O WIERSZACH WIESŁAWA SADURSKIEGO

Andrzej Słomianowski

Wiesław Sadurski urodził się w 1940 roku w Sobieszczanach pod Lublinem. Ukończył Technikum Energetyczne w Lublinie. W latach 1960 - 1966 studiował filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Jego literackie zainteresowania są wielokierunkowe, pisze bowiem zarówno wiersze jak i prozę, jak również reportaże. Sadurski debiutował w lubelskiej Kamenie w roku 1960. Potem zamieszczał swe utwory w 'Tygodniku Kulturalnym', w 'Więzi' i 'Kulturze'. Jego wiersze znalazły się w dwu almanachach Łódzkiej Wiosny Poetów, a także w Almanachu Młodych 1962/63. Nagradzany był kilkakrotnie na konkursach w Warszawie, Łodzi i Lublinie. Otrzymał między innymi I nagrodę Konkursu Małych Form w Lublinie, III nagrodę Ogólnopolskiego Konkursu 'Nasze XX-lecie', a także poetycką Nagrodę Młodych 'Nike Warszawska' za rok 1964. Wydany w 1966 roku tom wiersz zatytułowany 'Pod okiem zegara' jest debiutem książkowym tego utalentowanego poety.

Wydaje się, że można mówić o artystycznej dojrzałości Sadurskiego, choćby na podstawie utworów zamieszczonych w jego pierwszym tomiku. Uprawianie poezji - jak wiadomo - to zajmowanie pewnej szczególnej postawy wobec rzeczywistości, wobec tego co zewnętrzne, krótko mówiąc wobec świata. Przyjęcie tej postawy zobowiązuje poetę, czego niektórzy poeci zdają się nie dostrzegać, pochłonięci atakowaniem absolutów, osiąganiem nieosiągalnego i spełnianiem swej wielkiej misji. Wspomniana dojrzalość poezji Sadurskiego polega - moim zdaniem - między innymi na tym, że autor poza świadomością bycia poetą, posiada rzadką wśród mlodych twórcow świadomość sensu uprawianej przez siebie sztuki. Wiemy, czego pragnie poeta od kapryśnej muzy, gdy czytamy:

o jasna siostro, poezjo, z ran i pęknięć
jest nowe życie - czuwanie wiecznej obecności!
ze świadomością pragnienia i wiedzy
w ten świat wchodzimy - choć wokoło mróz
i migotliwe kwiaty głodu palą się w przestrzeni

Dominuje w wierszach tego poety nuta liryczna, Sadurski to przede wszystkim liryk obdarzony umiejętnością kojarzenia obrazów sugestywnych i klarownych:

kwiaty parzące dłonie, noc mija łagodnie

i noc jest kwiatem, dojrzewa i pęka
otwierając i świcie muszlę tęczującą

Przytoczmy jeszcze taki fragment:

dla ust, dla oczu otwiera się, senna,
albo jak ptaki, gdy po chłodnej nocy
prostują lotki, i z wilgotnych liści
strząsają stada soczystych sopranów

Poeta przychodząc do ludzi potyka się przede wszystkim ze słowem, słowo jest barierą, która go od ludzi oddziela, poeta musi nieustannie zmagać się ze słowem, bo taka jest natura poety. Poeta posługuje się słowami i traktuje je jako obrazy przede wszystkim, nie zaś jako znaki. I jest to sprawą talentu Sadurskiego, że świadomy swych artystycznych poczynań poeta ten panuje nad słowem i potrafi odnaleźć w słowach odbicie świata.

Pisanie wierszy to między innymi uwalnianie się od jakiegoś niepokoju, od jakiejś niepewności, od jakiejś udręki. Wiersze Sadurskiego wśród rozlicznych niepokojów i zwątpień odkrywają źródło zasadniczej niepewności poety, te wspólne wszystkim ludziom obawy i wątpliwości:

gdzie więc będę zupełny?
gdzie jest moje życie?
na jakich piaskach kwitnie?
w jakich grzęźnie błotach?
kto jego gwiazdy pod powieką nosi
i sączy w obce wyciągnięte dłonie?

To wielka zaleta poezji Sadurskiego, że nie stroni ona od tego rodzaju pytań, że nie jest jej obca chwila refleksji nad tym co najbardziej ludzkie, ale jednocześnie bolesne, że dotyczy ta poezja człowieka z krwi i kości, że nierzadko próbuje człowiekowi pomóc. Pamiętać bowiem musimy, iż największe i prawdziwe posłannictwo poezji związane jest nieodmiennie z człowiekiem.

ANDRZEJ SŁOMIANOWSKI