Witaj dzisiaj, Tu i Teraz!

ględoły z niebiańskiej stodoły i natchnienia od niechcenia,
dziennik do Ciebie - blog 2009 - Kreuzberg Berlin

Wis - Wiesław Sadurski

Umieszczam na stronach Tu i Teraz 2001-07 wpisy do Księgi Gości, którą usunąłem,
bowiem gangsterzy ładowali swe świństwa 50 razy dziennie.
Zajrzyj, jeśli Cię interesują zdania bliźnich o mej twórczości.

21.07.2009

22.07.2009

Dokładnie przed 35 laty zdawało mi się, że wracam do Warszawy, przyjechałem 22 lipca z Amsterdamu do Berlina Zachodniego. Spotkanie z Christianem Skrzyposzkiem i spacer do galerii, tam ustalenia, że robimy wystawę. Za tydzień! Tej nocy u Christiana zrobiłem projekt plakatu i zaproszenia, nazajutrz poszły do druku. Niezwykłe lato, niezwykła ludzka życzliwość! Polak był bohaterem zza żelaznej kurtyny, a jego obrazki poetyckie i polskie. Pracowałem w galerii, mieszkałem przeważnie w moim VW-busie, wystawa (tu na stronie print-paintings), była sukcesem. Nie wróciłem tego roku do Polski, po wystawie pojechałem dalej, do Sztokholmu.

Dokładnie przed 30 laty był ciepły wieczór jak dziś, mieszkałem na Schlossstrasse w Charlottenburgu, przy świetle świecy na stole w ogrodzie pisałem - jako bezlitosny świadek - ostatnie zdania powieści 'Człowiek Oko'. Tekst 700 stron skróciłem potem do 350. Miałem go w ostatniej wersji wisarts online, ale zdjąłem, aby skompletować materiał fotograficzny. Nie zmienia się zażenowanie autora, tymczasem wymierają bohaterowie książki. A ja? Zdumiony, że jest jak było. Nic się nie zmieniło, chyba nie rozwinąłem się dalej, jestem jak wówczas, ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy, bez nadziei, bez złudzeń, wolny do szpiku kości.

23.07.2009

Nie pamiętam, czy pisałem ci o wizycie u Carmelity w klinice Charite. - Rak jest dobry, daje szybkie przerzuty - żartowałem, a ona, wyobraź sobie, śmiała się do rozpuku... Zmarła w parę dni później.
Krzyś zwykł mnie odwiedzać miarowo, co tydzień albo dwa. Kawał chłopa, przed rokiem wymienialiśmy informacje, że moja waga 54 kg, jego 128. Nie było go już pięć tygodni, więc poszedłem. Otworzył szczuplutki, bielutki, przy pracy jak zwykle, dwie maszyny do pisania na stołach, stosy maszynopisów. Namówiłem na spacer do kawiarni. Trzysta metrów to prawie godzina. Pochyla się do ziemi w czasie spaceru po skrzywiony zardzewiały gwóźdź między płytami chodnika. Podnosi triumfalnie, ja wiem o czym mowa. Pół życia przecież pracuje nad projektem pt. gwóźdź. Hm, ja zerkam raczej w niespokojne niebo, gdy Krzyś schyla się po raz drugi, podnosi 1 cent.
Ja raczej milczący, Krzysiek mówi, cichutko, ledwo-ledwo. Spotkał znów wielu wspaniałych i niezwykłych ludzi, doznał przyjaźni i zadziwień, ma wiele projektów pisarskich i malarskich... Ja też narzekam, że w tym stuleciu nie widziałem morza... Odprowadzam z kawiarni do domu, musi się wyspać, jutro chemoterapia... Pochyla się raz jeszcze, znajduje barwny sznurek. Postanawiamy, że jak się skończy chemia i leczenie, pojedziemy na spacer nadmorski, żeby wąchać wiatr.

24.07.2009

O szóstej rano jasno, nie zasnąłem, nie zasnę. Tej nocy ziemia kręciła się trzy razy szybciej niż przedwczoraj. Policz, jeśli nie wierzysz. Ale wiedz, nie ufam twej arytmetyce, powątpiewam w twoją algebrę. Przecież ty do Jednego nie umiesz zliczyć!

28.07.2009

Rzekłem parę dni temu, żem ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy. Pytam się ciebie na pustyni.., czy można być szczęśliwym w świecie straszliwych nieszczęść? Zdaje mi się to nieuczciwe...
Skądinąd codzienne widoki zwykłe - jak tęczowanie liści w wietrze, migotanie słońca na wodzie, fraktalne geometrie chmur, wiatr powiewający światem.., niosą szczęście.., o tyle, o ile staję się nimi. To łatwe i proste, namiętnie prawdziwe... W wieku dojrzałym wszakże doceniam sen. Bardziej niż przebudzenie.

01.08.2009

Urodziłem się przed jedenastą rano. W moje czwarte urodziny już nie było Niemców. Jeszcze przed tygodniem szosa była pełna uciekających żołnierzy, strzelali do wszystkiego, co się ruszało, zastrzelili starego Dyjaka, co chodził po wsi z wiązką mioteł.
W czwarte urodziny ogród był pełen rosyjskich żołnierzy, cieszących się obfitością czerwonych porzeczek i malin. Było fajnie, ale paru kozaków wyprowadziło ze stajni wspaniałego białego ogiera, całą dumę ojca, wierzgającego, i poprowadziło w łąki. Mama pobiegła do strumienia, gdzie kąpali się oficerowie, krzycząc. Nagi mężczyzna podniósł rewolwer i strzelił w powietrze, ogier wrócił do stajni... Dziadek rozwieszał spiralną antenę swego radia kryształkowego między jabłonkami, za Niemców wisiała w mieszkaniu i tylko nocami... Pokazał mi jak dłubać igłą w kryształek, w słuchawkach zabrzmiały nieznane słowa...
Przyjechał do ojca brat Stefan z Lublina, trzymając się za ręce poszliśmy na średnie pola doglądać plonów, nie zebranych we właściwym czasie ze względu na katiusze... Mój popis: - Kto ty jesteś? - Polak mały! - Jaki znak twój? - Orzeł biały... itd...
Nie pamiętam, kiedy się dowiedziałem, że w moje czwarte urodziny wybuchło Warszawskie Powstanie. 1953 byłem na jedynym obozie życia w wakacje. Był ładny zwyczaj, na porannym apelu życzenia dla obchodzących urodziny. Powiedziałem, że jest ważniejsza okazja, rocznica powstania. Cisza zrobiła się głośna, długą chwilę tylko ptaki miały coś do powiedzenia. Wtedy powstania albo wcale nie było, albo było tylko do oplucia...
Popisy dziejów, pląsy historyków... A Krzysztof Kamil Baczyński? A ból, miłość, współczucie, zmysłów pomieszanie?
Pamięć jest jak ogród o rozwidlających się ścieźkach (Borges). Wuj Stefan przyjeżdżał we wszystkie niedziele, towarzyszyłem spacerom i rozmowom. Uważaj, były bezpieczne tylko w polach, gdy nadeszły lata 50-te... Nocą ojciec gasił światło, zaciągał firanki, obchodził dom i ogród, i nastawiał z wujem BBC albo Wolną Europę... Mój szok, gdy mówił do matki, że nawet za Niemca było lepiej... Po październiku 1956 się odetkało! Masa książek i filmów, dokumentów i wspomnień. Przez związek z urodzinami zaprogramowany, wszystko czytałem i oglądałem. Chwała nieskończoności nawet w jej skurwionych przejawach! Przestałem świętować urodziny pół życia temu, rodzę się w każdym dniu, zawsze ten sam, zawsze na nowo. Powstanie Warszawskie też powstaje w każdym roku na nowo. Jakże się kłócą Polacy! Mój stosunek? Nie mam żadnego, jest tylko ból i współczuwanie.

03.08.2009

Od tygodnia zajmuje mnie, jak to nazwać? idea? pomysł? postulat? ŚWIAT BEZ PRYWATNEJ WŁASNOŚCI. Zajmuję tematem przyjaciół w dyskusjach. Medytuję w słońcu, zamyślam się w deszczu. I nie posuwam się do przodu. Gorzej, dzisiaj wspomniałem ostatni eksperyment w tym temacie, czyli reżim Pol Pota w Kambodży, mordujący jedną trzecią mieszkańców... Czyli, mówię sobie, ostrożnie z ideami...
O północy rozumiem, że idea dotyczy rozwoju świadomości. Tysiąc lat albo dwa, więcej to nie zajmie. Jest dużo czasu w wieczności.

05.08.2009

Jakieś 80 tysięcy lat temu wędrowne szczepy, rodziny, plemiona ludzi wyruszały z Afryki i rozprzestrzeniały się na powierzchni Ziemi. Grupy po kilkadziesiąt ludzi nie miały żadnej struktury wewnętrznej. Nie było rangi, własności, ważności. Nie było poczucia czasu. Żyli z dnia na dzień, z polowania i zbierania, tworzyli narzędzia i dzieła sztuki, miały miejsce astronomiczne obserwacje, szamańskie rytuały. Świadomość wrażeń lotnych i zmiennych, zapewne w jedności ze światem, bez podziału na zewnętrzne i wewnętrzne. Język ograniczony do zawołań i okrzyków. Okres plemienny i wędrowny to jakieś 70 000 lat BEZ PRYWATNEJ WŁASNOŚCI, w stanie nieświadomości.
Jakieś 10 000 czy 12 000 lat temu wszystko się zmieniło, rewolucja człowieczeństwa nastąpiła ze stulecia na stulecie, z roku na rok. Plemiona zaczęły siać i zbierać. Pierwszy raz w dziejach nadwyżka żywności. Czas jako nowa symboliczna wartość, przecież sieje się, myśląc o plonie w przyszłości. Zrodziła się mowa i pismo, miasta i państwa, religie i nauki, podboje i wojny, cywilizacje piękne i straszne, nowe zawody, podziały społeczne, wodzowie i królowie, poddani i niewolnicy, bogaci i biedni... ŚWIAT PRYWATNEJ WŁASNOŚCI.
Rewolucja na poziomie indywiduum była równie dobitna, przejawiło się wyraźnie 'ja'. Nie tylko odrębne od świata zewnętrznego, ale też świadome własnej śmiertelności. Ta nowa świadomość trwa do dzisiaj, a jest tak przemożna, że nie umiesz sobie nawet wyobrazić, że nie jesteś 'ja'. Nadchodzi wszakże nowe.
Ostatnie 10 000 lat to ŚWIAT PRYWATNEJ WŁASNOŚCI, w stanie świadomości mentalnej, ego. Jeszcze tysiąc lat albo dwa, więcej to nie zajmie. Następne 3 000 lat to okres nadświadomości. BEZ PRYWATNEJ WŁASNOŚCI.

09.08.2009

Rozmyślam o rozwoju człowieczeństwa. Pierwsza Wielka Fala humanoidów wyruszyła z Afryki 6 milionów lat temu, wiadomo ledwie, że poruszali się wyprostowani. Druga Wielka Fala wyruszyła z Afryki przed 2 milionami lat, tu wiemy dużo, ostatni neandertale wymarli 30 000 tysięcy lat temu. Trzecia Wielka Fala ludzi wyruszyła z Afryki jakieś 80 tysięcy lat temu, nasi bezpośredni przodkowie. Człowieczeństwo rozprzestrzeniło się na wszystkich kontynentach. Jakie niebezpieczeństwa spotykali ludzie na swych licznych drogach? Szablaste tygrysy i niedźwiedzie, krokodyle i węże, mamuty i wilki.
Mieli dobrze... W naszych czasach też ludzie chcą wywędrować z Afryki. Nie ma już żadnych drapieżników, które im zagrażają, są za to morskie patrole i satelitarne obserwacje, mury uwieńczone szkłem i zasieki drutów kolczastych, obozy koncentracyjne i deportacje. Człowieczeństwo rozwija się przecież.

Piraci demonstrują pod moim oknem, domagają się, abym oddał moje prawa autorskie biednym. W porządku, ale gdzie ich znaleźć?

Jak przestrzeń dzbana, gdy stłuczony, rozpuszcza się w ogólnej przestrzeni,
tak jogin, gdy porzuca ciało, rozpuszcza się w Jaźni, w pięknie najwyższego Ducha.

11.08.2009

Dzisiaj w południe zmarł Krzysztof Freisler, cześć Jego pamięci.
Czyli to było nasze ostatnie spotkanie i rozmowy, zobacz 23.07. Udał się następnego dnia na chemoterapię i już pozostał w szpitalu. Oto się dokonało.
A to się uwinął! Dwa miesiące od diagnozy do pogrzebu. Akurat zdążył na swe 64-te urodziny w niebie!
Mam paradoksalne przekonanie, że ktokolwiek raz się pojawia, zostaje raz na zawsze. To nie zachodzi w czasie, więc gdzie? Tu, w istnieniu. Pogrzeb Krzysztofa - we wtorek 25 sierpnia o godzinie 13-tej, Kreuzberg - Alter Louisenstadt Kirchhof przy Suedstern 8.

24.08.2009

No i w odejście Krzysztofa nie wierzę.
Widze go, jowialnego obieżyświata, cierpliwie gładzącego czas, mistrza nastroju oraz zdań krótkich a wieloznacznych, przyjaciela wszystkich, duszę, ktora jest zawsze gdzieś obok, potrzebna by sformulować istnienie wszystkiego.
Niezrozumiałe, by mogłoby go nie być. To tak jakby zapodział się gdzieś cały kontynent. Jakby obcięto kończyny dolne.
Myślę że on wciąż jest. I wiem że mam rację.
Remi

Dzień jest upalny, chronimy się w cień parku do kawiarni.
Zdumiewające, jaką sympatię nam okazuje Krzysztof pośmiertnie, łączy nas i raduje. Spędzamy tam ze dwie godziny w rozmowach i wspomnieniach. Moja córka Veronique nie ma wątpliwości, że wszyscy chcą w gościnę do nas, bawi się godzinę z Vincentem i jedzie do domu.

Przybywamy do domu, a tu niespodzianka! Vero zrobiła nam wspaniały obiad! Cudna i gwarna biesiada trwa do północy. - Jeśli pogrzeb jest tak fajny, to warto umierać! - stwierdza Ryszard.
Zostaję sam w nocy, córka już śpi, bowiem rano do pracy. Odpoczywam chwilę w muzyce, sprzątam naczynia, odkurzam pokoje, zmywam wszystko przed snem. Miło będzie budzić się w jasności.

1.09.2009

W rocznicę wybuchu wojny spędzam dzień i noc przed telewizorem. Niezwykła ilość dokumentów, filmów i reportaży na wielu kanałach, ale tylko BBC na żywo transmituje z Gdańska, widzę Kaczyńskiego, Tuska, Merkel i Putina. Sympatycznie brzmi Pani Kanclerz, Putin jeszcze kręci, ale już wie, że się nie wykręci. Dowiaduję się dziś nowych strasznot i niesamowitych potworności.
- Po co ci ta wiedza? - pyta wizytujący Michael - Żeby bardziej cierpieć?
- Żeby bardziej żyć - odpowiadam.

7.09.2009

- Co słychać w Polsce? To samo co w Niemczech! Polityków troszczących się o dobro gminy, miasta, narodu, a przede wszystkim ludzkości. Dyskusje mędrców, profesorów i zawodowych dyskusoboli o wypaczeniach demokracji, o zagrożeniach, jakie niesie terror i zmiana klimatu. Wzniosłe kazania niedzielne i wezwania codzienne. I tak dalej, i tak dalej...
Czy dociera coś z tych głosów do ciebie? Przyznaję, do mnie niemal nic nie dociera! Nie dosłyszę, zbyt głośne jest tło dźwiękowe - kwiczenie milionów zarzynanych świń!

Dlaczego świnie bywają mi bliższe niż ludzie? - Bowiem są niewinne.

14.09.2009

Pracowałem pół nocy. Przed trzecią pięknie ląduje Discovery z siódemką astronautów w Port Edwards, mogę spokojnie zasnąć. O poranku idę na spacer, zjadam kanapkę z serem i piję herbatę w kawiarni, robiąc notatki...
Oto jedna...
Zdarza się. W dzieciństwie córeczka wybiła piłką szybę sąsiadce. Zmiotłem, zdjąłem okno, oczyściłem z resztek szkła, kitu i gwoździków, zaniosłem do szklarza, po godzinie w kawiarni odebrałem odnowione okno, zapłaciłem, wstawiłem sąsiadce.
W naiwności serca sądziłem, że moje postępowanie normalne. Ale oto w świetle najnowszych badań Centrum Badań Historycznych Polskiej Akademii Nauk w Berlinie - moje zachowanie wygląda na idiotyczne! Walę się kłakiem z brody w czoło! Przecież mogłem powiedzieć: - To nie ja, to syn Macieja! - mogłem pokłamać, powalczyć, wierząc, że kiedy przyjdą jesienne chłody i sąsiadce zrobi się zimno, to sama se wstawi okno.
Tak oto jest, żyję w zadziwieniu niewiedzą. Pisząc LIST OTWARTY.

17.09.2009

Dziś retoryczne pytanie, dotyczące słynnej wystawy: - Czy może dobrze pływać ryba, której głowa śmierdzi?

19.09.2009

Żałuję, że nie jestem Niemcem! Mają za tydzień wybory. Akcje, dyskusje, demonstracje, życie publiczne jest niebywale ożywione i atrakcyjne. Gdybym był Niemcem, poszedłbym do urny wyborczej. Wiem nawet na kogo oddałbym głos. Na Annę Jagiellonkę!

21.09.2009

Jaka szkoda, że pewne wyrażenia umykają z polskiego języka! Były całkowicie uzależnione od warunków środowiska. Dla wyjaśnienia zabieram Cię w krainę dzieciństwa 60 lat temu. Polne drogi w lubelskiem, chłopskie wozy konne mają wąskie drewniane koła okute żelaznymi obręczami. Piasek w koleinach drogi jest delikatny, wielokrotnie mielony. Codziennie prowadzę krowy na pastwisko pod las i z powrotem. Po drodze krowy srają, wielkie łajna padają w koleiny. Koła wozów mieszają je z piaskiem.
Teraz zrozumiesz, co mam na myśli, kiedy powiem: - Wyrobił się jak gówno w koleinie?

7.10.2009

Na lepsze zmienia się świat! Oto tylko wrony, sroki lub gołębie siadają na suchym wierzchołku brzozy i zaglądają mi w okna pracowni. A jeszcze przed dwudziestu laty naprzeciw okien stała wieża po drugiej stronie Szprewy, przez wiele lat lornetki lustrowały me wnętrze. Zwłaszcza nocą, gdy żołnierze nudzili się, a w oknach atelier zawsze było jasno, szło malowanie, przychodzili goście.

Dziewczęta z gimnazjum przyszły kiedyś z pytaniem, jak to się żyje u Pana Boga za murem. Twierdziłem, że w Rzeczywistości mur nie istnieje, że tak naprawdę jest on zbiorową halucynacją, i wcale nie staje się bardziej realny, że ze zbrojnego betonu.. Nie chciały pojąć co mam na myśli, tak samo zapewne jak Ty, gdy czytasz te słowa.