Ciotka Kultura, fotograficzny reportaż

Ciotka Kultura mnie nie lubi. Pracuję w kulturze, maluję obrazy, piszę wiersze
i nie mam pojęcia, dlaczego jest naprzeciw. Nigdy nie mieliśmy seksu.
Podejrzewam, że ona już nie ma nadziei!

Wis - Wieslaw Sadurski

Po której stronie kraty ty właściwie jesteś,
żyjąc za kratami?

Po jednej stronie kwiaty, po drugiej pieniądze.

Po jakimś czasie - drut kolczasty
jest opleciony przez rośliny troskliwą wiedzą,
że życie jest miękkie, lecz bezlitosne dla broni i stali.

Po jakimś czasie -
schody zachowują swe tajemnice, lecz wiodą do nigdzie.
Ja tam byłem, wiem. Nigdzie przebywa, gdzie nie ma już celów.
Nigdzie jest ci nieznane, gdy żyjesz w uścisku rozpaczy.

Fotografuję wieżę strażniczą,
śmieszna po jakimś czasie!
Przez lata stała taka naprzeciw okien pracowni, i wzdrygałem się z obrzydzenia
w czasie malowania, ilekroć muszka karabinu wędrowała między mymi ramionami,
kiedy chłopcy szeregowcy bawili się na wieży w swe plugawe gry.

Światło zawsze obecne, od świecy, lampy, na korytarzu.
Gwiazdy są niewidoczne dla miliardów ludzi w miastach.

Ciotka Kultura jest zazdrosna.
Daje nam mnóstwo świateł doczesnych. Zabiera światła gwiazd.

Dlatego w obrazach olejnych malowałem gwiazdy.
Jeśli nie są widoczne na niebie, to proszę, w mej pracowni!

Sierotka Marysia w ulicy stoi, bo ma dobre serce.
Na talerzu bułeczki, buletki, jarzynka, kawior. Może znajdzie się w nocy jaki głodny, którego nakarmi?
Daremnie czeka. Jakiś chłopak krzyczy:
- Goń się z kawiorem, skoro nie masz szampana!

Kominowy cud