnego gówna albo coś w rodzaju środka za pomocą którego otępienie i głupotę "leczy się" wprowadzając pacjentów w jeszcze większe otępienie i głupotę. No cóż, wolność kapitału (zwłaszcza obcego) - mają Polacy takie gazety na jakie zasługują.
Skończyłem czytać "Historię Arabów". Miałem nadzieję , że uda mi się coś więcej zrozumieć z tego co się dzieje w Palestynie i w Izraelu. Nic